|
|
Hallo lief vrouwtje,
Ik héb me nu toch
weer iets meegemaakt......; Ik ben gezellig met mijn baasje aan de wandel, langs
de groene geparfumeerde snuffelzone. Wat me opgevallen was de laatste tijd, was
dat die sloot waar we altijd langs lopen, steeds meer bedekt was met ook van dat
groene spul van de snuffelzone zelf. Het zag er wel niet helemaal hetzelfde uit,
maar leek er wel verdraaid veel op. Eigenlijk dacht ik dat ze die grote witte
plaat met dat koude spul (ijs noemden jullie dat geloof ik) weer terug op die
sloot hadden gelegd en dat ze die nu groen geverfd hadden. Geen idee waarom,
maar goed......., misschien vonden jullie mensen dat beter bij het groen van het
gras passen, daar lagen nu immers ook niet meer van die witte koude vlokken op.
Terwijl dat we
langs die groene 'plaat' lopen, zie ik vanuit mijn ooghoek ineens een mooie  rose
bal op die groene plaat liggen. Ik loop daar eigenlijk altijd los, dus zonder
m'n baasje lastig te vallen, dacht ik: "Hé...., die haal ik effe op, kunnen we
leuk samen mee spelen".
Tja......., als ik ergens een bal zie, dan moét ik hem pakken, kan ik ook niet
helpen. Ik neem dus een voorzichtige aanloop (van toen die plaat nog wit en koud
was, weet ik nog dat je er lelijk op kan uitglijden) en spring met m'n voorpoten
op die plaat. Nou ja............, óp....., ik zakte er gewoon doorhéén!!! Wat
was dít nou weer? M'n kop ging helemaal onderwater en toen ik weer boven kwam en
snel terug op de kant klauterde..., stond m'n baasje daar verschrikkelijk te
lachen!!! Hé, hé...., wát een lol zeg!!! Bleek het helemaal niet die harde plaat
te zijn, de op die sloot lag, maar tóch een soort gras (kroost, hoorde ik m'n
baasje het later njoemen toen ze het, nog nahikkend van de lach aan Bert
vertelde). Wie legt er nou gras op wáter neer? Volgens m'n baasje was die roze
bal ook geen bal, maar de knop van een wáterlelie(???)
 Je
snapt wel, lief vrouwtje, van spelen met die roze bal (of knop van een
waterlelie) kwam niets terecht. M'n baasje ging wel gelijk
thuisgekomen de camera pakken, want: "O, Ohhh......., wat was dát een leuk
gezicht, ik nog steeds een beetje verward door wat er gebeurd was, met allemaal
van dat groene spul op m'n neus". Dat is toch je reinste leedvermaak. Tja...,
van je baasje moet je 't maar hebben!!! Natuurlijk wilde ze jou die 'o zo
grappige plaatjes' uit de camera ook niet onthouden, dus ja hoor........., hier
zijn er dan een paar.
Op 10 juli hadden
we weer een verjaardag bij ons thuis. Lobke werd 8 jaar. Dat was dus weer een
feestje (tenminste......., voor de mensen, inmiddels ben ik er een beetje aan
gewend geraakt dat ik niet echt mag meedelen in de feestvreugde, tenminste....,
wat al het lekkers betreft. En dát terwijl zíj op míjn verjaardag wél ook lekker
aan het gebak zaten te smikkelen, maar ja......, volgens mijn baasje komt dit
omdat zíj mensen zijn en ík een hond ben. Persoonlijk vind ik dat nog steeds
geen begrijpelijke rede, maar ja........., inmiddels weet ik, dat sommige dingen
nou eenmaal zo zijn........., louter en alleen omdat zij, mensen, dat vinden
(zucht!)
Ik mocht wel 's
ochtends mee feest vieren op het grote bed, waar Lobke haar verjaardags
kadootjes kreeg. Ik had ook een kadootje voor haar. Mijn baasje had dat in een
linnen
tasje gedaan en om mijn nek gehangen. Daarna stuurde ze me naar de andere kant
van het bed (normaal Bert's kantje), waar ik het kadootje aan Lobke moest geven.
Ik mocht zelfs even half op bed springen en dat terwijl ik dat normaal nooit mag
aan die kant. Alleen als we 's avonds gaan slapen mag ik mijn baasje nog een
knuf komen geven, door met m'n voorpoten op het bed te springen, maar dat mag
dan dus alléén bij haar. Maar deze keer riep Lobke me ook op het bed, ik moest
haar 'een knuffie' geven. Dat heb ik dus maar gedaan.
Lobke is trouwens
wel gruwelijk verwend zeg! Allemachtig, wat heeft dié een hoop 
kadootjes gekregen! En ik dacht dat ík al zo veel gekregen had toen ik jarig
was, maar dat was nog niks in vergelijking met Lobke. En die taart van
haar........, dat leek wel een póp! Persoonlijk leek me het taartje dat m'n
baasje voor mijn verjaardag gemaakt had, veel lekkerder hoor. Maar Lobke was
gelukkig met deze taart, die mijn baasje speciaal voor haar gebakken had.
Há...., ik mocht toendertijd mijn taart alleen opeten, maar Lobke moest haar
taart delen met iedereen die een kadootje meegebracht had. Tenminste......,
behálve........., je snapt het zeker wel hé, lief vrouwtje; kadootje of niet,
géén taart voor Gompie. Gelukkig kreeg ik als troost toch nog iets, al was het
maar klein; een kluifje en dat vond ik ook wel lekker.
