Het bezoek druppelde inmiddels langzaamaan binnen. Jan (de man van Wil) was inmiddels al gearriveerd. Zij gingen lekker samen op stap. Ondanks dat ze lang niet de laatste waren die aankwamen, leek het wel uren te duren voordat Bert en de kinderen er waren.Toen ze er 'eindelijk' waren, was het natuurlijk eerst heel spannend voor hen; de eerste kennismaking met hun nieuwe toekomstige huisgenoot. Na het nodige geknuffel, kreeg ik de nodige zelfgemaakte knutselwerkjes en tekeningen, die de kinderen voor Gompie en mij gemaakt hadden. 

Na nog wat gedronken te hebben zijn we met Gompie eerst even het terrein van 'De Donkershoeve' over gewandeld, waarna we langs de parkpaadjes waar ik eerder die week geweest was, zijn gaan lopen. Verder durfde ik niet, uit angst in St. Oedenrode te verdwalen. Voor de kinderen was er niet zo veel te beleven, we kwamen alleen een paar speeltoestellen op een pleintje tegen. Eén ding vonden ze daar wel leuk; een steile klimwand. de jongens klommen daar gelijk in, Lobke koos ervoor om veilig via de trap aan de achterkant van de wand, omhoog te klimmen.

 Natuurlijk wilden de kinderen dat ik Gompie van alles liet demonstreren, maar dat was ons door de Anika en Jaqueline met klem afgeraden, omdat het toch allemaal al weer een hoop stress zou opleveren voor Gompie, die drukte en nieuwe huisgenoten die hem natuurlijk uitgebreid wilden aanraken, knuffelen en aaien. Ze hadden ook gehoopt dat ze even met Gompie aan de riem mochten lopen, maar ook dát mocht niet. Dat was dus een beetje een teleurstelling voor de kinderen, ze hadden er namelijk zo naar uit gekeken om te zien wat ‘mamma’s hulphond’ nou allemaal kon.

Voor mij ging de tijd veel te snel, voor ik het wist was het weer afscheid nemen van Bert en de kinderen. Ohhh, wat vond ik dát moeilijk zeg! Dat werd dus ook een emotioneel afscheid. Lobke wilde haast niet meer van m’n schoot af en Jelle bleef me maar kusjes geven. Sjoerd stond er wat nerveus bij, die is altijd wat gereserveerder, maar vond het allemaal niet minder moeilijk. Bert veegde m’n tranen weg en probeerde me te troosten met: “nog maar 5 daagjes joh, dan komen we jullie twee ophalen”. Toen ik Bert en de kinderen uitgezwaaid had, ben ik maar even een blokje omgegaan met Gompie, kon ik nog lekker even m’n tranen de vrije loop laten. Het leek wel of Gompie het aanvoelde, hij was zó lief en luisterde zo goed naar me, de schat. Hij gaf me ook steeds kleine likjes over m’n hand. Er was inmiddels al een hechte band aan het groeien tussen m’n hondje en mij.

Zondagavond hadden we ook vrijaf, dus lekker weer wat met elkaar gekletst. Ik wilde niet te laat naar bed, morgen zouden we er weer volop tegenaan moeten. Bovendien zat ik niet zo lekker in m'n vel; nu ik Bert en de kids gezien had, miste ik ze nóg meer dan daarvoor. En ik zou nog een héle week moéten (zucht!) Wil stelde voor om even een lekker ligbad te nemen. Dat was, ondanks de prima aanpassingen, toch best nog een hele onderneming. Ik was dan ook blij met Wil als mijn hulp, zij wist precies hoe ze me het best kon helpen én mijn gedachten af kon lijden, nu ik het wat moeilijk had, de lieverd. Terwijl ik in bad lag, ging Wil op het douchekrukje zitten en kletsten we wat. Eigenlijk was het toen zo toch weer later dan gepland. Na het bad ben ik dan ook gelijk naar bed gegaan. 

Maandagochtend  zijn we weer naar een park gegaan dat aan de andere kant van St. Oedenrode lag. Was wel een beetje eng voor mij, het liep er erg schuin af en was ook erg modderig en onder aan die schuinte van de weg was een vijver, brrrrrrr! Maar…, gelukkig ben ik er droog langs gekomen. Ook daar gingen we weer om beurten ‘los volgen’ met onze hond en het ging steeds beter. Op een veldje werden er telkens twee á drie honden tegelijk los gelaten en op teken van Jaqueline of Anika moesten we onze eigen hond roepen, om de beurt. Nou hadden we ook een zakje met héle kleine stukjes kaas gekregen. Voordat we onze hond het commando “release” (je bent vrij en mag rennen en spelen) gaven, kregen ze eerst een stukje kaas van ons, zodat ze wisten dat we wat lekkers bij ons hadden. Toen ik het commando “come here” gaf, moest ik even geduld hebben (hélp, paniek!!!) maar kwam Gompie toch na de tweede keer roepen op me af gerend. Toen hij keurig naast me zat, kreeg hij gelijk weer een stukje kaas van me. Dit moest een prikkel zijn om te gehoorzamen aan het commando “come here”voor de komende tijd en verhip, het werkte!!! (bijna altijd)

Het was overigens bérenkoud daar in het park. Er waaide een lelijke gure wind. Anika belde met haar mobieltje naar de blokhut en verzocht om een thermoskan koffie. Wij allemaal in een deuk, dachten dat ze ons in de maling stond te nemen, maar nee hoor…., even later kwam één van de A.D.L.ers  op de fiets, met een thermoskan lekker warme koffie, melk, suiker en zelfs pépernoten erbij, wat een service hé! We hadden ons verzameld op een veldje met een grote speeltuin er naast (dit had ik gisteren moeten weten, dat had veel leuker voor de kinderen geweest om te spelen als waar wij naartoe gelopen waren). Er waren daar ook bankjes, dus hebben we daar lekker zitten picknicken, wij in onze rolstoel, de trainers en A.D.L.ers die erbij waren op die bankjes. Om een idee te geven hoe maf onze trainers waren, die gingen op een gegeven moment aan het kabelbaantje hangen dat er in de speeltuin stond. Het waren een stel maffe meiden, waar we naast veel van geleerd ook veel om en mee gelachen hebben. 

