Toen het nóg harder ging regenen, besloten jullie weer richting huis te gaan. Wél jammer…., ik had het net zo naar m’n zin, het was zó gezellig samen met mijn vrouwtje en m’n twee toekomstige collega’s zo te ravotten……., maar ja…, jullie zijn nou eenmaal de baas, dus gingen we terug. Toen we de hoek van onze straat in liepen, stopte het ineens met regenen en begon het zonnetje daar toch mooi te schijnen!!! Ik nog hopen dat we nu weer terug zouden gaan, maar nee hoor………, jullie waren zó nat geworden en wilden jezelf nu toch zo wel even afdrogen, begreep ik (jammer, dat spelen in het park had van mij nog wel even mogen duren, zucht!)

Sjoerd en Lobke vonden het allemaal prachtig, want zij mochten om beurten met Midas en Loebas aan de riem lopen.  Met mij mogen ze dat nooit van mijn baasje. Ze genóten er van! later vertellen dat ze twijfelde of ze het erop zou wagen om mij vanaf het park (zoals ze normaal ook altijd deed) ‘gewoon los, dus zonder riem, met haar te laten volgen, of ik dan wel naar haar zou luisteren en bij haar zou blijven’.  Natuurlijk heb ik haar toen maar gelijk voor eens en altijd duidelijk gemaakt dat ik écht wel weet dat zíj mijn baasje is, óók al heeft ze dan even niet zo goed zelf voor me kunnen zorgen. Kom zeg……, wij zijn toch zeker gewoon een fantastisch koppel saampjes! Dus volgde ik, óndanks ál die tweebeners (waaronder Björn en jij, lief vrouwtje) én ondanks een drukke Midas en Loebas, alsof het de normaalste zaak van de wereld was (en dat ís het toch ook?!?) keurig los naast mijn baasjes rolstoel. Dat gaf haar zelf-vertrouwen (én haar vertrouwen in de band tussen haar en mij) een enorme positieve zwieper.  

Enkele dagen later kreeg mijn baasje een heel lief briefje van je, lief vrouwtje, met bovenstaande foto’s en op de achterkant van de foto’s de tekst die bij de foto’s staat. Ik moet je van mijn baasje héél erg bedanken voor deze prachtige foto’s en de support die je met de woorden achterop de foto’s nog eens extra kracht bijgezet hebt. Ze vind je een schát (maar dat wist ik natuurlijk al jaren, dat je een lieve schat bent J).

Terug bij de auto, moesten Loebas en Midas terug in de auto (hé… en ik mocht lekker weer mee naar binnen in huis, há!) Zie ik ineens dat jij een bak met brókken in de auto had en daar wat van in een bak deed voor  die ‘puppen’. Hé……, ik lust ook wel wat!!! Heb ik je nog geprobeerd duidelijk te maken, maar lief vrouwtje….., je leek me wel niet te begrijpen (óf deed je alsóf je me niet begreep?) Ik kreeg helemaal níks!!! Ook niet toen we eenmaal weer thuis binnen waren. Volgens mijn vrouwtje moest ik nog even wachten tot ik vanavond uitgelaten was, voordat ik eten kreeg. Maar ik lustte nú zo graag al een flinke hap uit die bus brokken uit de auto!!! Waarom die kleintjes wel en ik niet??? Ja, ja……, zij moeten er nog van groeien, zeggen ze dan, nou…….., ik wil ook best nog wel groeien hoor, als dat nodig is om een extra hapje te bemachtigen. Is voor mijn baasje vast ook geen probleem, want zij kan groeien met haar stoel! (als ze op een knopje drukt, gaat haar hele stoel de hoogte in) Dus…., kóm maar op met die ‘groeibrokken’,  dacht ik, maar helaas……, ze begrepen me niet……, alhoewél ik jullie tweebeners er van verdenk dat jullie op dit soort momenten doen alsóf jullie me niet begrijpen. Hoe dan ook.., er kwamen helaas géén groei-brokken voor Gompie (snik!)