Maar goed.....,
het was wel een gezellige dag. Mooi weer, waardoor we in de tuin konden zitten
met alle visite. Dat heeft als voordeel dat de mensen het blijkbaar wat minder
erg vinden als ze tijdens het gesnoep van gebak of andere lekkernijen iets
morsen, dat dan op de grond valt. Kijk........, en dán kom ík in actie!!!
Tenslotte hebben mijn huisgenoten het
op zo'n dag al druk genoeg, dus dan bied ik ongevraagd, maar met liefde, mijn
diensten als 'stofzuiger' aan. Meestal gaat dat goed, soms ziet mijn baasje (of
één van de huisgenoten, die het dan tegen m'n baasje vertellen) dat ik zo aan
het helpen ben. En wat dénk je??? In plaats van een beetje blij en dankbaar te
zijn, sturen ze me dan wég, terwijl ik er nog een mopper achteraan krijg
ook!!! Dat noemen ze in de mensenwereld geloof ik; 'Stank voor dank'. Je zou
zeggen; "Dan help jeze toch niet meer, laat ze het dan zelf maar opruimen". Maar
het is zo lékker, bovendien........., als ík het niet opruim, gooien zij het
later gewoon wég!!! Da's toch zonde, nietwaar? Bert werkt toch niet om de
vuilcontainer te voeden??? Maar ja......., je snapt het natuurlijk al..........,
het is weer voor 'mijn éigen bestwil' (ghrrrrrrrr!!! Die nare bestwil ook
altijd!!!) Nou ja......., Lobke is in ieder geval weer een jaar ouder en héél
erg verwend met veel kadootjes. Ze liep heel de dag te stralen en dat begrijp ik
ook wel, want ik wéét inmiddels hoé leuk jarig zijn is.
De afgelopen tijd
wordt er ook steeds vaker buiten gegeten. Tussen de middag met de boterham, maar
ook 's avonds, bij het warme eten. Het maffe is dat ze zelfs buiten het eten
kláár gingen maken! Niet dat ze het hele kookstel de tuin in sjouwden hoor. Ze
hadden een rare lage kleine bak met een soort zwarte stenen er in. Die stak Bert
met een aansteker aan en dan legden ze allemaal stukken vlees op het rooster dat
boven die brandende stenen hing. Dat róók me toch lekker!!! Maar ja........, je
snapt het vast al, hé lief vrouwtje.........., vanwege die nare 'eigen bestwil'
(waar ik maar niét van af weer te komen).........., kreeg ik dus alleen mijn
eigen droge brokken. Terwijl dat vlees boven die brandende steentjes toch héus 
stukken lekkerder rook (en vast ook lekkerder smaakte). Uiteindelijk besloot m'n
baasje dat het minder zielig zou zijn als ik binnen in m'n bench zou liggen.
"Daar ging m'n laatste kans om nog hier of daar een stukje gevallen lekkers van
de grond mee te kunnen pikken. Die domme poezen mochten wél gewoon rond blijven
lopen, maar die kéken er niet eens naar!!! Het enigste dat er voor mij
overschoot, was de restjes stokbrood........., die kreeg ik dan de volgende dag,
maar wél in plááts van mijn bruine boterham die ik 's ochtends normaal gesproken
krijg. Tja........, dat schoot natuurlijk niet op, hé!!!!
Inmiddels hebben
ze ook mijn eten en drinkensbak buiten gezet. Dat is wel lekker, want zo
mopperen ze minder op me dat ik loop te knoeien als ik wat gedronken heb. Als ik
namelijk wat drink, schep ik gewoon m'n hele mond vol met water. Da's hartstikke
makkelijk, heb ik onderweg ook nog wat en wat ik over heb, laat ik gewoon op de
grond lopen, via m'n mondhoeken. Daar zijn mijn menselijke medebewoners niet
echt blij mee. Hebben ze iets bedacht, waarmee ze denken dat ik 'netter ga
drinken'. Ze hebben het eerst met een steen geprobeerd, die ze in het midden van
m'n drinkbak legden, zo zou ik m'n mond niet meer vol kunnen scheppen, volgens
m'n baasje.
"Ha......, nou
daar vergiste ze zich dus mooi in hé!!! Ik heb gewoon die steen met m'n tong
naar de rand van de waterbak geschoven en........, hôppá!!! Daar kon ik weer
mooi een flinke schep water nemen (há!) Maar helaas hadden ze dat al snel in de
gaten, dus vervingen ze die steen voor een grote hoge bloémpot!!! Phoe........,
die kreeg ik niet even aan de kant geduwd, dat ding was onderin haast net zo
groot als m'n waterbak. Wat ik ook probeerde, die pot bleef staan waar hij
stond. Met een zelfingenomen blik in haar ogen, keek m'n baasje tevreden toe hoe
ik daar stond te tobben om dat water uit die bak te krijgen. Maar mij hebben ze
zomaar niet hoor! Het was wel effe oefenen, maar na een paar dagen had ik het
'mondje-vol-scheppen' weer onder de knie, ondanks de hindernis van de bloempot.
Toen m'n baasje zag dat dit dus ook niet hielp, besloot ze dus om al die
hindernissen maar weer uit m'n waterbak te verwijderen, zodat ik tenminste weer
gewoon lekker een mondje vol kon scheppen zonder eerst allerlei rare,
ingewikkelde capriolen uit te hoeven halen.
Ik begrijp die
ophef niet hoor! Als ze nou stoffen vloerbedekking hadden............, kijk dát
droogt niet zo best, maar er ligt gewoon marmoleum in huis op de vloer!