's Middags na de lunch, zouden we om beurten met onze hond in de kantine en in de bungalow van Anika en Jaqueline dingen komen oefenen die we individueel graag nog eens door wilden nemen. Ik wilde graag oefenen in het openen van deuren en het oprapen van de post. Wil zou met me mee gaan kijken, dat leek haar wel leuk. Helaas kon ze pas halverwege komen kijken, omdat een andere cursist haar vroeg te helpen met haar haar wassen. Dat vond ik eigenlijk ook wel jammer, maar gelukkig heeft ze er bij het laatste stukje toch nog bij kunnen zijn. Ik had gehoopt dat Gompie me ook zou kunnen helpen met het aantrekken van mijn lange broek. Als hij dat zou kunnen, zou ik me in de ochtend alleen kunnen redden met aankleden. Anika is op mijn bed gaan liggen om te kijken hoe ver Gompie kwam. Helaas had ik het niet duidelijk genoeg uitgelegd; Anika dacht dat het erom ging dat Gompie mijn broek omhoog zou trekken, als mijn benen er al in lagen, maar het ging er juist om dat Gompie mijn benen in die broek zou helpen, het omhoog trekken zou ik dan zelf wel kunnen. Samen met Jaqueline heeft Anika nog overlegd hoe dit zou moeten en óf het wel mogelijk was. Uiteindelijk kwamen we met elkaar tot de conclusie dat dit niet aan te leren zou zijn. "Als ik dít Gompie ooit aangeleerd zou krijgen, moest ik het filmen, dan wilden ze dat wel eens zien". Helaas....., dat was dus einde oefening. Maar gelukkig bleven er nog genoeg andere zaken die Gompie wél voor me zou kunnen gaan betekenen.

Nadat iedereen geoefend had wat hij wilde, moesten we met z'n allen op de foto voor in het periodieke infoblad van HHN. Dat had heel wat voeten in aarde, voordat iedereen er helemaal goed voor stond en de honden in de juiste positie stonden, zaten of lagen. Jaqueline schoot snel wat foto's, om even later tot de conclussie te komen dat er geen rólletje in het toestel zat!!! Dus moesten we weer opnieuw onze plaatsen innemen, om nu écht gefotografeerd te worden. Na de groepsfoto ging iedereen nog even afzonderlijk met z'n hond op de foto (deze foto is elders op deze site te vinden, in 'Gompies dagboek')

Maandag avond gingen we een spel spelen met de 'klikker'. Dit is een klein rechthoekig dingetje, waarmee je een klikkend geluid kunt maken. We hadden inmiddels geleerd dat een beloning of straf slechts effect zou hebben, wanneer hij binnen een halve seconde na hetgeen het voor bedoeld was, gegeven werd. Nu is het niet altijd mogelijk om zo snel een brokje te geven (bv. als de hond iets moet doen wat niet direct naast je stoel is). Daarom hebben ze bij Hulphond Nederland de honden geleerd dat het geluid van die klikker betekent dat ze een brokje krijgen, dus eigenlijk is het klikje de beloning, die binnen die halve seconden gegeven kan worden. Zo zou je je hond zelf in de toekomst dingen aan kunnen leren, door stap voor stap de hond in de goede richting te sturen met je commando's en te 'klikkeren' op het moment dat hij een juiste 'stap' maakt in hetgeen hij aan moet leren.

Om te ervaren hoé belangrijk het is op het juiste moment te 'klikkeren', moest één persoon van ons gezelschap (inclusief de A.D.L. hulpen) zich even afzonderen, waarna de rest een opdracht bedacht die uitgevoerd moest worden. Er werd één persoon gekozen die zou gaan 'klikkeren', de rest moest stil zijn. De eerste opdracht leek in eerste instantie haast ondoenlijk, maar bleek later peanuts ten opzichten van de ingewikkelde opdrachten die later op de avond verzonnen werden.

De eerste opdracht was dat iemand met de linker wijsvinger over z'n rechter neusvleugel moest wrijven. Dit leverde hilarische taferelen op. Op het moment dat de proefpersoon namelijk met de vinger in de buurt van haar neus kwam, werd er geklikkert. Maar daarna was het dus zoeken naar een stap dichter bij de uiteindelijke opdracht, voordat er een nieuwe klik volgde. Op een gegeven moment stopte zij haar linker vinger in haar neusgat, waarop weer een 'klik' volgde. Daarop doorzoekend wat de bedoeling was, werd er driftig geneuspeutert, van het ene naar het andere gat gegaan, terwijl er toen geen 'klik' meer volgde. Het duurde wel even voordat de opdracht volbracht was. Ook zagen we hoe het de boel vertraagde toen er niet exact op het juiste moment 'geklikkert' werd; immers, dit zette de proefpersoon op het verkeerde been (of eigenlijk op de 'verkeerde neusvleugel').

Dinsdag ochtend stonden er 2 busjes voor de blokhut. Hiermee zouden we naar het plaatsje Uden vervoerd worden, na het ontbijt. Van Nicole had ik al gehoord dat het heel zwaar zou gaan worden. Zij was op de training om haar 2e hond te krijgen, omdat haar 1e hond met pensioen zou gaan. Gelukkig voor haar (en haar partner) mocht haar 1e hond zijn oude dag bij hun blijven. Dit op voorwaarde dat haar 1e hond; Ernie, het zou accepteren dat Eddie, haar nieuwe hond, nu het werk over zou nemen. Misschien wel heel erg ver vooruit gedacht, maar als mijn 'Gomp' in de (gelukkig nog héle verre) toekomst met pensioen zou moeten, hoop ik toch ook wel dat hij dan bij ons thuis zou mogen blijven wonen. Ongelofelijk eigenlijk.., hoé snel en hoé heftig ook er in die paar dagen al een band gegroeid was tussen Gompie en mij. Het voelde inmiddels gewoon alsof hij al jaren mijn hond was. De trainers hadden duidelijk een goede keuze gemaakt!

Maar goed, terug naar ons uitstapje naar het stadje Uden. Het was even een hoop passen, meten en organiseren, voordat iedereen, met hond, in de bussen zat. Eén van de cursisten had een eigen bus bij zich, waarmee die naar Uden reed en er reden nog een paar personenauto's mee met de A.D.L. assistenten. Met de uitstapjes naar Uden gingen Anika, Jaqueline én Monique mee. 

In Uden aangekomen kostte het weer even tijd om allemaal weer uit de busjes te komen. Toen iedereen eruit was, koersten we naar het gemeentehuis, waar we warme koffie zouden krijgen. Dat was wel erg lekker, want het was bérenkoud buiten. Het was wel een beetje hilarische en drukke bedoening, daar we de koffie in de hal van het gemeentehuis geserveerd kregen. Het stond daar dus ineens bomvol met mensen, rolstoelen en hulphonden. Maar goed, de koffie was lekker warm en in de hal stonden we ook lekker warm en droog. We nuttigden er gelijk de meegenomen broodjes voor de lunch, zodat we de rest van de dag hadden om met onze honden te oefenen in Uden.