Binnen hebben de tweebeners nog een tijdje met elkaar zitten kletsen, waarna jij en Björn weer weg gingen. “Terug naar huis”, volgens mijn baasje. Jammer…., wat had het heerlijk geweest als jij, m’n lieve vrouwtje, gewoon samen met Björn (en eventueel met Midas en Loebas) hier in de straat zouden komen wonen. Dat had bést gekund hoor!  Er staan hier vaak genoeg van die borden met lettertjes in de tuin en dan hoor ik mijn baasje en Bert erover praten dat die huizen leeg komen en verkocht worden of zo iets.  Nou……, kopen jullie toch gewoon zo’n huis! Kunnen we ook eens met mooi weer met elkaar in het park spelen! Maar volgens mijn baasje werkt dat allemaal niet zo eenvoudig, begrijp ik dat niet goed. Nee, dat klopt…………, ik zal die mensenwereld nooit begrijpen (en dat wil ik ook helemaal niet, véél te ingewikkeld allemaal J ). 

Even wat anders, vorige maand kreeg mijn baasje die foto’s van de booties toch niet ingevoerd in de update van mijn dagboek!?! Ik gaf toen al aan te hopen dat ze er niet meer aan zou denken als ze met de volgende versie bezig zou zijn………., nou helaas…, ze heeft er dus wél aan gedacht. Het is maar goed dat ik zwart ben, anders zou ze in staat zijn geweest om mijn hoogrode blozende wangen van schaamte, over deze maffe foto’s, ook nog te fotograferen en erbij af te drukken. Maar goed…., hier zijn ze dan (zucht!)  

Natuurlijk moesten er zelfs zo nodig close-up foto’s van mijn voeten in die beláchelijke sloffen gemaakt worden! Zeg nou zelf., dit is toch gewoonweg hond-onterend!?! Natuurlijk moesten er zelfs zo nodig close-up foto’s van mijn voeten in die beláchelijke sloffen gemaakt worden! Zeg nou zelf., dit is toch gewoonweg hond-onterend!?! Maar ja……., zoals met álle dingen waar ik als hond niet blij van wordt en die volgens m’n baasje wel nodig zijn: “Het is voor mijn eigen bestwil”. Hoé kom ik in vrédesnaam van die ‘bestwil’ af? (wat dat dan ook voor ding is). En hoé ben ik in eigenlijk aan die bestwil gekómen? Ben ik daar mee gebóren, heb ik die soms per ongeluk eens ergens gevonden en opgegeten of zo, of heeft de dierenarts me die bestwil soms bezorgd? Hebben álle honden zo’n bestwil, of alleen hulphonden, of heb ik gewoon pech dat alleen ík zo’n ‘ding’, zo’n bestwil heb?

Gelukkig besloten Bert en m’n baasje dat het nu toch wel erg warm werd om ’s nachts met die sloffen aan te moeten slapen. Ik helemaal gelukkig dat ik éindelijk zónder die dingen mocht gaan slapen.          Helaas blijft het volgens m’n baasje wél nodig om m’n voorvoetjes in te blijven sprayen, omdat ik toch steeds weer een beetje begin te ‘manken’, als we wat verder hebben gelopen. Het eelt blijft dus telkens maar weer beschadigd/afgesleten raken als ik afstanden loop (en aangezien m’n baasje nogal eens op pad is en ik overal mee naar toe mag, loop ik heel wat af zo op een dag). Gelukkig vind ik die spray niet zo erg. Het ruikt en smaakt niet vies, dus zo gauw Bert en m’n baasje het licht uit gedaan hebben, lik ik dat er wel weer af. Helaas hoort m’n baasje dat wél en nu hebben ze wat niéuws bedacht om te voorkomen dat ik de spray er af lik. Van de dierenarts hebben ze één of ander goedje gekregen dat m’n baasje nu ook in een sprayflesje heeft gedaan. Nadat Bert de ‘genezende spray’ op m’n voetjes heeft gespoten, spuit hij dit er achter aan. De eerste keer dacht ik nog: “Ach…, één of twee spraytjes, wat maakt het uit, lik ik er met dezelfde moeite weer af”. Nou………, dat was dus niet helemaal waar L. Die 2e spray is viés!!!!!!!!!!!! Gééééétver!!!!!!!!!! Ik wist me geen ráád met m’n tong. Bítter!!!! Zó iets smerigs heb ik nog nóóit geproefd!!!!! Ja….. en géén waterbak in de buurt om die viezigheid weer een beetje wég te spoelen hé! Ik lag er gewoon va\n te flapperen met m’n tongf. En wat dénk je? In plaats dat m’n baasje medelijden met me heeft en Bert verbied dit ooit nog weer eens op m’n voetjes te spuiten……., doet ze het licht weer aan en gaat liggen kijken hoe ik, flapperend en hijgend met m’n tong probeer die vieze bittere smaak weer uit m’n mond te krijgen. Méns…., wát een viezigheid!!! En in plaats van een beetje troostende worde, zegt m’n baasje: Tja Gomp….., het is voor………., jáwel, daar komt íe weer ‘mijn eigen béstwil’. Nou…….., nu ik weet hoé vies ‘bestwil’ smaakt…….., wil ik er helemáál zo snel mogelijk van af zien te komen. Lief vrouwtje………, als jij weet hoe ik van die ‘bestwil’ af kan komen……., laat het me dan alsjeblieft zo snel mogelijk weten???

