|
|
Hallo lief vrouwtje,
 Het
begint nu toch echt zomerweer te worden hoor. Heerlijk, de keukendeur gaat ´s
morgens vroeg al open en dan blijft hij dat meestal voor de rest van de dag. De
tweebeners drinken koffie en thee in de tuin, er wordt buiten gelunched en ook
´s avonds na het avondeten zitten Bert en m´n baasje meestal nog wel een tijd
buiten. Dat vind ik nou zo geweldig aan deze tijd. En nou ís het nog niet eens
zomer!
 We
gingen ook regelmatig op visite bij de ouders van m´n baasje, op de camping.
Omdat het zulk lekker was, hadden de tweebenertjes hun zwemkleding meegenomen.
Volgens m´n baasje was het vast nog veel te koud in het zwembad, maar de
kinderen wilden daar niets van weten. Zij wilden zwemmen. Ik kuierde samen met
de tweebeners een rondje over de camping.
Bij het
zwembad aangekomen, sprongen de tweebenertjes het water  in.
Het liefst was ik er pardoes achteraan gesprongen. Ik had het inmiddels
behoorlijk warm gekregen met de zon zo op m´n zwarte vachtje hoor! Maar
helaas….., ik mocht het water niet in. Daar baalde ik best wel van, ik begon er
spontaan piepgeluidjes van te maken. Er zat niets anders op dan braaf te blijven
staan kijken aan de kant van het zwembad, hoe de kinderen rondspetterden in het
water. Het zag er zo mooi schoon uit…. Later hoorde ik dat er chloor in dat
water zat. Nou begreep ik waarom ik dat water niet in mocht….., m´n baasje was
natuurlijk bang dat ik zou verbleken….
We hebben een
uitzendkracht als hulp, omdat onze vaste hulp Rian, een tijdje niet kan werken.
Zij heeft net een flinke operatie achter de rug. De vervangster van Rian heet
ook Anna (alleen schrijf je dat met 2 N-nen, in plaats van één). Omdat het wel
erg lastig is dat er 2 mensen met dezelfde naam tegelijkertijd werken, opperde
Lobke het idee om onze ´eigen Ana´, Ana 1 te noemen en de andere werd tot Anna 2
gebombardeerd.
Anna 2 is een
Antilliaanse vrouw. Ze heeft zelf een dochtertje, waarbij ze regelmatig de
haartjes helemaal vol met vlechtjes doet. Ze bood aan dit ook een
keer bij Lobke te doen. Dat leek Lobke wel wat. Zij is er dol op wanneer er aan
haar hoofd gefrunnikt wordt. Samen met Anna 2 trok ze zich terug op haar
slaapkamer. Heel geheimzinnig ging de deur dicht en mocht er niemand binnen
komen. Na twee uur kwam het tweetal eindelijk naar buiten. Lobke had een
handdoek over haar hoofd en pas toen we allemaal gingen zitten, werd het nieuwe
kapsel van Lobke onthuld….. Wat ik er van
vindt? Tja….., het is…. euh….., ánders zeg maar. Even wennen….., maar wel
grappig, al die zwierende vlechtjes. Wat een kunstwerk hé…., het is wel heel
secuur gedaan hoor. Kijk zelf maar eens….. Lobke zelf is er in ieder geval erg
blij mee. Ze loopt de hele dag met haar vlechtjes heen en weer te zwieren.
Eind deze
maand ben ik nog samen met Jelle en m´n baasje naar de stad geweest. Er moesten
nieuwe kleren gekocht worden voor Jelle. Nou moet ik heel eerlijk zeggen dat ik
het prettiger vind om met Jelle te winkelen dan met Lobke. Niet dat Lobke niet
gezellig is of zo hoor…., alleen…., hoe zal ik dit nou eens tactisch
uitleggen….. Jelle is een man…., dus die winkelt ook als een man; to the Point,
recht op het doel af, winkel in, kijken wat je nodig hebt, passen en afrekenen.
Bij dames gaat dat toch heel anders. Da´s meer van; “Ohh, kijk eens wat een
mooie jurk. Zouden ze daar ook een bijpassende riem bij hebben? Ooo, maar
kijk…., deze jurk is ook mooi…., alleen zou ik daar dan liever een shirt met
korte mouwtjes onder dragen, even kijken of ze dat ook hebben…., en die
schoenen, die we daarnet zagen, weet je wel, in dat winkeltje op de hoek…” Op
zich lijkt dit een hele gewone conversatie, behálve als je bedenkt dat de dames
die hier aan winkelen zijn eigenlijk een paar sokken gingen kopen, of een fles
badschuim of zo. Snap je wat ik bedoel, lief vrouwtje?
Wat ik wel
altijd gezellig vind, als m’n baasje gaat stadten, is dat we vrijwel altijd in
het restaurant ‘La Palace’ in de V&D een hapje gaan eten. Ja, je leest het goed,
ik zei ‘we’. Ik krijg daar namelijk altijd een broodje an m’n baasje. En
dat zijn me daar grote broodjes! Da’s niet zomaar hap-slik-weg, daar moet ik
echt wel eerst een paar keer op kauwen hoor. Nadeel van het winkelen vind ik dat
we meestal met de waterbus gaan. En zoals ik je al eens eerder vertelde, heb ik
geen zeebenen. Dat geschommel en getril, die enorme herrie onder m’n voeten…..,
niks voor mij hoor! Ik ben altijd weer dolblij als ik vaste grond onder mijn
voeten voel. Gelukkig was Jelle goed geslaagd met zijn inkopen, we hadden zoveel
tassen bij ons, dat m’n baasje besloot dat het praktischer was om ons te laten
ophalen door Bert. Dan hoefden we niet met al die tassen naar huis te zeulen….
én we hoefden niet opnieuw die boot op!!!
Nou, lief
vrouwtje, zoals je ziet was dit een redelijk rustige maand. Komt ook omdat m´n
baasje dit allemaal nog een beetje terug moest zien te halen uit haar geheugen
hé, omdat ze per ongeluk de laptop had laten vallen met de updates van mijn
dagboek erop. Die waren dus in één klap verloren gegaan, want ze had geen
back-up gemaakt. Dom hé…, maar geloof me, daar heeft ze van geleerd hoor. Op
zich heb ik er ook wel de balen van hoor. Want door dit geintje zijn er vast de
nodige belevenissen van mij, die zowel m´n baasje als ik ons niet meer kunnen
herinneren. Tja…. en ik loop natuurlijk niet voor niets van alles te beleven hé.
Soms is het best vermoeiend om zo´n enerverend leventje te leiden als ik doe.
Groetjes van
ons allemaal
en een dikke knuf
van Gompie
|
