Ik zal mezelf eerst maar eens wat  uitgebreider voorstellen. Ik ben dus Gompie. Op 21 februari 2001 ben ik geboren. Daar mijn moeder een Golden retriever is en m'n vader een Labrador, ben ik dus een kruising. Zoals je op de foto hiernaast kunt zien, ben ik zwart, maar op m'n pootjes heb ik hier en daar wat bruinige haartjes, geërfd van m’n mijn moeder, die helemaal blond is. Wel grappig, zo'n hele blonde moeder, met een nest gitzwarte puppy's. Al m'n broertjes en zusjes waren namelijk ook zwart. Enkele van m'n broers en zussen zijn ook hulphond geworden. Mijn broer Gunar bijvoorbeeld, die is tegelijkertijd met mij geplaatst als hulphond bij zíjn gehandicapte baasje.

Voordat ik trouwens bij mijn huidige baasje Corina ben komen wonen, heb ik eerst nog twee andere woonplaatsen gehad. Of......, éigenlijk drie! Dat zit zo: Ik ben eerst geboren bij de fokker die in opdracht van de 'Stichting Hulphond Nederland' zorgt voor puppy's, die opgeleid kunnen worden voor het belangrijke werk dat ik nu doe. Eén van de mensen van de 'Stichting' probeert zelfs zo mogelijk bij de geboorte te zijn.

Ik ben 7 weken met mijn broertjes en zusjes bij m'n moeder en dus ook de fokker gebleven. De mensen van "hulphond Nederland' hadden in die tijd al een selectie gemaakt van welke puppy's geschikt leken te zijn om tot goede hulphond te worden opgeleid.

Na die 7 weken ben ik in een gastgezin terecht gekomen (zoals alle andere potentiële hulphondjes). Ik heb het wél getroffen hoor, met mijn 'pleeg-baasje'. Zij had inmiddels een heel ruime ervaring met het opvoeden van hulphonden-puppy's. Ik was haar 12e!!! Maar aan enthousiasme ontbrak het haar niks hoor! Ze heeft me liefdevol door die eerste moeilijke nachten zonder m'n moeder, broers en zusjes heen geholpen. Heeft me ook met het nodige geduld geleerd hoe en waar ik mijn behoefte moest doen, ging iedere twee weken met mij naar de puppy training van 'Hulphond Nederland'. Samen met haar heb ik dus eigenlijk de basis gelegd voor het worden van de lieve en getalenteerde hulphond die ik nu ben. Mijn huidige baasje (Corina) is hier heel blij mee en heeft een grenzeloos respect voor het enorme geduld, de bevlogenheid, tijd en liefdevolle aandacht die mijn ‘pleeg-baasje’, in mij geïnvesteerd heeft. Volgens mijn baasje moeten die ‘pleeg-baasjes’ wel héél bijzondere mensen zijn, die het állemaal verdienen om eens goed in het zonnetje gezet te worden. Enne……, dan moet míjn ‘pleeg-baasje’, Wil, natuurlijk wel een heel mooi plekje midden in dat zonnetje hebben hé. Daarom hebben Corina en ik besloten mijn dagboek aan háár te richten, als dankvoor
álles dat ze voor mij (en ál mijn voorgangers en inmiddels al weer mijn opvolger) heeft gedaan, als ‘hulphonden-puppy’. Maar na een jaar moest ik toch echt afscheid van Wil nemen, om verder getraind te worden op het opleidingscentrum van ‘Hulphond Nederland. Gelukkig kwam Wil nog wel trouw op de zogenaamde ‘knuffeldagen’, die ongeveer eens in de drie maanden georganiseerd werden. Ik kon dan m’n geluk niet op, als ik Wil weer zag.

Op het trainingscentrum van ‘Hulphond Nederland’ werd de laatste hand gelegd aan mijn opleiding, voordat ik naar mijn definitieve baasje kon. Overdag werd er intensief gespeeld (volgens de trainers van ‘Hulphond Nederland’ heette dat trainen, maakte me niet uit, ik vond het leuk). ’s Nachts sliep ik met mijn collega-hulphonden in spé in de kennel.

November 2002 was het eindelijk zo ver en ging ik bij de trainingsschool m´n nieuwe baasje kennen. Over die dagen vertelt m´n baasje verderop in deze site uitgebreider (navigatieknop ´trainingsschool´).Vanaf toen was Gompie een échte hulphond! En nu woon ik, inmiddels al weer een aantal jaren, bij mijn huidige ´tweebener-familie. Dat ik er echt bijhoor, als een volwaardig gezinslid....., is voor iedereen duidelijk zichtbaar. Ik heb zelfs een prominent plaatsje op het naambord naast de voordeur.

Hoogste tijd om u aan hen voor te stellen.

 Mijn tweebener familie

Gelukkig zijn ze hier allemaal gek op dieren en hadden toen ik bij hen kwam wonen al twee poezen (Beppie en Pino) en een paar tamme ratjes. Helaas zijn de ratjes inmiddels overleden (die worden nooit zo oud) en sinds 22-11-2003 behor ik dus ook tot hun huisdieren, al ben ik niet zómaar een gewoon huisdier natuurlijk hé! Eigenlijk en ik gewoon gezinslid geworden, há! Maar ja, dat heb ik op mijn welkomspagina al een beetje uitgelegd hé. Ik ben gewoon het vaste maatje van Corina, waar zij is, ben ik en waar ik ben, is zij!

Gompie