Ondertussen werden we om beurten met onze hond door een smal gangetje naar een lift gehaald. Daar moesten we, onder begeleiding van de trainers, het commando ('switch' en 'push' in de praktijk oefenen. De hond moest dan op de knop drukken om de lift te laten komen. Gelukkig zou ik dit (hopelijk nog héél lang) niet nodig hebben, omdat ik zelf dat knopje in kan drukken, maar ondanks dat moesten Gompie en ik dit toch ook oefenen. Om de honden te helpen, zat er op het liftknopje een rubberen stickertje geplakt. Tijdens de opleiding hadden de trainers door middel van het 'klikkeren' en een brokje of stukje kaas de honden dol op die stickertjes gemaakt. De honden associëren die rubberen stickertjes dus met een beloning, hetgeen deze oefening dan ook een stuk eenvoudiger maakten. Uiteraard hadden wij ook allemaal wat lekkers in onze zak, zodat ook wij onze hond gelijk konden belonen. 

Toen we allemaal weer een beetje op temperatuur gekomen waren, vertrokken we naar het centrum van Uden. We hadden over aandacht niet te klagen; et moet er vast ook een beetje clownesk uitgezien hebben, zo'n optocht van rolstoelers met hulphond en begeleiders. Ik was blij en vond het gezellig dat Wil ook mee gegaan was. Onderweg liep ze vlak bij me in de buurt. 

Onderweg naar het centrum heb ik Jaqueline ook nog de zenuwen bezorgd met mijn stoel. Ze vond het doodeng dat ik liggend reed en was telkens bang dat ik achterover zou kiepen als ik bijvoorbeeld een stoepje op moest. En dat terwijl het risico op vóórover kiepen als ik een stoepje áf ga, veel groter is. Mijn stoel is speciaal uitgebalanceerd om liggend te rijden. Toch vroeg ik mezelf ook wel een beetje af wat er aan de hand was, ik moest alle zeilen bijzetten om mijn wagen rechtuit te laten rijden. Ik ging er vanuit dat dat waarschijnlijk kwam omdat ik nog teveel op Gompie lette tijdens het rijden, waardoor ik me niet genoeg kon concentreren op het besturen van mijn wagen. Heel veel later (augustus 2003!!!) zou blijken dat dit niks met mijn stuurmanskunst te maken had gehad, maar met een fout in de elektronica van mijn wagen, waardoor hij constant naar rechts trok tijdens het rijden en naar links tijdens het afremmen. Hierdoor slingerde ik dus alsof ik een beetje dronken was. Ik voelde me best wel opgelaten over het feit dat ik mijn wagen niet goed onder controle kon houden, dat maakte me behoorlijk onzeker.

Ik was dan ook blij (en Jaqueline waarschijnlijk niet minder) toen we uiteindelijk in het centrum van Uden waren aangekomen. Daar moesten we eerst om beurten de drukke winkelstraat door lopen, met onze hond los (!) naast de rolstoel. Gelukkig ging dit goed. Ik was wel even erg bang toen er een vrouw met een hondje aan de lijn ons tegemoet kwam lopen. Met bonzend hart, paste ik het trucje van afleiden toe: "Gompie...., kíjk eens!!!", terwijl ik druk met het speeltje aan mijn stoel zwiepte, ondertussen snel doorrijdend. E$n já!!! Het werkte!!! Gompie volgde me keurig en heeft waarschijnlijk die andere hond niet eens gezien. Kijk...., dát gaf me even een stoot vertrouwen in Gompie en mij als 'team'!

Nadat iedereen de winkelstraat op- en neer gelopen had, moesten we om beurten een kleine kledingboetiek in, waar we eerst, met onze hond, wat rond 'snuffelden' tussen de kledingrekken, om vervolgens met een kledingstuk naar de kassa te rijden, waar Jaqueline achter de toonbank stond. We moesten onze hond de portemonnee aan laten geven. Dus: "Gompie, look.., get it"(portemonnee in z'n bek geven), "Up"(zodat hij met de voorpoten op de toonbank sprong) "Give"(terwijl Jaqueline op mijn verzoek de hand uitstak, gaf Gompie de portemonnee aan haar) "Off" (Gompie sprong weer terug op de grond). Jaqueline maakte even een klein praatje, net als normaal bij de kassa even gewacht moet worden voor het afrekenen klaar is. Daarna moest Gompie de portemonnee weer aan gaan pakken en terug aan mij geven, dus daar gingen we weer: "Gompie up" (pootjes weer op de toonbank). Ik verzocht Jaqueline, die haar rol als verkoopster met glans speelde, de portemonnee aan Gompie aan te bieden. "Gompie look" (op de portemonnee wijzend) "Get it"(Gompie pakte hem weer aan) "Off"(pootjes weer op de grond) "Gompie give, in de hand" (waarop hij me keurig de portemonnee terug gaf). Phoe......., dát was gelukt! Ik had inmiddels absoluut geen last meer van kou, voor m'n gevoel had ik een knal rood hoofd, maarrrrr..........., het was gelukt!!!

Na deze 'test' mochten we allemaal nog even op eigen gelegenheid winkelen en spraken we een tijd af waarop we terug zouden moeten zijn op een afgesproken punt om naar de busjes te gaan. Ik besloot bij drogisterij 'Het Kruitvat' naar binnen te gaan, omdat ze daar vaak leuke aanbiedingen hebben. Daar ik de goedheiligman altijd assisteer met het kopen van kadootjes voor 5 december, hoopte ik daar misschien wat leuke dingen te vinden. Achteraf was dit niet de meest handige keuze om naar binnen te gaan. Het was er enorm druk binnen en door alle aanbiedingen stond het overal stampvol met rekken en manden met artikelen. Gelukkig waren de mensen er allemaal erg aardig en behulpzaam. Uiteindelijk hadden Gompie en ik niet voor niets de drukte getrotseerd, ik vond er een paar leuke kadootjes. Toch ben ik zelden zó blij geweest dat ik weer buiten de winkel was. Het was allemaal nog moeilijker dan de oefening bij Jaqueline in de boetiek. Er was nog wat tijd over, dus keek ik nog even bij Jamin binnen, waar ze bekers met hele leuke teksten hadden voor Opa, Oma én ook met de naam Wil erop. Ik kocht deze, gevuld met snoep en leuk ingepakt. De beker voor Wil heb ik later bij terugkomst in de blokhut aan haar gegeven, als dank voor haar liefdevolle hulp en enorme morele steun, de afgelopen en nog komende dagen. Zij bleek voor mij ook wat gekocht te hebben; een zilverkleurig kop en schoteltje, als aandenken aan deze trainingsschool, wat een lieverd hé!!! 

