|
Hallo
lief vrouwtje,
M´n
baasje had vorige maand een brief (zie volgende pagina) ontvangen van
Lorraine, een meisje hier uit Papendrecht, die haar spreekbeurt op
school ging houden over hulp- en blindengeleidehonden. Ze vroeg in de
brief of m´n baasje en ik haar wilden helpen met haar spreekbeurt.
Natuurlijk wilden we dat! Misschien herinner je jezelf nog wel dat m´n
baasje je toen gebeld had met de vraag of je misschien wat folders en
dergelijke voor Lorraine had van Hulphond Nederland, om te laten zien en
uit te delen. Je hebt haar heel blij gemaakt met de posters, stickers en
folders die je naar m´n baasje had gestuurd voor haar.
 Lorraine
was vooraf al een keer met haar moeder (Sandra) bij ons thuis geweest om
alles even door te spreken. M’n baasje heeft wel even duidelijk
uitgelegd dat een hulphond een heel andere functie heeft dan een
blindegeleiden hond. Lorraine besloot haar spreekbeurt dan voornamelijk
over hulphonden te doen en de verschillen nog even duidelijk te
benoemen. Een paar dagen later zijn m´n baasje en ik de spulletjes die
jij opgestuurd had, bij Lorraine wezen brengen. M’n baasje sprak het
tijdstip af waarop we bij de basisschool van Lorraine zouden moeten
zijn.
Op de
dag van de spreekbeurt, ging m’n baasje eerst met mij naar het park,
waar we lekker even met de tennisbal en het tennisballen/zwiepding
speelden. Helaas gooide m’n baasje maar een paar keer. Volgens haar zou
ik anders te moe zijn om goed te kunnen demonstreren bij de spreekbeurt.
We verlieten ruim op tijd het park, dat vlak bij de ´Koningin
Beatrixschool´ lag. Daar stonden Lorraine, haar zusje Yasmine en hun
moeder ons al op te wachten. De school had een glazen lift in de hal. Ik
kreeg er al helemaal de kriebels van….., ik héb het gewoon niet zo op
liften hoor. En zéker niet als hij van glas is. Maar ja, Lorraine’s klas
zat nu eenmaal op de 1e verdieping, dus ik moest wel. Met de
bibbers nog in m’n benen stapte ik boven de lift uit.
De
kinderen zaten allemaal al op hun plek en keken verwachtingvol naar
Lorraine… én mij natuurlijk. Lorraine had haar spreekbeurt heel erg goed
voorbereid. M’n baasje had de tekst vooraf ook keurig op papier gekregen
van lorraine. De posters hingen aan het bord. M’n baasje had afgesproken
dat Lorraine zelf haar verhaal zou doen en dat mijn baasje en ik wat
dingetjes, waar zij over vertelde, zouden demonstreren. Zo moest ik
bijvoorbeeld de sok van m’n baasje uittrekken om te laten zien hoe ik
help met uitkleden. M’n baasje gooide iets op de grond dat ik op moest
pakken en aan haar terug zou geven. Verder lieten we even zien hoe ik af
kan rekenen, met een klein portemonneetje. Lorraine rondde haar verhaal
af en toen mochten er vragen gesteld worden. Tot nu toe was de hele tijd
muisstil geweest in de klas. Maar ik moet zeggen dat ze dat dan ook heel
goed deed. Ze had een duidelijk verhaal dat ze op een prettige manier
vertelde. Ze had zich er duidelijk goed in verdiept. Op het eind van
haar spreekbeurt kregen alle kinderen een sticker van Hulphond
Nederland.
**************************
Hallo mevrouw.
Ik heb u wel eens gezien in het zwembad met uw hulphond. Via via ben ik
aan uw adres gekomen. Ik had eerst al bij het zwembad gevraagd of ze uw
adres wisten, maar zij konden mij niet helpen.