Nou........, da's effe een dweiltje erover en wég is het water. Bovendien, met
het zomerse weer van nu, droogt zo'n beetje water op de grond toch zo weer op,
zeg!
Pas geleden lag er
ook nog een spoortje water op de grond in de keuken. Lobke kwam toen aanlopen en
gleed zó op haar billen, waar ze vreselijk om moest lachen. Eerst dacht ik dus
nog dat ze het wel een leuk spelletje vond, want toen ze even later weer naar de
keuken ging, deed ze het wéér. Alleen kon ze er toen niet meer om lachen, maar
moest er van huilen, ze had zich pijn gedaan. Tja......., ze kan wel eens een
leuk glijspelletje spelen, maar dan moet ze ook wel voorzichtig doen! En wat
dénk je??? Krijg ík een mopper dat ik niet zo moet knoeien met mijn drinken;
Zíj maakt er toch een glijspelletje van??? Van mij had ze namelijk
ook gewoon er over heen mogen stappen, in plaats van er een glijbaan van te
maken.
Na Lobke's
verjaardag ging jelle een week op kamp. En om effe aan te geven hoé belangrijk
ik hier in huis ben; Hij stuurde een ansichtkaart aan Bert, mijn baasje, Sjoerd
en Lobke. En wat denk je??? Ik kreeg een kaart, hélemaal voor mij alleen!!! Die
tweebheners moesten het met za'n vieren met één kaart doen, de poezen en de
ratjes kregen helemáál geen kaart. Maar ík............, mijn eigenste
ansichtkaart!!!
De tweede week van
juli heerste er een vreemde onrust in huis. Iedereen was druk in de weer met het
verzamelen en versjouwen van spullen. Normaal gesproken moppert mijn baasje al
op mijn huisgenoten als ze een keer hun jas op de bank laten liggen of hun
schoenen onder de tafel laten staan. Maar nu moedigde ze iedereen zélf aan om
allemaal spullen; kleding, speelgoed en dergelijke, naar de huiskamer te
sjouwen. Ook al begint onze band steeds beter te worden, ik geloof nooit dat ik
mijn baasje met haar 'mensen-gedachten' ooit vollédig zal gaan begrijpen Én ik
kan me voorstellen dat ik niet de enige ben hier in huis, want moet je
opletten....., over een paar dagen gaat ze weer lopen mopperen op iedereen als
ze zoveel rommel durven laten slingeren.
Je zal er verstéld
van staan, hoéveel kleding mijn (tweebenige) huisgenoten hebben. Ik begrijp dat
niet zo hoor, ik heb tenslotte ook maar 2 jasjes. Wat mij betreft zou één al zat
zijn, ik heb tenslotte maar één rug, dus kan ik er ook maar één tegelijk dragen,
maargoed......., volgens m'n baasje is die andere voor reserve, voor als de ene
kapot zou gaan of zo. Ik heb me altijd al afgevraagd waarom mensen zich helemaal
bedekken met stukken stof. Oké........., ze hebben dan wel niet zo'n mooi
velletje als ik (ze zijn bijna kaal, alleen Bert heeft wat kroeshaartjes op z'n
borst en rug), maar daar hoeven ze zich toch niet zo voor te schamen dat ze het
verstoppen? En maar puffen dat het zo warm was; Trek dan ook die warme lappen
uit en doe net als ik, loop gewoon in je vel, da's veel koeler, heb ik ze
geprobeerd te vertellen, maar ze begrepen me niet. Gelukkig begreep m'n baasje
wél dat ík geen jasje aan wilde met die warmte (dát snappen ze dan dus weer
wél?!?) Meestal hing ze het jasje gewoon achter aan de hoofdsteun van haar
rolstoel vast, zodat ik dat zweetding niet aanhoefde met die warmte.
Maar even terug
naar het verzamelen van al die spullen in de huiskamer; Toen naar mijn idee alle
spullen die ze normaal boven in hun kasten hebben liggen, beneden verzamelt
waren, gingen ze alles in de bus lopen doen en een klein gek karretje dat Bert
achter de bus gehangen had. Ik ving iets op over 'op vakantie gaan'. Op
zondagochtend werd ik al héél erg vroeg wakker gemaakt door Bert, hij ging me
uitlaten. Dat doet hij nóóit zo vroeg op zondag! Sjoerd was ook al op. Nadat ik
uitgelaten was, gingen Bert en Sjoerd mét de bus
en dat gekke karretje erachter weg. "Ze zouden toch niet met z'n tweeën gaan
verhuizen en ons hier áchter laten zeker?"
Dat bleek niet het
geval, want 's avonds kwamen ze weer terug, zónder dat karretje en met een lege
bus!?! Zouden ze er dan toch achter gekomen zijn dat ze wel errûg veel spullen
hadden en dus de hele boel weggegooid hebben? Ook dat bleek niet waar, ik zou er
de volgende dag achter komen wat ze met al die spullen gedaan hadden.
Maandagochtend
werd ik weer heel vroeg uitgelaten. Daarna brachten ze nóg meer spullen de bus
in, moest ik ook de bus in (tussen al die tassen en dingen) en werd mijn baasje
vastgezet. Daarna stapten de anderen ook in. De poezen en de ratjes mochten niet
mee, die bleven thuis (verschil moet er wezen, nietwaar?) De stemming was wel
gezellig, iedereen was vrolijk en uitgelaten en daar word ik dan ook altijd weer
erg opgewekt van. Helaas werd van mij verwacht dat ik rustig ging liggen. Mijn
baasje ging trouwens ook weer gewoon liggen slapen, in haar stoel.