Op het afgesproken tijdstip was iedereen terug op het verzamelpunt. Wil had op mijn verzoek dropjes gekocht (ik wist vooraf niet of ik daar zelf tijd voor zou hebben). Toen ik het zakje van haar aan wilde pakken, liet ik het uit m'n handen vallen, waardoor het zakje op de grond viel. Door de klap scheurde het open, waardoor het merendeel van de lekkere dropjes helaas op de grond belande. Gompie (en ook de andere honden) wilden best even helpen met opruimen, maar helaas voor hen ging dat feest niet door. De dropjes bleven gewoon liggen waar ze lagen. Als er dus in middels een drop-boom in het centrum van Uden gegroeid is, komt dat omdat ik daar gezaaid heb.

Toen we terug bij de blokhut waren, was ik (en ik was vast niet de enige) dood en doodmoe.Nicole had gelijk gehad, het uitstapje naar 'de stad' was enorm vermoeiend geweest, maar ik had het toch ook wel enorm boeiend en leerzaam gevonden en voor geen goud willen missen. Ik mocht in de slaapkamer van Wil (in de bungalow) proberen even wat te slapen voordat we zouden gaan eten. Daar was het lekker stil (in de blokhut was het altijd best een drukte en rumoerig, met zoveel mensen) en ook helemaal donker. Ik heb daar dan ook een flinke slaap gedaan, totdat ik door Wil zachtjes gewekt werd omdat het eten klaar was. 

Na het eten zouden de A.D.L. assistenten met elkaar een bespreking hebben in één van hun bungalows. Ook de trainers zouden in hun bungalow even evalueren. Zo waren we als cursisten ook even alleen onder elkaar. Op een gegeven moment kwam er een man met een jonge kerel de blokhut in. Hij stelde zich niet voor, maar wandelde door de blokhut, ook in de slaapkamers rond en ging toen aan tafel zitten. Wij vroegen ons af wie hij was. Het bleek de interim-directeur van HHN te zijn. Hij was erg neerbuigend en onaardig over zijn zoon (dat bleek de jongeman te zijn die met hem mee kwam). Hij vertelde eigenlijk geen affiniteit met honden te hebben, maar ach.........., hij was directeur dus........... (wat dat 'dus' inhield, dat liet zich raden). Vervolgens informeerde hij bij Lucia wat zij nou zoal deed de hele dag. Toen zij hem vertelde dat ze werkte als psycholoog, merkt hij op: "Goh...., dus daar (op z'n hoofd wijzend) functioneert het allemaal wel". Nou jáá zeg!!! We hadden als cursisten besloten om een 'A-B-C' te maken,  voor donderdag avond, wanneer we ons 'laatste avondmaal' op de trainingsschool zouden nuttigen.  Nou......, Lucia wist wel een mooi plekje in het 'A-B-C' voor deze meneer in te vullen hoor!

Ik was nog zó moe van deze enerverende dag, dat ik besloot die avond bijtijds mijn bed in te kruipen. Toen Wil en haar collega's uitvergaderd waren heeft ze me m'n bed in geholpen. Morgen zou weer een drukke dag worden, omdat we dan weer terug naar Uden zouden gaan, dus ik moest zorgen dat ik dan weer bijgetankt zou zijn.

Woensdag ochtend gingen we na het ontbijt weer met z'n allen richting Uden. Wil ging ook weer gezellig mee. We gingen weer eerst een kopje koffie drinken in de hal van het gemeentehuis van Uden. Deze keer hadden we geen lunch pakketjes meegenomen, omdat we met elkaar hadden afgesproken bij de plaatselijke Mac Donalds te gaan lunchen. Persoonlijk ben ik niet zo gek op het eten van Mac Donalds, alleen de milkshakes en de Mac Salade vind ik er lekker. Daar zou ik het dus die middag mee doen.

Na voor Jaqueline weer een stressvol ritje naar het centrum van Uden (door mijn slingerende rolstoel en haar angst dat ik paaltjes, stoepjes en dergelijke niet zou zien), werden we in 2 groepjes gesplitst. De ene groep zou eerst vrij mogen gaan winkelen, terwijl de andere groep om beurten bij de Hema moest oefenen. Ik zat in de groep die eerst de Hema in moest. De opdracht die we meekregen was dat we eerst wat zouden rondkijken, vervolgens iets zouden pakken om te kopen, dit in de bek van je hulphond geven, die het dan mee moest dragen naar de kassa. Daar aangekomen moest de hond eerst het aan te schaften artikel aan de caissière geven en vervolgens de portemonnee. Vervolgens de portemonnee terug aanpakken en terug geven, vervolgens het artikel aanpakken van de caissière en aan z'n baasje geven. Dit keer was het niet één van onze trainers die achter de kassa zat, maar een echte caissière van de Hema (waar overigens wel eerst toestemming gevraagd was voor onze oefening). 

Phoe........, dat werd weer even spannend. Want in tegenstelling tot in de boetiek gisteren, liepen er in de Hema uiteraard wel meerdere klanten rond, die het reuzen interessant vonden om te zien hoe wij het er vanaf zouden gaan brengen. Wel eng hoor, met al die toeschouwers. Aan de andere kant., straks thuis zou ik ook bekijks genoeg gaan krijgen, vooral in het begin, immers; Gompie zou de eerste hulphond in Papendrecht zijn. Toen ik bij thuiskomst om vrijstelling van hondenbelasting aanvroeg, hebben ze zelfs de verordening op dit gebied hiervoor moeten aanpassen. Hierin stond wel dat blindengeleidehonden  vrijgesteld waren van hondenbelasting, maar over hulphonden was hierin niks opgenomen. Ik kon mijn vuurdoop dus maar gehad hebben, wat het winkelen betreft.

Ik koos een chocoladeletter uit om te kopen. Niet te groot of te zwaar, een mooi stevig doosje, waar Gompie goed grip op zou hebben. Zo liepen we de minste kans dat hij het zou laten vallen. Wil was ook met me mee de Hema in gegaan. Ook al kon ze niet daadwerkelijk iets voor me doen, Gompie en ik zouden het tenslotte samen moeten doen, was ik toch blij dat ze er was. Ik voelde me moreel gesteund door haar en volgens mij vond ze het haast bet zo spannend als ik. Gelukkig deed Gompie het keurig, al maakte ik even een foutje met het geven van de juiste volgorde van commando's bij de kassa. De mensen die stonden en zaten te kijken (de kassa was vlak naast de restauratie) waren allemaal wel aardig en sommige gaven zelfs wat bemoedigend commentaar. Ondanks dat het allemaal best aardig ging, was ik toch heel erg opgelucht toen Gompie en ik onze opdracht volbracht hadden en we naar buiten konden.