Ik ga op 7 juni mijn spreekbeurt doen over blindengeleidenhonden en
hulphonden. Ik heb al boeken bij de bibliotheek gehaald en ik heb via
het kngf een spreekbeurtpakket ontvangen. Mijn vader heeft al de
reclamespotjes gedownload die ik dan op school ga laten zien.
Ik heb een vraagje aan u, wilt u misschien in mijn klas komen om uw
hulphond te laten zien en misschien iets vertellen over wat uw hond
allemaal voor u doet.
Als u dit niet zo prettig vind of als u niet kan komen, kunt u mij dan
wat informatie geven? Ik zou dat erg leuk vinden.
Als u wel wilt komen, dan zorgt mijn moeder dat ze erbij is om u mijn
klas te wijzen.
Ik hoor graag van u.
Groeten van Lorraine de Wilt (10 jaar, groep 7)
Mijn adres is:
*************** **
**** ** ***********
Telefoonnummer: ***-*******
Bijlage: spreekbeurt
**************************
Lorraine kreeg een zeer verdiende 10 (!) voor haar spreekbeurt.
En die heeft ze absoluut zélf verdient. M’n baasje en ik hadden slechts
voor wat illustratie van haar verhaal gezorgd. M’n baasje en ik waren
zeer onder de indruk van deze kranige jonge dame.
Toen
de spreekbeurt afgerond was, gingen m’n baasje en ik er weer vandoor. Op
de gang stond Sandra vol ongeduld te wachten om te horen hoe het gegaan
was. Nou…., ze kon trots zijn op haar dochter hoor. Wat een kei!
Nu
moest ik wéér opnieuw die enge lift in (zucht!) Beneden stond Sandra al
op ons te wachten. We liepen met z’n drieën naar buiten, waar m’n baasje
met Sandra aan het kletsen raakte. Ik ging er maar bij liggen, want als
m’n baasje eenmaal begint te kletsen….. Bovendien bleek Sandra al net
zo’n kletskous te zijn, dus ik had wel door dat wij zomaar nog niet weg
waren. Op een gegeven moment keek Sandra op haar horloge en toen bleek
het al weer bijna tijd te zijn om haar dochters van school te halen. Kan
je nagaan, lief vrouwtje, hoé lang m’n baasje soms staat te kletsen
 .
Sandra is overigens nog steeds bevriend met m’n baasje. Leuk hé!
Lorraine is ’s middags na haar spreekbeurt nog weer een kijkje wezen
nemen op mijn website. In mijn gastenboek liet ze het volgende berichtje
achter:
We
hebben deze maand onze nieuwe bus op kunnen halen. Een knalrode Fort
Transit uit 2002. Bert en m’n baasje hadden er een spikspinternieuwe
lift in laten bouwen, die m’n baasje met haar stoel de bus in kon
tillen. Op de
 voorbank
waren naast de bestuurder nog 2 zitplaatsen. Dat werden de zitplaatsen
voor de jongens. Achter de bestuurder staat een bankje
 voor
2 personen. Dat is Lobke’s plaatsje geworden. Naast Lobke staat m’n
baasje met haar rolstoel. Ik lig achter het bankje van Lobke, op de
grond. Ik mocht mee om de bus op te gaan halen uit de garage die
gespecialiseerd is in het aanpassen van auto’s. Natuurlijk hebben m’n
baasje en ik even geposeerd bij ons nieuwe voertuig.
 Toen
we met onze nieuwe bus naar huis reden, schoof ik alle kanten op. Ik
probeerde grip te krijgen met m’n nagels, maar dat lukte niet op die
gladde vloer. Bert en m’n baasje hoorden me krabbelen en krassen en
beloofden me dat ze een kleedje neer zouden leggen voor mij. Dit bleek
echter ook niet genoeg, want toen gleed ik met kleedje en al door de
bus. Dus heeft Bert een stuk vloerbedekking met een paar schroeven aan
de vloer vast gezet. Kijk! Dáár had ik wat aan! Vanaf toen was het
geschuif en geglij voorbij en kon ik voortaan rustig mijn ogen dicht
doen tijdens het rijden. Dat slaapt trouwens bést lekker, met dat
monotone motorgeluid op de achtergrond. Lekker zacht bekledinkje onder
mij…., niks meer te wensen over wat de auto betreft. Op deze manier vind
ik autorijden geen probleem.