Toen we na een
behoorlijk lange rit eindelijk uit mochten stappen, waren we heel ergens anders;
het rook er ook anders (lekker naar veel bomen, bos noemen jullie mensen dat
geloof ik). We reden naar een groot grasveld, waar van een heel groot stuk stof
iets gebouwd was, wat naar ik later begreep ons huis was. Hier begreep ik
helemáál niks meer
van; Ze hadden zó'n mooi groot huis en nu gingen ze dat omruilen voor zo'n
doeken-ding? Ze hadden er niet een gewone keuken in, zoals thuis; het leek meer
het speelgoedkeukentje van Lobke, alleen kwam er wel echt vuur uit, zodat
ze er ook écht op gingen koken. Toen ik bij het uitladen van de laatste spullen
zag dat ze mijn water en voerbak én m'n slaapkleedje ook hadden mee
gebracht, was het mij best.
 Gelukkig
vulden ze mijn bak water snel met vers water en kreeg ik eindelijk mijn brokken
van die ochtend (thuis ging dat niet meer omdat ze m'n spullen al hadden
ingepakt, begreep ik).
Mijn baasje
ging even later met mij een stukje lopen door het bos, whauww!!! Dát beviel me
wel!!! Er lagen allemaal losse takken en bladeren, waar ik als een gék doorheen
ben gaan rennen, máchtig jôh!!! Dan vlogen die dorre bladeren allemaal op.
Nou........, als dít vakantie was......, dan beviel me dat wel! 
Terug uit het bos,
op 'de camping' zoals m'n baasje dat noemde, hoorde ik verschillende mensen
tegen m'n baasje dingen zeggen als: "Goh....., wat is hij mooi....., dus dit is
nou Gompie? Wat een schat zeg!" (Natúúrlijk ben ik mooi en een schat!) "Ja....,
jij bent een mooie hond hoor! Nee......., we gaan jou niét aaien, nee mevrouw, U
mag hem niet aaien, het is een hulphond" hoorde ik ze kwebbelen. Wat ís dit?
Da's lekker als iedereen gelijk maar instructies krijgt om mij niet te
aaien....., dat vind ik namelijk hartstikke lekker. En mijn baasje maar pronken
en opscheppn over hoeveel ik wel niet voor haar kon doen en hoe lief ik was. Het
leek wel of al die mensen gewoon al van alles van me wísten........., óch.....,
die hadden natuurlijk mijn dagboek op internet gelezen, bedacht ik ineens.
Tja........., beroemd zijn heeft ook zo zijn keerzijde, merkte ik nu wel
(zucht!!!)
Gelukkig gingen we
even later terug naar 'ons stoffen huis'. Ik vleide me daar lekker op het koele
gras (dat hebben we thuis in onze tuin niet) en deed m'n ogen dicht. Heerlijk,
zo in het zonnetje! Toen alles opgeruimd was, pakte m'n baasje het
tennisballen-zwiepding en ging op het gras, voor dat doeken huis, met me aan het
spelen. Ik begon het hier steeds meer naar m'n zin te krijgen! Gaaf!!! Zo'n
grote voortuin met zoveel gras, waar we gewoon met de bal konden spelen!!! Er
stonden nog wel wat andere stoffen huizen in onze tuin, maar daar had ik niet
zo'n last van. Wat ik wél jammer vond, was dat ik van m'n baasje m'n jasje weer
even aan moest; zo zouden de mensen uit die andere huizen in onze tuin ook
kunnen zien dat ik een hulphond ben en dat ik niet geaaid mocht worden. Jámmer
hoor!!! Maar goed, als dat het ergste was. Later op de dag kwam Madelon (één van
onze hulpen van thuis) ook naar de camping, zij zou een weekje bij ons blijven.
Zij had een zakje bij zich, waar ze óók al zo'n stoffen huis uit tevoorschijn
haalde. Ik begreep niet hoe ze dat héle huis ooit in dat kleine zakje had
gekregen (het was wel een heel stuk kleiner was dan dat van mijn baasje, het was
meer een soort slaapkamer).
Bert en Lobke
hadden allebei een slaapkamertje in dat kleine karretje (dat ze op de één of
andere manier wel 2x zo groot hadden weten te maken. De jongens sliepen in een
piépklein kamertje, ónder die kamers van Bert en Lobke. Die kamertjes van de
jongens waren net zo smal als mijn bench, alleen wat langer.
Mijn baasje sliep
in het grootste gedeelte van dat stoffen huis op een soort zelfde bed als thuis.
's Avonds deed Bert dan een gordijn rondom dat bed, zodat het net een klein
slaapkamertje was. Mijn kleedje paste er nog nét bij, op de grond. Nou had Bert
die gordijnen aan een stuk elastiek aan het dak vastgemaakt en die gordijnen
hingen helemaal op de grond. Toen ik me 's nachts eens lekker omdraaide, kwam ik
met mijn rug op dat gordijn te liggen, waardoor dat hele gordijn mee naar
beneden getrokken werd. Tja....., dat kon ik ook niet helpen hoor, zóveel ruimte
was er nu ook weer niet. Mijn baasje was nog wakker en lag te lezen in haar bed
(doet ze wel vaker, ze slaapt vaak slecht en dan gaat ze lezen).Die geeft me
ineens een brul tegen mij, dat ik van schrik opsprong. Toen ploinkte dat gordijn
weer met een plof tegen het dak aan. Ik keek haar met een verschrikte blik aan;
wat had ik nu verkeerd gedaan??? "Gompie, ga maar weer 'down', lekker slapie
doen", zei m'n baasje. Dat is helemaal lekker........., éérst roept ze me wakker
en als ik dan goed en wel wakker ben, moet ik weer gaan slapen, ze was zeker
jaloers dat ík wel kon slapen en zij niet! Toen ze het de volgende ochtend tegen
Bert vertelde, begreep ik pas dat ze bang was dat ik dat hele gordijn naar
beneden zou trekken.