Voordat ik vrij mocht gaan winkelen, moesten Gompie en ik nog een laatste opdracht volbrengen. Anika stond buiten en zei vroeg me de chocoladeletter terug aan Gompie te geven en hem deze vast te laten houden, terwijl hij los naast mijn stoel nog een keer naast mijn stoel de winkelstraat door liep. "Ohhh...., als ik nu maar niet net als gisteren.., een hond tegen zou komen. Immers, nu Gompie die chocoladeletter moest dragen, kon ik hem niet afleiden met het speeltje, want dan zou hij wellicht de letter laten vallen. Gelukkig kwamen we geen honden of andere afleidende factoren tegen en ging ook dit prima. Er stonden bij terugkomst wel tandjes in de doos, maar dat was geen probleem. 

Samen met Wil ben ik daarna gaan winkelen. Ik wilde graag een kleinigheidje voor Will Albers, de vrouw waar Gompie zijn 1e levensjaar had doorgebracht. Van Francisca, wiens 1e hond bij Will Albers vandaan kwam, had ik gehord dat Will gek is van Rottweilers. Na lang zoeken (ik had geen idee wát ik zocht) vond Wil een kartonnen sierdoosje met een hond erop, die wel iets weg had van een Rottweiler. Ik besloot dit te kopen en dan mijn 1e rolletje foto's naar de 1 uur service in St. Oedenrode te brengen (dit heeft Ad later voor me verzorgd). Ik zou een paar leuke foto's uit zoeken en die in het doosje doen. Verder besloot ik Bert op de officiële overdracht a.s. vrijdag, een exemplaar van mijn boekje te laten meenemen, waarin ik dan voorin een persoonlijk woordje voor Will Albers zou schrijven. Toen we nog een paar leuke kaarten hadden uitgezocht (voor Will Albers en voor Anika, Jaqueline en Monique, om te bedanken voor alles) was het al weer tijd om naar de Mac Donalds te gaan. Daar aten we wat met elkaar, waarna het al weer tijd was om terug te gaan naar de blokhut.

Het andere busje was spoedig ingeladen en vertrok al vast, samen met de personenauto. Toen onze bus eenmaal ingeladen was en we wilden vertrekken, bleek de bus niet te willen starten!!! Stonden we daar met z'n allen. Monique is toen gaan bellen met degene die de busjes verzorgt. Uiteindelijk hebben ze4 het busje toch weer aan de gang gekregen, zodat we, hetzij met flinke vertraging, toch nog weer terug bij de blokhut kwamen. De anderen waren daar al een aardig tijdje eerder gearriveerd en zaten al lekker aan de thee. Ik heb me gelijk weer terug getrokken voor een hazenslaapje tot aan het avondeten.

Na het avondeten heeft Wil me weer in bad geholpen. Daar heb ik heerlijk een tijd in het warme water bij liggen komen van alle vermoeienissen van die dag. Samen met Wil kletste ik nog lekker even over het gebeurde. Ondertussen ging Dinie ook onder de douche in het aanbouwtje. We konden elkaar prima verstaan in dat gebouwtje. Met elkaar hebben we toen nog even flink gelachen. Dinie was ook altijd wel in voor een geintje.

Het was eigenlijk mijn bedoeling om na het bad naar bed te gaan. Dat had ik met Wil afgesproken. Het A-B-C dat we zouden maken was bijna af, er waren echter nog een paar oningevulde letters. Daar heb ik me toen nog even over gebogen. Toen moesten we met elkaar nog de letters 'verdelen', wie welke letter zou voorlezen morgenavond. Wil kwam al een paar keer om mij er aan te herinneren dat ik me voorgenomen had om bijtijds naar bed te gaan, maar omdat zij niks van ons 'A-B-C-tje' mocht weten, beloofde ik haar telkens binnen een paar minuutjes te komen. Uiteindelijk werden dat nog héél wat minuutjes bij elkaar en zo werd het dus toch weer later dan gepland. Maar......, het A-B-C was af en zou door Ad gekopieerd worden, zodat er morgenavond voor iedereen een exemplaar zou zijn.

Eigenlijk stond er op de planning dat we donderdag ook naar Uden zouden gaan, maar gelukkig werden deze plannen gewijzigd. Iedereen was best moe en we waren ook een bezienswaardigheid aan het worden, zo telkens terug met de hele ploeg naar het centrum van het niet zo grote stadje Uden. We zouden nu naar het centrum van St. Oedenrode gaan. We gingen weer over dezelfde parkpaadjes als eerder in de cursus. Via deze paadjes kwamen we in het kleine dorpscentrum van St. Oedenrode. We kregen nog even instructies om voorál in de supermarkt heel alert te zijn op onze hond, omdat het daar natuurlijk helemaal uitzonderlijk is en onhygiënisch als de honden overal aan zouden snuffelen. Dat leek ons allen heel logisch, dus werd het nog eens éxtra goed op onze hond letten als we binnen waren.

We zouden de Albert Heijn binnen gaan, waar we ons wel wat zouden verspreiden, zodat we niet weer als een colonne binnen zouden komen,. We gingen ook niet direct met z'n allen tegelijk. Ook hier luide weer de opdracht een artikel uit te zoeken om te kopen, wat door onze hond naar de kassa gebracht zou worden, waar hij het af moest geven aan de caissière, met vervolgens de portemonnee er achteraan. Ik voelde mezelf al een stuk zekerder, omdat het gisteren in de Hema ook zo goed ging. Het zakje drop dat ik uitkoos, droeg Gompie keurig in z'n bek mee naar de kassa.

Daar lepelde ik het rijtje commando's op om Gompie eerst de zak drop en later de portemonnee aan de caissière aan te bieden. Nu is het bij Albert Heijn zo dat de caissières achter hun toonbank. zitten als op de tekening hiernaast  

Ik stond dus in de rij bij kassa 1 (blonde caissière), maar toen ik Gompie het commando "Up" en "Give" gaf, bezorgde hij het zakje drop keurig bij de 2e kassa (bruinharige caissière). Eigenlijk wel begrijpelijk, immers voor zijn idee zat zij dichter bij, dan de caissière die áchter de toonbank zat van de kassa waar ik af wilde rekenen. Na nog 2 keer opnieuw begonnen te zijn, met hetzelfde resultaat, werd ik toch wel wat nerveus. De andere mensen in de rij en de caissières konden er wel om lachen, maar ik kreeg het er alleen maar erg warm van. Hoé moest ik mezelf hieruit reden? Gelukkig stond Anika vlak bij, dus riep ik: "Anika., hélp!" Gelukkig wist zij een heel eenvoudige oplossing: Gewoon aan 'mijn' caissière vragen om even op de toonbank te tikken, terwijl ik Gompie opnieuw het commando 'Up' gaf. Gelukkig ging het toen wel goed, eigenlijk een zo voor de hand liggende oplossing, dat ik daar zelf niet opgekomen was! Laten we het er maar op houden dat het van de zenuwen was. Ik was in ieder geval blij toen ik weer buiten was.