Ik hoopte nog dat ze de volgende avond alleen die ene, bekende en prima smakende spray op m’n voetjes zouden doen, maar nee hoor….., weer spoot Bert die ‘bestwil-spray’ er achteraan. Ik heb toen even nog getest of het weer datzelfde was, met een piepklein likje en ja hoor, wéér die bittere troep erop. Ik hoorde m’n baasje tegen Bdert vertellen dat die vieze spray eigenlijk oogdruppels zijn, maar doordat ze zo bitter zijn, voorkomen ze dat ik de genezende spray eraf zou likken. Nou…, ik kan je vertellen, lief vrouwtje, dat is ze gelukt hoor! Ík kom niet meer aan die voorvoeten als er gesprayd is, sterker nog…., ik wil die viezigheid niet eens op m’n bedje hebben, dus slaap ik nu met m’n voorpootjes naast m’n bedje. Oogdruppels op m’n voeten…., hoe verzínnen ze het!!! Ik heb toch geen ogen in m’n voetzolen zitten zeker!!! Gelukkig is die vieze smaak ’s ochtends, als ik uitgelaten ben, weer van m’n voeten af. Dan ruiken ze tenminste weer gewoon lekker naar de geurtjes van de andere hondjes uit de buurt.

Over geurtjes gesproken…., ik ben me pasgeleden rót geschrokken. Mijn baasje is gewoon lekker aan het wandelen met me, langs de grasrand van de vijver bij ons aan het einde van de straat. Ik mag daar (nadat ik aan de lijn m’n behoefte gedaan heb op een plek die m’n baasje aanwijst) altijd lekker los rennen. Sinds ik het commando ‘op het gras’ begrijp, mag ik daar gewoon vooruit rennen of nog even een beetje achterblijven als er een interessante geur te besnuffelen valt of zo. Zie ik op een gegeven moment langs de rand van de sloot een dode vis liggen.   Hmmmmmm, héérlijk!!! Da’s toch zonde om niet een beetje van die geur mee naar huis te nemen, dacht ik. Dus ben ik er lekker uitgebreid doorheen gaan liggen rollen.

Toen m’n baasje dat zag, riep ze heel streng: “No! En come here!” Maar ja, ik was nog niet helemaal klaar met m’n vacht te parfumeren, dus wilde ik het even afmaken. Ik dacht; “Heb ik zo een verrassing voor m’n baasje” Zij houd wel van luchtjes, want ze spuit zelf altijd een paar keer per dag een luchtje onder haar armen (mensen hebben dat soort dingen in flesjes zitten, heb ik inmiddels begrepen, al zou het míjn luchtje niet zijn hoor! Ík vind het niet echt lekker, maar goed, als m’n baasje dat lekker vind…., zij moet ermee lopen, ik niet J).

Wat denk je; Omdat ik niet gelijk kwam toen ze me riep, scheurt ze er ineens met 8 km. Per uur (harder gaat die kar van haar gelukkig niet, gna, gna!) vandóór! Nou ja….., toen heb ik het parfumeren maar afgebroken en ben als een speer achter haar aan gerend. Toen ik bij haar kwam, kreeg ik gelijk een heel streng commando: “Sit!”en daarna “Get dressed”. Vlak daarna zei ze vol walging: “Gêêêêtvéérrr! Gompie, wat stínk je verschrikkelijk, viéspeuk!!!!! “Nou ja zeg…………., ik zal haar nóg eens verrassen zég!!!” Ze ging gelijk de kortste weg naar huis en ik moest achter haar blijven lopen. Volgens haar werd ze gewoon misselijk van mijn stank. “Snap je dat nou? Regel ík eens een lekker luchtje… (oké, wel niet onder m’n oksels, maar dat is voor een hond nou eenmaal niet te doen), krijg ik dít!!!