Het was trouwens
wel iedere ochtend laat voordat ik mijn ontbijt kreeg zeg! Iedereen zat 's
ochtends al bijtijds aan een lekker broodje (dat ze vers bakten in de meegenomen
oven en dat róók dan lekker!) Mijn baasje at altijd op haar bed. Daarna gingen
Jelle, Sjoerd en Lobke knutselen (er schijnt een recreatieteam op de camping te
zijn, die allerlei leuke dingen voor de kinderen organiseert, begreep ik). Bert
ging dan met mij het bos in en er kwam een mevrouw om mijn baasje op bed te
wassen en aan te kleden. Als Bert en ik na een half uurtje weer terug kwamen,
waren die mevrouw en ik nog minimaal een half uur druk bezig, voordat ze mijn
baasje met zo'n zweefding, uit bed in de stoel tilde. En dán........, was er
éindelijk ontbijt voor Gompie!!!
Sjoerd en Lobke
hebben hier op de camping nog meegedaan met de playback show. Ze deden net alsof
ze 'Ieniminie en Tommie' van Sesamstraat waren, met het liedje: "Alles nat". Dat
deden ze blijkbaar heel goed, want ze wonnen de 2e prijs!!! En dat terwijl er
wel 17 verschillende deelnemers waren, goed hé!!! Ik mocht wel niet mee naar de
kantine (dat was volgens mijn baasje teveel drukte en herrie voor mij). Gelukkig
bleef Bert bij mij, behalve toen Sjoerd en Lobke op gingen treden natuurlijk.
Maar dat was maar een paar minuutjes. Toen heb ik gewoon even op ons stoffen
huis gepast.
Op de vrijdag van
de 1e week zou Madelon weer vertrekken. Mijn baasje was de dagen daarvoor al
druk bezig geweest om te informeren of ik ook het attractiepark 'Six Flags'
binnen zou mogen. Gelukkig bleken blindegeleiden- en hulphonden wel binnen te
mogen, dus vertrokken we die vrijdagochtend met z'n allen naar 'Six Flags'. Voor
mij was het er
niet zo leuk als je zou verwachten bij het woord 'attractiepark'. Eigenlijk kon
mijn baasje ook niet zoveel daar, maar zij leek het prima naar de zin te hebben
met het kijken naar het plezier van de anderen. Terwijl de anderen in die
attracties gingen, hielden ze mij en m'n baasje wélgoed in de gaten. Bert was
met Lobke in een héél hoog wiel met bakjes gegaan (noemden ze een reuzenrad).
Mijn baasje kocht ondertussen voor zichzelf iets lekkers bij een karretje. Nou
hádden ze bij dat karretje ook een glazen kastje met allemaal ronddraaiende
worstjes,
 dus
ik hád even gehoopt.........., maar nee...., helaas, geen lekkers voor Gompie.
Wat denk je......, heeft Bert ons vanuitdat reuzenrad zitten filmen met z'n
videocamera. Tja......, daar kwam m'n baasje later thuis pas achter. Zo vanuit
dat hoge wiel had Bert helemaal naar beneden ingezoomd. Toen begreep ik waarom
mijn baasje alleen iets voor zichzelf gekocht had, anders had dat zo op de film
gestaan natuurlijk (en wij hulphonden mogen geen 'mensen-snacks'). Anders had ze
vást voor mij ook wel wat lekkers gekocht...., tenslotte was ik toch óók een
daagje uit!?!
Er was één
'attractie' waar mijn baasje en ik wél in konden. Dat was een show, genaamd;
"The return to King Solomons Mines". Klinkt leuk, maar voor mij hoefde het
niet. Er werd vooraf verteld dat het er nogal heftig aan toe zou gaan, met
geknal en lichtflitsen. Ik had geen idee wat ze bedoelden, maar kwam daar snel
genoeg achter! Er werd verteld
dat met name kleine kinderen nogal eens schrokken van het geknal en de licht- en
vuurflitsen (niemand die het over hulphonden had!) Er zou, vlak voordat er
heftig geknal en vuurflitsen zouden volgen om die rede een man voor de show
staan, die zou zwaaien om de aandacht van de ouders te krijgen en dan zijn
handen voor z'n oren zou doen om duidelijk te maken dat de oortjes van de
kleintjes afgedekt konden worden. Ik begreep dat systeem van die man met z'n
handen tegen z'n oren niet helemaal en sprong dus bij elke knal en vuurflits op
van schrik! En als je nu denkt dat mijn baasje me
 dan
bij zich nam om mijn oortjes af te dekken en me te beschermen tegen die nare
vuurflitsen en knallen......., vergeet het maar hoor! In plaats daarvan zij ze
telkens, alsof er niks aan de hand was: "Down Gompie".Nou ja......, toen ben ik
uiteindelijk maar gaan liggen slapen, als zij daar gewoon zo bleef zitten en ik
van haar moest blijven liggen........, dan kon het allemaal vast niet veel
kwaad. Ik weet wel dat als het er in ál die attracties zo aan toe zou gaan, er
weinig aan verloren was dat m'n baasje en ik er niet in konden.