Na de Albert Heijn mochten we allemaal zelf weten of en zo ja welke winkel we nog in wilden om eventueel nog een keer te oefenen. Ik besloot nog even bij een andere winkel  naar binnen te gaan om een flesje badschuim te kopen en zo nog een keer baliewerk te oefenen met Gompie. Op Nicole en Lucia na, waren er geen andere klanten binnen, dus dat leek me ideaal om nog een keer rustig te oefenen. Net als bij mij even hiervoor bij de Albert Heijn, wilde het niet gelijk vlekkeloos lukken met het baliewerk van mijn medecursisten. 

Jaqueline had in de eerste week tijdens een praktijkles in de kantine, waar we baliewerk oefenden voor zeer irritante verkoopster gespeeld. Ze maakte telkens opmerkingen als: "Hij luistert niet zo goed hé mevrouw, hij moet nog veel leren hé! Ohhh......, bah...., moet ik doe portemonnee uit de hond z'n bek aanpakken? Vind ik wel een beetje vies hoor! Ohh...., wat doet hij nou? U heeft hem zeker nog niet zo lang hé? Jeetje, hij springt wel zeg!" enzovoorts. We moesten daar toen allemaal vreselijk om lachen en dachten dat ze het wel erg overdreef. Maar geloof het of niet......., de verkoopster in de winkel waar wij naar binnen waren gegaan deed dus écht zo!!! Ongelofelijk dat mensen écht zo overdreven reageerden. Nou......., ik wist dus alvast wat me te wachten stond als ik zo aan de beurt was. 

Toen er een 'gewone klant' (dus niet zo'n rare op wielen met hulphond, zoals wij) binnen kwam, zei ze 'begripvol' tegen de klant  "Ik roep mijn collega wel even hoor, want dit kan nog wel even duren, zij moeten het nog leren met die honden". Dezelfde 'begripvolle verklaring gaf ze aan haar collega, om uit te leggen waarom ze haar collega voor 1 nieuwe klant om versterking vroeg. Lucia, die zich door de botte verkoopster niet van de wijs had laten brengen, was klaar. Inmiddels stond Nicole te zweten bij de 'vreselijk begripvolle' verkoopster, die werkelijk soortgelijke dingen zei als Jaqueline tijdens de training in de kantine had gezegd. 

Jaqueline stond op een afstandje te kijken en zag de irritatie bij de verkoopster toenemen. Ze fluisterde me in dat ik beter even naar de kassa voor in de winkel kon rijden, waar de zo juist opgetrommelde collega stond. Deze mevrouw bleek wérkelijk begrip én interesse te hebben in het hoe en wat rondom de training en hulphonden in het algemeen. Ze stelde oprecht geinteresseerde vragen aan Jaqueline en mij. Deze mevrouw hebben we dan ook een folder aangeboden van de stichting en zijn werk. Dit hadden we even daarvoor ook bij de andere caissière gedaan, maar die hoefde dit niet want "ze wist precies hoe dat allemaal werkte". Ik bofte maar dat ik bij deze aardige en geduldige verkoopster terecht gekomen was.

Toen we allemaal uitgewinkeld waren, gingen we met z'n allen wat drinken in de plaatselijke brasserie. Er was achter in de zaak een mooie grote ruimte, hetgeen geen overbodige luxe was, met de trainers, A.D.L. assistenten, 7 rolstoelers en al de honden. Het was een gezellige en ontspannen sfeer. Met elkaar moesten we lachen om de opgedane ervaringen en soms maffe reacties van mensen.

Terug bij de blokhut was het al weer lunchtijd......, onze laatste lunch hier. Na de lunch verzamelden we ons weer in de kantine, waar de hondentrimster van de vereniging een demonstratie en uitleg kwam geven over de juiste vachtverzorging, wat wel te doen en wat beslist niet. IJfke, de hond van Dinie werd tijdens de demonstratie getrimd. Alle andere honden waren voor de trainingsschool al getrimd door haar. Ik bofte wat dit betreft met mijn kortharige Gompie. Bij hem viel er weinig meer te doen dan eens per week borstelen (de borstels schafte ik direct bij de trimster aan, na afloop van de demonstratie). Hooguit moest er eens per jaar wat haar tussen Gompies teentjes weggeknipt worden. Op mijn verzoek deed de trimster dit nog even, zo kon Gompie er dus weer een jaar tegenaan. Bovendien liet ze zien hoe eenvoudig dit was, ik zou dit prima even zelf kunnen doen, volgens de trimster.

Toen we terug in de blokhut kwamen, stonden de tafels ontzettend gezellig gedekt, met bloemetjes, kaarsen, wijnglazen en menukaartjes op mooie tafelkleden. Onze 2 geweldige kokkinnen hadden me daar toch een fantastisch 'afscheidsdiner' bereid. Het rook verschrikkelijk lekker en zo zou even later blijken, smaakte het ook, verrúkkelijk! We hadden de hele trainingsschool niet over het eten te klagen gehad, dat was gewoon heerlijk, maar dit was helemaal geweldig.

Tijdens het diner werden er de nodige waarderende dankwoorden naar elkaar uitgesproken en zetten we onze geweldige kokkinnen nog even extra in het zonnetje. Zoals afgesproken lazen wij ons A-B-C voor, hetgeen zo hier en daar behoorlijk op de lachspieren werkte.(klik voor dit ABC op onderstaande button)

Toen we het diner afgerond hadden en alles was opgeruimd, etaleerde Jaqueline haar 'winkeltje' met bruikbare spullen voor onze honden. We konden hieruit aanschaffen wat we wilden. We kregen in ieder geval allemaal een tennisbal van stichting HHN kado. Een kadootje naar Gompies art, daar was ik inmiddels al wel achter. Voor een balletje deed hij haast nog meer dan voor een eetbare beloning. Het speeltje dat we begin van de trainingsschool aan onze rolstoel te leen hadden gekregen, konden we ook aanschaffen, als we dat wilden. Maar Gompie was er helemaal niet zo wild op. Hij werd veel enthousiaster van de tennisbal aan een touwtje, die ik thuis al voor de trainingsschool  gekocht en meegebracht had. Ik besloot dus dit speeltje terug te geven. Wel kocht ik een hondenfluitje en de 'klikker'. De overige artikelen, waaronder; balletjes, 'tuc-touwtjes' om aan deuren en laatjes te hangen, 'vet-bedjes (kleedjes om op te liggen), borstels en kammen, etc. Best leuk, al die artikelen eens te bekijken.