Thuisgekomen vertelde m’n baasje over wat ik gedaan had. Hierop sloot Bert de tuinslang op de keukenkraan aan, Sjoerd kreeg opdracht om shampoo uit de badkamer te halen en ondertussen stond ik daar maar, inmiddels zónder jasje, maar ik moest van m’n baasje wel blijven zitten. Wat zou er gaan gebéuren? Nou….., daar kwam ik snel genoeg achter………., ze gingen me wássen!!! Bert spoot me hélemaal nat (gelukkig was het geen ijskoud water, ze hadden er een beetje warm bijgemengd).  Daarna kwam Sjoerd met de shampoo en terwijl mijn baasje me goed vast hield aan de lijn, sopten Bert en Sjoerd me helemaal in. Als je het nu over stánk hebt………., die shampoo, dié stonk pas!!! (daar ze geen hondenshampoo in huis hadden, gebruikten ze maar mensenshampoo, wát een lucht zeg!)  

Toen ik volgens hen (van top tot teen!) voldoende `was ingesopt, spoten ze al die stinkende witte bubbels van me af. M’n baasje vroeg me met m’n voorpoten op haar leuning te springen en begon me te besnuffelen  (wat een gênante vertoning zeg!). Volgens haar stonk ik nog steeds, “ja natúúrlijk, naar die vieze shampoo van hun”, maar volgens haar rook ze nog steeds die ‘vieze vislucht’ op m’n rug, dus húp…., daar begonnen ze weer, wéér die schuimende troep op m’n lijf. Nou ik heb er een knap chagrijnige kop bij getrokken, als ze maar wisten dat ik dit ábsoluut niét kon waarderen!!!

Na de 2e ‘snuffel-sessie’ besloot m’n baasje dat ik mezelf dan toch eindelijk mocht uitschudden (heb ik lekker vlak naast haar gedaan, was ze zelf tenminste ook nat, pûh!), maar dat leek haar niets te kunnen schelen. Toen ik drooggewreven was met de handdoek, klaagde m’n baasje dat die vislucht nog steeds te ruiken was (jahá…., wij honden gebruiken zeer degelijk materiaal, wíj hoeven geen paar keer per dag met een flesje in de weer om de ‘lekkere lucht’ te behouden J).

k moest wéér met m’n voorpoten op haar leuning komen staan, waarop ze me begon te borstelen, terwijl ze zei nu te begrijpen waarom er ‘hondenparfums’ te koop waren. Halverwege het borstelen vroeg ze Sjoerd om haar ‘deodorant’(???) te pakken. Gêtver….., dat bleek dus die spuitbus te zijn, die ze zelf enkele keren per dag onder haar armen spuit!!! Dat begon ze nu op mijn rúg te spuiten!!! Jakkes!!! Na nog wat geborstel en gekam, besloot ze dat ik nu weer een beetje acceptabel rook. “Acceptabel rook? Ik stonk een uur in de wínd!!! Ik was dan ook blij dat ik voorlopig niet meer uitgelaten hoefde te worden, zo zou ik écht mijn viervoetige buurtgenoten niet onder ogen (of liever gezegd onder de néus) durven komen!

Toen ik na de was- en deodorant behandeling afgedroogd en wel nog even geborsteld werd door m’n baasje, kreeg ik een dikke knuffel. Tja………., dát begreep ik wel……, die voelde zich bij nader inzien natuurlijk schuldig over wat ze me had aangedaan. Gelukkig voor haar ben ik erg vergevingsgezind, dus heb ik haar knuffel maar beloond met een druk kwispelende staart.

In het weekend voor 27 mei hebben ze ook nog iets met me gedaan waar ik niks van begreep. Ik had m’n baasje wel horen praten over jou, lief vrouwtje; “Dat je het vast heel moeilijk zou hebben en verdrietig zou zijn als Loebas straks ‘weg’ moest”.  Later begreep ik dat Loebas zijn puppy-tijd bij jou erop zat en dat hij nu voor zijn ‘aftraining’ naar Hulphond Nederland moest. Dat kan ik me nog van mezelf herrineren, dat ik bij je weg moest, lief vrouwtje. Ik begreep er niks van, jij zo verdrietig, op weg naar Hulphond Nederland, terwijl we daar toch samen heel vaak heen gingen, waarom was je dan nu zo verdrietig? Vroeg ik me toen af. Maar toen je wegging, zónder míj mee terug te nemen.., toén werd ik óók verdrietig en begreep er niks van. Nu weet ik natuurlijk hoe dat zat, waarom dat toen moest, anders kon ik nu niet bij mijn baasje aan het werk zijn als hulphond en ik hou héél veel van je, dat is nooit over gegaan, dat heb je pas gezien, maar ik ben toch ook wel heel blij dat ik een echte hulphond geworden ben en dat had zónder jouw goede basisopvoeding nooit gelukt. Mijn baasje zegt ook altijd dat ze een grenzeloos respect heeft voor ál die gastgezinnen die een hulphondenpup kunnen en willen opvoeden om hem na een jaar weer af te staan voor de aftraining.  Natuurlijk begrijpt zij hoéveel pijn en verdriet dit moet geven!!! Aan de andere kant, lief vrouwtje, Loebas vergeet jou écht niet hoor!!! Hoe zou hij jou nu kunnen vergeten, zo’n bijzonder mens als jij………, liep de wereld er maar vol mee, dan zou volgens mijn baasje de wereld er een stuk mooier uit zien.