Op een gegeven
moment deelden de tweebeners zich op in 3 groepjes. Bert en Sjoerd gingen samen
iets doen (Sjoerd mocht nog niet overal in omdat hij nog net te kort was),
Madelon ging iets wilds doen met Jelle en mijn baasje, ging samen met Lobke en
mij naar het 'Looney-Tunes gedeelte', waar wat rustigere attracties waren en ook
een gezellig muziekje klonk. Daar stond ook een mooie fontein, met allemaal
stripfiguren van de 'Looney-Tunes' op elkaar gestapeld. Het leek mijn baasje wel
een leuk idee om Lobke samen met mij voor die fontein te laten poseren, voor een
mooie foto voor in dit boek.
 Ik
kreeg dus het commando 'sit', wat ik keurig deed. Lobke hield mijn riem vast en
mijn baasje reed zachtjes achteruit, terwijl ze constant; "Gompie.., waith,
waith" tegen me zei. Ze had haar camera in de hand en inmiddels heb ik door dat
als ze dat ding voor haar gezicht houdt, dat ik dan even netjes moet blijven
zitten. Ik bleef dan ook keurig zitten wachten, zoals m'n baasje gevraagd had.
Op een gegeven moment kijkt ze over die camera heen en zegt tegen Lobke dat ze
een oor van één van die figuren van de fontein er niet op kreeg dus dat ze nog
even verder naar achteren reed. Daar ze die camera niet meer voor haar gezicht
had en óók geen "Gompie waiht" tegen me gezegd had, dacht ik dat mijn baasje weg
reed en dat we klaar waren. Dus zette ik het gelijk op een rennen, áchter haar
aan natuurlijk.
Maar Lobke had
mijn riem nog vast en die rekende er niet op dat ik ging rennen. Ze liet mijn
riem ook niet lós......, tja......... en toen heb ik haar dus zo een beetje over
het pad achter mij aangesleurd. Gíllen dat ze deed!!! Mijn baasje schrok zich
rót!!! Lobke's arm helemaal geschaafd, een lelijke schaafplek op haar gezicht én
één op haar knie. Tja......, nu werd ik toch wel een beetje zenuwachtig hoor, er
waren inmiddels al een hoop mensen omheen komen staan. En Lobke was helemaal
verdrietig boos op mij, maar ik kon er toch óók niks aan doen??? Ik begreep het
gewoon verkeerd! Had mijn baasje nou ook maar éven met mij overlegt......, me
nogmaals het commando "Waith" gegeven, voordat ze verder achteruit reedt. Maar
daar was ze zelf ook al wel achter, ze excuseerde zich tegen Lobke en gaf toe
dat het haar eigen schuld was geweest (als ze dát maar wist!)
Lobke was nog
steeds erg bedroeft door de lelijke valpartij, ze keek dan ook niet erg vrolijk
toen ze in een paar rustige kinderattracties mocht. Ondertussen werd ík wél heel
blij. Mijn aandacht werd namelijk getrokken door iets heel bijzonders; Er
groeide hier
reuzebloemen en toen ik nog even verder keek zag ik ook reuzachtige groente!
Worteltjes, die normaal niet groter zijn dan het uiteindje van mijn staart,
groeiden hier als bomen zo groot uit de grónd!!! Bietjes, normaal zo groot
als een tennisbal, lagen daar zo groot als een rotsblok te groeien! Ik zag zelfs
een koníjn van reusachtige afmeting achter de bomen schuilgaan!!!
 Stél
je vóór............, misschien lagen er hier ook wel hóndenbrokken van
dergelijke afmeting!!! Dan zou ik gewoon aan......., zeg een stuk of 30 (laat ik
bescheiden blijven) genoég hebben........., per kéér dan hé! Terwijl Lobke
inmiddels tussen 2
van die gigantische wortels poseerde, wilde ík natuurlijk op onderzoek uit. Maar
dat kreeg ik m'n baasje maar niet duidelijk gemaakt. Ze suste me door te zeggen
dat we zó naar de uitgang zouden gaan en dat ik dan 'piepie' mocht doen. Maar ik
hoéfde helemaal geen 'piepie' te doen...., ík wilde op zoek naar de
hondenvoervariant op dit mêga-konijnenvoer! Wat ik ook probeerde, m'n baasje
liet me niet gaan, ik mocht niet even tussen al dat grote spul struinen op zoek
naar een krokante hap (zucht!)
Toen we naar de
uitgang liepen, waar we met de anderen afgesproken hadden elkaar weer te
ontmoeten, begon ik aan m'n eigen verstand te twijfelen; zulke grote wortels en
bloemen........, dat bestond toch helemaal niet. Het was vást de warmte die me
parten begon te spelen, ik begon gewoon een beetje te 'honden-hallicuneren' van
dat brandende zonnetje, dat de hele dag m'n zwarte velletje verhit had; dát
moest het wel zijn.
 Maar
toen we bij de uitgang kwamen, waar de anderen al op ons stonden te
wachten......., toen wist ik toch zéker dat ik niet hallicuneerde; Er liep daar
een man....., met bénen........, daar zou een hele auto haast onderdoor kunnen
rijden! Lobke kon gewoon rechtop onder die kerel z'n benen door lopen! Er
moésten dan toch ook wel érgens in dit park van die súpergrote hondenbrokken te
vinden zijn!?! Helaas........., ik zal het nooit weten. Mijn baasje kreeg
namelijk ineens haast........., ze besloot dat we snel het park uit gingen,
omdat ze ervan overtuigd was dat "ik nu toch écht hoognodig 'piepie moest doen',
ik was zó onrustig". Néé!!!!! Ik hoéfde géén 'piepie' te doen!!! Ik wilde op
zoek naar die........