Toen iedereen aangeschaft had wat hij wilde, ruimde Jaqueline haar 'winkeltje' weer op en vertelde ze dat het de moeite waard was om nog even niet naar bed te gaan; er zou nog bezoek komen van een hulphondentrainster uit IJsland. Jaqueline vertelde dat de trainster wél Nederlands verstond, maar het niet kon spreken. Gelukkig beheerste Jaqueline de IJslandse taal vlekkeloos, dus zou zij vertalen voor ons. Wij waren allemaal zeer benieuwd natuurlijk. 

Het was inmiddels al aardedonker geworden buiten. Jaqueline ging een paar keer buiten kijken of haar gast al in aantocht was. Op een gegeven moment had ze nét de buitendeur open gedaan, toen er een in dikke bont geklede dame op de fiets de deur door kwam rijden, met aan het stuur een grote boodschappentas. De dame leek overigens verdacht veel op Els, één van onze A.D.L. assistenten. Els had ons wijsgemaakt nogal moe te zijn van het diner en ze zou dus haar bed ingekropen zijn, na het eten. 

De 'IJslandse hulphonden-trainster brabbelde er, druk gebarend, in een onverstaanbaar potjeslatijn op los, terwijl Jaqueline het voor ons 'vertaalde'. De IJslandse verbaasde zich er over dat onze honden zo'n rare dunne vacht hadden. Hun werkten met Chou-chou honden, die een hele dikke vacht hadden. Dit was belangrijk omdat het in IJsland zoveel kouder was dan hier in Nederland. We kregen een heel (doldwaas en op de lachspieren werkend) relaas over hoe zij hun honden trainden. De IJslandse beantwoordde de door ons (natuurlijk meespelend in dit heerlijk maffe 'theater) gestelde vragen. Tot slot vertelde ze, wederom vertolkt door Jaqueline, dat hun honden van die mooie vachten hadden, omdat het water in IJsland veel zwavel zou bevatten, wat de honden dan dus met hun drinken binnen kregen. Ze had voor ons alle 7 iets meegenomen, heel speciaal uit IJsland, waarmee we de vachten van onze honden ook mooi vol konden laten groeien. Het was een stokje dat zwavel bevatte. Hier moesten we onze honden iedere dag éénmaal heel voorzichtig mee over de vacht wrijven. Beslist niet vaker, want dan zou dat tot een abnormaal lange en dikke haargroei leiden, waardoor we wekelijks naar de hondentrimsalon zouden moeten met onze honden, om te voorkomen dat ze zouden stikken van de hitte in ons warmere klimaat. Het 'speciale stokje' leek overigens wel verdacht veel op een lucifer.

Dat was nog even heerlijk lachen geblazen, zo vlak voor het slapen gaan. Het werd door dit heerlijk stukje theater wel wat later dan ik gepland had om naar bed te gaan. Daarom heb ik ervoor gekozen niet meer mee te doen aan de 'na-zit' onder het genot van een wijntje. Het zou morgen weer een lange dag worden. We moesten om 11.00 uur de blokhut verlaten, dus dan moest alles ingepakt in de busjes zitten, de blokhut en bungalows opgeruimd en netjes achter gelaten worden én voordien moesten we ook nog ontbeten hebben. Gelukkig hadden Wil en ik al zoveel mogelijk spullen ingepakt staan, zodat we morgen alleen de spullen die voor de nacht nodig waren,  in zouden moeten pakken.

De volgende ochtend was het al heel vroeg een drukte van jewelste. Iedereen was druk bezig de laatste zaken in te pakken. Het was behoorlijk fris in de blokhut, omdat de deuren open stonden, om spullen in de busjes te kunnen laden. Aan het begin van de trainingsschool waren alle hoog-laag bedden naar de blokhut gesleept en de 'gewone' bedden naar de bungalows gebracht. Ook serviesgoed, glaswerk en dergelijke waren uit de bungalows naar de blokhut gebracht. Dit moest nu allemaal weer terug gebracht worden. Al met al was het een complete volksverhuizing.

De bungalow van de trainsters mochten we nog wat langer gebruiken. Terwijl onze A.D.L. assistenten druk bezig waren met de laatste spreekwoordelijke puntjes op diezelfde spreekwoordelijke I's te zetten, kregen wij in deze bungalow onze állerlaatste lezing van de cursus. Yvonne, één van de nazorgtrainsters (waar Gompie en ik, gezien de regio waarin we wonen onder vallen) vertelde we straks thuis konden verwachten, wat we wel, maar ook vooral niét moesten doen, etc.

Toen Yvonne alles verteld had, kregen we alle vertelde informatiekeurig in een mapje op papier aangeboden. Nadat vervolgens al onze vragen beantwoord waren, gingen we over tot het officieel tekenen van de contracten en kreeg iedereen een gezondheidsverklaring, vaccinatieboekje en stamboom van zijn of haar hond. 

Toen ik mijn contract wilde tekenen, zette ik mijn stoel even in zittende positie, zodat ik een nette krabbel op pappier kon zetten. Toen ik echter weer terug naar de voor mij noodzakelijke ligstand terug wilde kantelen, deed mijn rolstoel niets meer. Alle lampjes op mijn stuurkastje knipperden, maar verder was er geen beweging meer in mijn stoel te krijgen. Hij wilde ook geen centimeter meer rijden!!! Nadat we, tevergeefs, van alles geprobeerd hadden om het ding weer aan de praat te krijgen, heb ik  de firma Welzorg gebeld. Nu had Francisca de hele week al problemen met haar rolstoel, één van haar wielen liep telkens los, waarvoor ze van Welzorg ook al een paar keer op 'De Donkershoeve' waren geweest om de boel weer vast te draaien. Ondanks dat, bleef het wiel telkens los lopen. Daar we een paar uur later een 'high-tea (met allemaal overheerlijke hapjes en een lekker drankje erbij) zouden hebben met de gastgezinnen van onze honden, in Herpen, besloten ze bij Welzorg dat ze in de loop van de middag naar Herpen zouden komen voor ons beider stoelen. Het was volgens hen niet mogelijk om alvast een monteur naar St. Oedenrode te sturen om naar mijn stoel te kijken, ondanks dat ik uitlegde dat ijk niet zo lang zou kunnen zitten. Volgens hen konden ze niet eerder een monteur sturen.

Voor mij zou dit nu een afmattende dag gaan worden, omdat ik nu dus zou moeten blijven zitten totdat de monteur van Welzorg straks in Herpen langs zou komen. Daarnaast kon ik mezelf nu dus ook niet meer zelfstandig verplaatsen. Toen het eindelijk zo ver was dat we naar het zaaltje in Herpen zouden vertrekken voor de 'high-tea', werd ik met vereende krachten de bus ingeduwd. Dat was een zware klus, want samen met mijn rolstoel, weeg ik ruim 250 kilo (waarvan de rolstoel 150 kg hoor). In Herpen aangekomen moest ik op d.ezelfde manier de bus weer uit en het zaaltje ingeduwd worden. Gelukkig hadden we een paar sterke kerels in ons gezelschap.  Maar ohhhh....., wat voélde ik me opgelaten om zo binnen gereden te moeten worden. En wat hád ik een pijn....., het zweet gutste in straaltjes over m'n gezicht. Getverrrrr..........., ik had me zo op deze feestelijke dag verheugd, het me toch wel even anders voorgesteld dan zo, maar goed....., het was niet anders.