 We
konden onze nieuwe bus gelijk uitproberen. Er was namelijk een feestje
te vieren. De ouders van m´n baasje waren 18 juni 40 jaar getrouwd. Dat
vierden ze bij hun op de camping.
Er
waren ook kadootjes bij, dus dat vond ik reuze interessant. Bij ieder
pakje dat zij kregen, hadden ze mijn aandacht. Ik blíjf altijd maar
hopen dat iemand dan ook een kadootje voor Gompie mee brengt. Maar
helaas…, alle kadootjes waren voor het bruidspaar.
 Het
was een hele mooie dag met schitterend weer; de zon scheen bijna een gat
in de aarde. We zaten dus met z´n allen buiten. Doordat de zon zo fel
scheen, was het verschrikkelijk overal verschrikkelijk warm, zelfs de
schaduw bood geen verkoeling meer. En dat was niet het enige probleem…..
de grindtegels waren zó verschrikkelijk heet, dat ik er mijn
voetzooltjes bijna op brandde. En als ik ging liggen, werd mijn hele
lijf verwarmd door die hete tegels. De warmte straalde gewoon naar
boven. Ik wist mezelf dan ook geen raad van de hitte. M´n baasje had me
al uit het zonnetje, onder een tafel neergelegd, maar dat hielp niet
veel.
 Eerst
had ze geprobeerd mij in het huisje neer te leggen, daar stond namelijk
een watergekoelde ventilator (een soort imitatie airco), maar ik wilde
beslist in de buurt van m´n baasje blijven en daar binnen kon ik haar
niet zien. Bovendien was het buiten ook wel interessant. Oma liep
namelijk van alles klaar te maken voor de gasten. En aangezien ik ten
slotte ook te gast was, hoopte ik mee te delen in de feestvreugde én de
bijpassende hapjes. Helaas leek al het lekkers aan mijn hondenneus
voorbij te gaan. Tótdat oma op een gegeven moment, tijdens het
klaarmaken van het vlees voor de barbecue, al kletsend met één van de
gasten, met een speklapje voor m´n neus stond te zwaaien. Ik ging er
vanuit dat zij dit aan mij aanbood, dus beleefd als ik ben, pakte ik dit
gelijk van haar aan. “Héy, Gompie…., wat doe je nou?!?” riep oma
verbaasd. Ja…, wat denk je dat ik deed….., het aangeboden lapje vlees
aanpakken natuurlijk! Nou…., dat was dus gelijk einde van mijn
feestje…., ik moest het afgeven van m’n baasje. Oma probeerde het nog
voor me op te nemen door te zeggen: “Nou kan hij het toch net zo goed
opeten, Corina, tenslotte hebben wij er nu toch niets meer aan”.
Precies…., dat was ik helemaal met haar eens! Maar helaas, m’n baasje
was een beetje boos op mij, ze wilde deze actie zeker niet gaan
belonen….. En zo verdween er een overheerlijk speklapje zómaar in de
vuilnisbak. Da´s toch zónde, lief vrouwtje! Zeker als je bedenkt hoeveel
honger er in de wereld is! Maar het was echt een verloren zaak. Het
speklapje bleef in de vuilnisbak en ik….., moest voor straf naast de
rolstoel blijven liggen.