Maar goed, wat ik eigenlijk wilde vertellen: Mijn baasje hád heel graag deze back-up van mijn dagboek af willen hebben en trachten deze op maandag de 27e, als kleine troost, bij jou thuis te laten bezorgen. Helaas is er ets mis met haar linker hand, waardoor ze alles alleen nog maar met haar rechterhand kan typen en dat gaat nou eenmaal niet zo snel. Ze heeft er één of ander raar wit ding om zitten, dat ze een ‘spalk’ (???) noemt. Reuze onhandig zo’n ding, want nou kan ze ineens niks meer aanpakken van me, met die hand. Aan de andere kant mag ik nu wél heel veel dingen voor haar doen, die ze voordat ze die ‘spalk’ had, zélf deed. Ik begin gewoon stééds meer ‘werk’ te krijgen en dat vind ik hartstikke leuk! Maargoed, ze houd dat ding ook gewoon tijdens het typen aan, dus duurt het allemaal dubbel zo lang voor ze alles voor me uitgetypt heeft.

Toen is ze óók nog eens bijna een hele week op bed blijven liggen (Bert en de hulpen lieten mij toen uit en verder lag ik heel de dag maar naast haar bed). Volgens Bert was ze ziek, iets met haar longen of zo…….., ze maakte af en toe ook behoorlijk herrie en kreeg dan een heel rood hoofd (zag er wel grappig uit, trouwens). Toch was ik blij toen m’n baasje haar bed weer uit kwam. Ze sliep nog wel veel in haar rolstoel, maar ging toen gelukkig af en toe ook wel weer eens met mij uit en soms nam ze dan zelfs een balletje mee.

Maar al met al was deze back-up helaas niet op tijd klaar, dus had m’n baasje wat anders bedacht om je toch een beetje op te vrolijken. Persoonlijk vond ik het een wat vreemde actie, maar ik had er verder geen moeite mee. Eerst wel…., toen schrok ik me rot! Ik hoorde haar tegen Bert vertellen dat het wel leuk zou zijn als we een ‘echte poot’ van Gompie naar jou zouden sturen. “Een échte poot? En ík dan? Moest ik dan op 3 poten verder door het leven? En hoé ging ze die poot er dan afhalen? Toch niét met een mes of zo?!? Bovendien……., wat zou jij nou met een echte póót van mij moeten”, dacht ik. Ik zag mezelf in gedachten al op 3 pootjes rond hinken.  

Gelukkig bedoelde ze het niet letterlijk (pffffffft, thjoe……, wat een opluchting!)  Ik moest bij Bert komen liggen, die op de grond was gaan zitten. Lobke zat er naast, met een flesje met een soort rode verf en een kwastje erbij (volgens m’n baasje was het lippenstift). Sjoerd stond klaar met de videocamera, om alles te filmen (jahaa…., ik ben heel filmgeniek hoor!)  en mijn baasje had een mooi stukje papier in haar hand. Bert begon op z’n gemak dat rode spul op één van mijn voetzooltjes te smeren, ik vond het allemaal  best, zolang ze die ‘lippenstift’ maar niét op míjn lippen gingen smeren, want dán zou ik écht afhaken hoor!