De kennismaking met Will Albers en haar zoon Björn was hartverwarmend. Wat een ontzettende lieve vrouw! Gompie had het getroffen hoor, dat had ik al snel door. Gompie sprong dan ook zowat ín Will en Björn en wist van gekkigheid niet bij wie hij nu het eerst wilde knuffelen, dus sprong hij om beurten in de armen van Will en dan weer bij Björn, terug naar Will, ook nog even een stoeipartijtje met Loebas, die huidige hulphondenpup in opleiding, die nu bij Will woonde. Will had een heel puppy-fotoboek  van Gompie bijgehouden, dat ik nu van haar kreeg. daar was ik onwijs blij mee, immers wat Gompies puppytijd betreft moest ik het hebben van foto's en vertelsels van Will.

Will vertelde me dat Gompie haar 12e pup was geweest die bij haar gewoond had en Loebas was nu de 13e. Ongelofelijk dat iemand dát kan en wel zo vaak! Beginnen met een puppy van 7 weken, die je dan een jaar lang opvoed en basistraining bij HHN mee volgt, om hem dan vervolgens na een jaar weer terug te moeten geven aan HHN voor de aftraining en de uiteindelijke plaatsing. Onwijs respect had (en heb ik nog steeds) voor ál die mensen, gezinnen, die dit fantastische en noodzakelijke 'werk' willen en kunnen doen.

Will vertelde dat ze altijd stapelgek op haar honden was, maar dat Gompie er toch wel één met een gouden randje was. Ze had Gompie héél graag zelf willen houden, maar ja........, dat kon natuurlijk niet. Ik beloofde haar dat ik haar goed op de hoogte zou houden over Gompies wel en wee en dat het nu niet 'mijn' hond was, maar 'onze' en dat ze natuurlijk altijd welkom zou zijn bij ons. 

Toen rond 17.00 uur eíndelijk de monteur van Welzorg kwam, begon hij eerst aan de stoel van Francisca. Toen hij eindelijk bij mij kwam en even gekeken had, deelde hij me mede hier niets aan te kunnen doen. Ik zou mijn stoel minstens een week kwijt zijn (thuis) om hem te laten repareren. Toen sloeg de paniek toch wel een beetje toe bij mij. Yvonne had verteld hoé belangrijk het was dat we straks zelf gelijk met onze honden uit zouden gaan, immers wij zouden het enigste bekende, het enigste houvast voor hen zijn, in die nieuwe omgeving. Daardoor zouden we gelijk heel belangrijk worden voor de hond en dat zou ik dus nu niet kunnen! Voordat de monteur vertrok smeekte ik hem of hij iets aan mijn houding zou kunnen doen, omdat ik het haast niet meer uithield van de pijn. Gelukkig kon hij me handmatig laten kantelen, waardoor ik eindelijk kon liggen, al zou ik dan alleen in dié stand kunnen blijven, ondanks dat ik normaal gemiddeld ieder kwartier van houding moet veranderen (beetje omhoog, beetje naar beneden, etc.) Maar goed, liggend was altijd nog beter dan rechtop zittend.

Toen de 'high-tea' ten einde liep, stroomden de gasten binnen, die de officiële overdracht van de hulphonden zouden bijwonen. Jan, de man van Wil, was er ook al, maar nog geen spoor te bekennen van Bert. Ik begon hem steeds meer te knijpen; het zou toch niet waar zijn dat Bert en de kinderen straks ook nog eens niet bij de overdracht aanwezig waren? 

Will Albers en Björn waren ondertussen een blokje om gegaan met Loebas en 'onze Gompie', waar ze nog even deze laatste gezamenlijke foto maakte; Will met 'haar' honden.. Gelukkig kwamen Bert en de kinderen nog net voor het begin van de plechtigheid binnen. Ik was trots op hen, ze zagen er alle vier keurig uit. Netjes in de kleren, Lobke's haar mooi opgestoken. Gelukkig...., die zorg was over.

Terwijl alle gasten al in de zaal zaten, werd ik door Bert, Björn en Jan naar het podium geduwd. Wat voelde ik me verschrikkelijk opgelaten. Dat werd nog erger toen alle cursisten óp het podium stonden, met hun A.D.L. assistent  achter zich, terwijl ik voor het  podium moest blijven staan, omdat het té gevaarlijk was om het steile opritje van het podium opgeduwd te moeten worden. Gelukkig hoefde ik er niet alleen te staan , naast mij werd een stoel voor Wil neergezet. Tenslotte was zíj mijn A.D.L. assistent geweest de afgelopen 12 dagen. Zij (en alle andere assistenten) kregen als aandenken de groepsfoto in een wissellijst aangeboden. Dat hadden ze dan ook allemaal (en voor mij Wil in het bijzonder) dubbel en dwars verdiendt.

Eén voor één werden de honden door hun gastgezin overgedragen aan hun nieuwe baasjes, hetgeen met de nodige emoties gepaard ging. Wat was ik blij toen Will 'onze Gompie' aan mij kwam overdragen. Voor even vergat ik de pijn en overheerste een gevoel van geluk. Helaas dwong de pijn me na afronding van de officiële plechtigheid zo snel mogelijk naar huis te gaan. Met vereende mankracht werd ik naar onze bus geduwd, waarna ik, samen met mijn Gompie, Bert en de kinderen in ons eigen busje, gevolgd door Wil en Jan, terug naar Papendrecht reden. 

Onderweg belde ik het noodnummer van de Welzorgvestiging bij ons thuis. Ik legde de situatie en het belang van het zélf uitlaten van Gompie, de eerste dagen na thuiskomst, aan de monteur uit. Gelukkig begreep hij dit, waarop hij na thuiskomst mijn rolstoel ophaalde en beloofde hem zo spoedig mogelijk gerepareerd en wel terug te brengen. Toen om 23.30 uur de telefoon ging en de monteur vroeg of hij nog langs mocht komen om mijn stoel gerepareerd en wel weer bij me terug te brengen, kon mijn blijdschap niet op. Nu kon ik, ondanks mijn pijn en vermoeidheid tóch als eerste Gompie hier thuis uitlaten.

Hoe het Gompie in zijn nieuwe gezin na thuiskomst verder verging, is te lezen in