 Even
later lekte er wat vleesnat op de grindtegels, vlak bij het plaatsje
waar ik voor straf moest blijven liggen. Heel voorzichtig kroop ik er
naar toe. M´n baasje had het gelukkig niet in de gaten. Toen ik bij de
natte plek was, begon ik de grindtegel af te likken. Zat daar een oom
van m´n baasje naar mij te kijken en die vond het nodig om mij te
verraden. `He, Corien, dat moet je niet goed vinden hoor, dat je hond de
vloer gaat zitten aflikken`, attendeerde hij m´n baasje. “ Waar bemoéit
die kerel zich mee!” dacht ik. Maar het was al te laat…., dit kwam me
wéér op een waarschuwing van m´n baasje te staan. De rest van de middag
heb ik me toen maar afzijdig gehouden van alle hapjes. En met succes,
wat toen kreeg ik een lekkere grote hondenkluif. Daar was ik wel even
zoet mee. Zo deelde mijn maag toch ook mee in de feestvreugde.
 Eigenlijk
had ik toch niet echt te klagen, als ik eerlijk ben, lief vrouwtje. Er
was namelijk nog een viervoeter met zijn baasjes op visite. Maar hij
mocht niet los door de tuin lopen. Hij werd aan zijn riem buiten het
hekje vastgezet. Daar was hij ook niet echt blij mee, want hij zat
regelmatig te blaffen. Hij moest daar blijven zitten, omdat hij anders
steeds achter mij aan zou lopen en de moeder van m´n baasje had tegen de
baasjes van die hond gezegd dat ze geen last van hem wilden hebben. Dat
hij mij met rust moest laten. Tja…., van míj had hij gerust ook binnen
het hekje mogen zitten hoor. Maar wie ben ik hé. Ik vond het eigenlijk
best wel sneu voor die hond.
 Ik
was niet de enige die met hem te doen had. Ook Sjoerd vond het zielig.
Hij ging dan ook regelmatig naar hem toe om hem te troosten, met hem te
kroelen en te spelen. Het hondje zat wel in de schaduw, had een bakje
met water staan en ook een kluif gekregen hoor. Bovendien zat hij wel
vlak bij, dus hij kon z´n baasjes horen en zien en zijn baasjes hielden
hem ook goed in de gaten. Toch was ik blij dat ík niet degene was die
daar moest zitten.
 Nou
was er overigens ook steeds minder plaats om rond te lopen voor
viervoeters hoor. Het hele plaatsje zat vol met tweebeners, die druk met
elkaar aan het kletsen waren. Al deze tweebeners zouden blijven eten.
Daarom
 werden
er 2 grote barbecues aangestoken. Ondertussen ging oma rustig door met
het (voor)bereiden van al het lekkers. M´n baasje bood aan even te
helpen. Zij ging kroontjes zitten maken van radijsjes, dat vond ze
decoratief. Daar zie ik persoonlijk het nut niet zo van in hoor….. eten
is er om op te eten…., toch niet voor de decoratie….. Maar goed…., m´n
baasje heeft wel vaker van dit soort voor mij onbegrijpelijke dingen.
Jelle, Sjoerd en Lobke hielpen opa en oma met de bediening van de
gasten. Als een volleerd ober serveerden Jelle en Sjoerd de drankjes
uit, terwijl Lobke rond ging met schalen met lekkere hapjes. Helaas
gingen ook deze hapjes aan mijn neus voorbij.
Die
tweebeners hadden het prima naar de zin met elkaar. Er werd druk
gepraat, gezellig muziekje erbij, hapje en drankje, kortom een geslaagd
feest. Het ging tot in de kleine uurtjes door. Sommige gasten namen al
eerder afscheid, zoals een oom die met zijn motor naar de camping
gekomen was. Zijn motor stond voor het hekje. Voordat hij op zijn motot
vertrok, mochten Jelle, Sjoerd en Lobke nog even op zijn motor zitten.
Dat vonden ze wel heel stoer. M´n baasje beloofde dat zij op de motor in
mijn boek mochten. Mwahh…, heb ik geen bezwaar tegen, bij deze dus.
Tegen
middernacht besloten Bert en m´n baasje dat het voor ons ook de hoogste
tijd was om richting huis te gaan. We moesten tenslotte nog zo´n 3
kwartier rijden. Onderweg sukkelde Lobke in slaap. Thuis gekomen kropen
we allemaal lekker in bed.