Toen m’n hele voetzooltje volgens Bert rood genoeg was, kreeg Bert het papier van mijn baasje en legde dat op de grond, vlak bij mij. Daarna tilde hij m’n rode voetje op en drukte dat zachtjes op het papier. Toen hij mijn voetje er weer af tilde, stond daar een keurige rode afdruk van mijn poot. Dát bedoelden ze dus met ‘mijn poot opsturen’! M’n baasje krabbelde er nog wat lieve woordjes bij, een stukje plakplastic over de afdruk (zodat hij niet af zou geven) en klaar was ‘mijn echte pootje’. Met wat zachte speciale doekjes, die mijn baasje wel eens gebruikt om haar gezicht mee schoon te maken, poetste Bert m’n voetzooltje af, waarna ik even in de tuin moest gaan spelen. Was wel grappig, er liep een heel spoor van rode voetstapjes naar de achterdeur. Maar helaas…., toen ik weer binnenkwam, hadden ze die weggeveegd. Jammer….., ik vond het wel decoratief. Het resultaat van mijn pootafdruk is op de volgende bladzijde te bewonderen (áls jij die er natuurlijk tussen stopt, lief vrouwtje, want die ligt natuurlijk al bij jou thuis.

Lobke en Sjoerd hadden ook nog hun best gedaan en een mooie kaart gemaakt om je een beetje te troosten, lief vrouwtje. Mijn baasje wilde heel graag een serie plaatjes meesturen, die ze uit de door Sjoerd gemaakte video opname had gehaald. Helaas bleek toen de computer en de printer niet te doe wat mijn baasje wilde en het was bíjna zo laat dat de postbus geleegd zou worden. Als ze de envelop voor jou niet voor die tijd in de brievenbus had zitten, zou hij niet op tijd aankomen en dat was volgens m’n baasje heel belangrijk.

Ze raakte steeds gestresster en kwader op de computer. We hebben net een nieuwe en ze mopperde dat ze veel beter met die oude overweg kon, die begreep ze tenminste! Uiteindelijk besloot ze mijn pootafdruk maar zónder de foto’s op te sturen en de foto’s dan later maar bij deze back-up mee te sturen. Inmiddels was wel de brievenbus al geleegd, dus moest Bert met de auto naar het postkantoor, waar ze de bus wat later legen. Achteraf bleek alles in orde gekomen te zijn. De printer deed het gewoon niet omdat de stekker er niet in zat (dom hé! J ). Toen jij mijn baasje maandagavond, toch nog best wel een beetje verdrietig belde, maar vertelde je wat opgefleurt te voelen door álle lieve reacties die je (zéér verdiend hoor!!!) van verschillende mensen (waaronder ‘mijn pootje’)  had gekregen, was mijn baasje heel blij dat het allemaal toch nog gelukt was om het op tijd bij jou bezorgd te krijgen.  Daar werd mijn baasje in ieder geval wel erg vrolijk van, ik heb haar in ieder geval heel hartelijk horen lachen en kletsen aan de telefoon. Eind goed al goed; Jij een ‘echte’ poot van mij en ik tóch mijn eigen 4 pootjes over gehouden.

Lang getobt, maar uiteindelijk tóch gelukt….,

De foto’s van de pootafdruk

   Lippenstift indopen           Kwastje in de aanslag          Pootje ingesmeerd

Een rood voetje halen              Pootje op papier drukken        Kíjk nou, mijn poot!!!

Gelukkig, Bert maakt m'n pootje ook weer keurig schoon. En kijk.................., het resultaat.........., míjn vinger.....,. euhhhhh..........., pootafdruk, spéciaal voor mijn lieve vrouwtje!

Dat was het weer even voor dit moment. We beginnen eigenlijk een beetje achter te lopen met de back-up’s, immers dit is die van mei, terwijl juni al weer ruim begonnen is. Maar ja…., de komende tijd gaan we volgens m’n baasje ook de vakantietijd in, dan hebben Jelle, Sjoerd en Lobke vrij van school, dus zijn ze heel de dag thuis. Dat vind ik trouwens wel erg gezellig hoor, want zij spelen zo tussendoor ook nog wel eens met me (en zo lang m’n baasje dat niet in de gaten heeft, gaat dat prima, als ze het ziet moeten ze meestal stoppen van haar, helaas!). Ik heb begrepen dat Bert straks ook een paar weken vrij is van zijn werk en dat we dan op vakantie gaan met een vouwwagen op een camping in Friesland. Geen idee wat een vouwwagen en dergelijke is, maar ik heb begrepen dat het midden in de bossen is, dus daar ga ik het vást naar mijn zin krijgen.

Nou, lief vrouwtje, tot de volgende keer maar weer

Heel veel liefs 

van mijn huisgenoten 

en een 

kiss en een poot van je Gompie