Te
laat..........., we stonden al op het parkeerterein, waar mijn baasje bleef
aandringen: "Toe Gomp.., 'pie-piéééé'!!! Kom joh...., schiet op......, we moeten
weg, anders mist Madelon straks haar trein naar huis nog". Nou ja......., toen
ben ik voor de vorm maar even door m'n knietjes gezakt. Die grote hondenbrokken
kon ik nu toch wel vergeten.
We reden met de
bus naar Lelystad, waar de tweebeners nog wat zouden eten (ik moest natuurlijk
weer wachten tot op de camping, want maaltijdbrokken hebben ze niet op de
stationsrestauratie). Daarna zwaaiden we Madelon uit, die met de trein weer naar
huis zou gaan. Wij reden daarna met z'n zessen terug naar de camping, waar ik
ook eindelijk mijn avondeten kreeg.
Mijn baasje zou
ook jarig zijn, hier in het stoffen huis. Een dag voor haar verjaardag was voor
mij een tópdag!!! Lief vrouwtje......,ik was door dólle heen, want ineens was
jíj daar!!! Samen met je dochter Natasja én kleine Midas natuurlijk. Wat was die
gróót geworden!!! Maar hij moet nog steeds een hoop leren hoor! Mijn baasje was
toen we hier net waren bang dat ik zou denken dat ik gewoon hier op het gras zou
mogen gaan zitten plassen en poepen. Maar natúúrlijk deed ik dat niet.....,
pûh!!! Ik weet heus wel dat ik niet in onze eigen tuin mag
'Piepiejen', óók niet als het zo'n grote is. Maar Midas heeft dat nog steeds
niet door hoor. Ze lieten hem los en hij ging; hûp........, door de
achterpootjes en deed een grote plas. En of dat nog niet genoeg was........, óók
gewoon nog een poep erachteraan!!! Heeft dié effe mazzel dat hij nog
hulphond-in-opleiding is; dan heb je tenminste nog een soort 'hulp-mens' om je
uit dit soort penibele situaties te redden. En ja hoor, lief vrouwtje, daar ging
je al met je zakje......... Tja....., die plas kon je er niet meer weghalen,
maar die poep wél.
Eerst gingen
jullie tweebeners wat drinken en kletsen, terwijl je Midas naast jou aan de lijn
legde, om hem bij mij weg te houden.. Midas kon namelijk niet stoppen om naar
mijn staart te happen. Maar eerlijk is eerlijk........, ik bleef hém ook wel
steeds uitdagen en opzoeken, waardoor ik, naast míjn baasje, ook aan de lijn
gelegd werd.
Eindelijk besloten
jullie om met ons naar het bos te gaan. Jíppie!!!! Kon ik éindelijk aan Midas
laten zien hoé geweldig het hier was. Eerst moesten we helaas wel even een
stukje aan de lijn lopen, omdat er voor de camping een weg liep, waar soms nogal
eens een auto flink voorbij kwam scheuren. Maar toen we eenmaal over de brug aan
de andere kant van het water, in het bos zaten, mochten we beiden los. Dat was
dik feest hoor. Ik heb me daar lekker lopen uitsloven, samen met Midas! Zelfs
toen jullie even moesten uitrusten, bleven Midas en ik lekker dollen in het bos.
Góh!!!
Omdat Jelle (die
voor het eerst van zijn leven hélemaal écht verliefd is op een héél aardig
meisje), Sjoerd en Lobke met een zeskamp meededen toen wij het bos in gingen,
had m'n baasje beloofd dat we, voordat jullie weer zouden vertrekken, nog een
keer naar het bos zouden gaan. Dan mochten zij Midas even vasthouden (bij mij is
dat niet meer nodig hoor, ik loop gewoon netjes los mee). Nadat iedereen (ook
Midas en ik) gegeten had, vertrokken we naar het bos. Lobke was even onvindbaar,
dus bleef Bert op de camping voor haar. In het bos hebben Midas en ik nog even
flink lopen rennen. Mijn baasje dacht dat te kunnen filmen, maar ze heeft alleen
maar zwarte en bruine voorbij rennende strepen vast kunnen leggen, zó hard
renden wij. Natuurlijk moesten we ook nog even poseren voor een mooie foto. Je
schikte ons netjes naast de kinderen zodat er een paar knappe plaatjes geschoten
konden worden.
Dat leek
eenvoudiger dan het was. Kijk....., ík wilde wel netjes blijven zitten hoor,
maar Midas hé........., die bleef maar stoeien (al moét ik toegeven dat ik
eigenlijk ook wel erg mijn best deed om de boel aan de gang te houden hoor).
Maar..., lief vrouwtje......., eerlijk is eerlijk...., jij had de boel aardig
onder controle.