 Het
bleef de rest van deze maand ook zulk heerlijk weer. M´n baasje vond het
voor het mooie net iets te warm, een paar graadjes minder had van haar
wel gemogen. Ook ik had soms wat last van de warmte. Zo hadden m´n
baasje en ik even in het park gespeeld met een balletje. Al snel besloot
m´n baasje er mee te stoppen, omdat het echt veel te warm was. Zij had
een parasolletje boven haar hoofd, op haar rolstoel, maar bij mij
brandde die zon behoorlijk op m´n zwarte velletje. Ik baalde wel dat we
niet door speelden, maar aan de andere kant had ik het ook wel
behoorlijk heet. Toen we dan ook langs de vijver liepen, besloot ik
mezelf even wat op te frissen. Ik dook in het water en zwom naar de
andere kant van de sloot en weer terug. M´n baasje stond stomverbaasd te
kijken. Dat doe ik normaal nooit. Maar ik vond het best lekker hoor! En
alsof het de normaalste zaak van de wereld was, stapte ik weer op de
kant en wandelde verder. M´n baasje moest daar best een beetje om
lachen. “Je blijft me verrassen Gomp”, mompelde ze.
Bert
had een paar dagen later enorme last van koude voeten. We zaten in een
zaaltje, waar Sjoerd samen met zijn klasgenoten de
´groep-8-afscheidsmusical´ ten tonelen bracht. Omdat er zoveel mensen in
een betrekkelijk kleine ruimte moesten, stond de airco flink te draaien.
En Bert zat dus net mijn zijn benen voor het uitlaatgat van de airco.
Daar kwam dus een constante stroom koude lucht uit. Ik had best van
plaatsje3 willen verruilen met hem hoor, lekker koel. Maar ik moest
naast m´n baasje blijven liggen. Het was wel een heel leuke musical,
´Showdown´ genaamd. Een musical die door de leerlingen en leraren zelf
geschreven was. Er zat veel humor en, de tweebeners hebben dan ook veel
gelachen. Voor Sjoerd was dit echt een mijlpaal; afscheid van zijn
basisschool periode, hij zou na de vakantie ´brugsmurfje´ worden, op de
HAVO. Bert en m´n baasje waren apentrots op hun zoon, die naast acteren
ook prima bleek te kunnen dansen.
Eind
deze maand heeft m´n baasje wel heel raar geslapen. Ze moest van de
dokter een speciaal onderzoek doen, om te kijken hoe het met de
zuurstofvoorziening in haar bloed zat. Dit wilde hij ´s nachts gaan
meten. Gelukkig hoefde ze daarvoor niet naar het ziekenhuis, ze moecht
dit thuis doen. Bert moest daarvoor een speciale tas bij het ziekenhuis
op gaan halen, met allemaal spulletjes erin. Er zaten allemaal
plakkertjes en draadjes in, die vast zaten aan een kastje. Bert plakte
die plakkertjes op m´n baasje vast. M´n baasje zou die nacht in de
rolstoel blijven liggen. Dat doet ze wel vaker; de rolstoel heeft
dezelfde vorm en ligt dus ook hetzelfde. Zo kon het kastje met al die
draadjes aan de rolstoel hangen, dat vond ze dat wel praktisch. Ik bleef
m´n baasje beneden gezelschap houden, terwijl Bert alleen naar boven
ging om te slapen. De volgende ochtend maakte ´dokter Bert´ alle
plakkertjes en draadjes weer los en bracht de tas met spulletjes terug
naar het ziekenhuis. Binnenkort zou m´n baasje de uitslag van het
onderzoek krijgen.
Nou,
dat was het weer voor deze maand, lief vrouwtje. Volgende maand lekker
op vakantie; ik verheug me nu al op ons stoffen huis met de grote
voortuin en de bossen. Maar ik zal nog even geduld moeten hebben.
Heel veel liefs van de tweebeners
en een
dikke kiss
van
jouw Gompie
|