 
Al moest je
natuurlijk wél vlug weg wezen als we eenmaal goed zaten, want we waren niet écht
in de stemming om lang stil te zitten. Maar daarna hadden we dan ook wel een
paar knáppe plaatjes. Een keertje Sjoerd tussen Midas (die er lekker bij ging
liggen) en mij, Jelle tussen Midas en mij in. En één foto, waar Jelle alleen met
Midas poseerde (kijk..., dát begrijp ik nou weer niet hé.., wáárom nou alleen
met die kleine??? Waarom niet ook een keer met míj alleen??? De kinderen waren
wel errûg dik met hem hoor. Niet dat Midas niet aardig is of zo........., maar
toch......., zó bijzonder ias hij nou toch óók weer niet? Hij kan nog niet eens
zijn 'piepie' ophouden totdat hij het commando krijgt dit te doen! Het was wel
leuk dat ik (oké....., samen met Midas dan.....) samen met Jelle én zijn
vriendin op de foto mocht. Zo...., als dié ooit nog eens trouwen......., kan ík
zeggen dat ik al in het begin van hun relatie met hen samen op de foto ben
gegaan. Wie weet mag ik dan wel 'bruidsjonker' worden. Nou, hier komt dan het
resultaat van de noeste inspanningen van jou, lief vrouwtje, om ons netjes op de
foto te krijgen:
Helaas moesten we
vlak na de foto's het bos weer verlaten, omdat Jelle's vriendin spontaan een
bloedneus kreeg. ik had nog best wel wat willen spelen daar in het bos, samen
met Midas, maar helaas........., we gingen met z'n allen weer terug naar ons
stoffen huis op de camping. Helaas hoorde ik dat jullie al weer richting huis
zouden gaan (zucht!). Het was zo'n verrassing dat Jaqueline en jij ons
hier, samen met Midas, in ons stoffen huis kwamen opzoeken. Ik vond het afscheid
dan ook best wel weer moeilijk hoor (snik!) Weet je......, ik hou heel veel van
m'n baasje hoor.............., maar óók van jou, lief vrouwtje........,
eigenlijk zou ik jullie graag allebei willen houden, maar ja........, hier in
dat stoffen huis zou ik helemáál niet weten waar jij zou moeten slapen.
|Alhoewel je van mij bést naast mij op m'n slaapkleedje zou mogen liggen hoor!
Schuif ik gewoon een beetje op. Moet je alleen wél uitkijken dat je niet op dat
lange gordijn gaat liggen als je jezelf uitrekt......, anders gaat m'n baasje
weer zo mopperen.
De volgende dag
was mijn baasje jarig. Eerst hebben we, zoals hier thuis traditie is, op bed de
kadootjes gegeven (al moest ík met mijn verjaardag wachten totdat Bert uit z'n
werk was
 en
de kinderen uit school, voordat ik mijn kadootjes kreeg, maar goed) Ik had
stokjes gegeven, die mijn baasje altijd graag in de brand steekt en dan in een
speciaal potje zet. Niet als een kaars hoor, want als het brandt, blaast ze het
uit en dan gaat dat ding aan het roken. Wierook noemt ze dat. Het ruikt een
beetje apart, aan mij niet besteedt, maar ja.........., ik was dan ook niet
jarig. Wat geurtjes betreft hebben mijn baasje en ik een totaal verschillende
smaak hoor! Maar goed, ze was er in ieder geval erg blij mee, ik kreeg een díkke
knuffel van haar.
Terwijl mijn
baasje gewassen werd, bouwden Bert en een paar mensen van de camping naast ons
stoffen huis nóg een stoffen huis bouwden, op de plaats waar eerst dat kleine
huisje van Madelon stond. Dit huis zou voor de verjaardags visite zijn. Het was
namelijk vandaag niet zulk mooi weer als de andere dagen dat we hier waren. Het
regende af en toe een beetje en ons eigen stoffen huis zou écht te klein zijn om
de visite in te ontvangen. De tafel en stoelen werden erin gezet en het was best
een gezellig huisje zo.
Al vóórdat mijn
baasje klaar was met wassen en aankleden, kwam de eerste visite; Rian en Dinie,
onze hulpen van thuis. Hé, hé....., die aaiden me tenminste wel! De meeste
mensen hier op de camping houden het namelijk stug vol om mij te negeren en áls
er al iemand wil aaien, is er ook altijd wel weer iemand die vertelt dat dat
niet mag (zucht!!!) 's Middags kwam ook de vriendin van mijn baasje, met haar
zoontje en dochter op visite. Er werd cake gebracht (had de moeder van de
kampbeheerder gebakken) en later een schaal met salade en allemaal lekkere
díngen!!! (gemaakt door de zus van de kampbeheerder). Er was genoeg en je zóu
toch denken........., een verjaardag, speciale dag........, maar ík kreeg weer
niks van al dat lekkers hoor! Voor mij gewoon alleen maar mijn eigen
maaltijdbrokken (zucht!!!) Ook 's avonds kwam er bezoek, de vrienden van mijn
baasje, van de camping. Ik heb begrepen dat mijn baasje een hele fijne
verjaardag gehad heeft, zich helemaal verwend voelde en het erg naar haar zin
heeft gehad met al haar bezoek.
En zo was de maand
juli ook al weer voorbij. Maar onze vakantie gelukkig nog niet!!! Want ik had
het hier toch wel héél erg naar mijn zin gekregen in ons stoffen huis, met de
reuzengrote voortuin erbij en zo midden in de bossen. Ik zou er persoonlijk wel
voor te vinden zijn om hier te blijven wonen hoor. Ik heb begrepen dat mijn
baasje ook best heel graag hier in Friesland zou willen wonen, maar ja…….., we
hebben nu eenmaal een stenen huis in Papendrecht en Bert zijn werk is ook daar.
Het zou een beetje te ver voor hem zijn om iedere dag heen en weer te rijden.
Bovendien zou het volgens mijn baasje in ons stoffen huis in de winter toch wel
erg koud en nat worden, in het stoffen huis. Mwâhh…., maakt mij niet zo uit
hoor…., kan ik wel tegen met mijn vacht, maar ja……, zij, tweebeners hebben bijna
geen vacht, dus kan ik me voorstellen dat het voor hen al snel te koud en te
vochtig is. Nou ja…., ik ga in ieder
geval nog even verder genieten van onze vakantie.
De groetjes van ons allemaal
en
een poot en een dikke ‘kiss’ van
je Gompie
|
