|
| |
|
Hallo lief vrouwtje, Hoog tijd om nu ook maar weer eens verder te gaan met de maand februari. Het is niks dat m’n baasje zo druk is met allerlei dingetjes, maar daarmee schiet mijn dagboek er dus mooi bij in! Maar goed…, m’n baasje heeft eindelijk de draad van mijn dagboek weer opgepakt. Tenslotte beleef ik niet voor niets heel veel dingen natuurlijk hé! Ach…, eerlijk is eerlijk, m’n baasje is ook echt wel heel druk in de weer met dat vervoersgedoe en zo. Ze zit héél vaak aan de telefoon en ook met haar laptop is ze telkens druk in de weer. En ik weet natuurlijk niet, of ze op zo’n moment aan mijn dagboek zit te werken, of dat ze met andere dingetjes bezig is. Ik hoor haar namelijk ook vaak over haar mail praten. Net als jij, heb ik niet zoveel op met dat soort moderne dingetjes, lief vrouwtje. Maar ik heb begrepen dat dat een soort brieven zijn, die niet door de postbode door onze brievenbus worden geduwd, maar op de één of andere manier in haar computertje terecht komen. Alles leuk en wel…, maar post ophalen was altijd wel één van mijn dagelijkse karweitjes, ik hoop dus niet dat straks álle post zo binnen gaat komen. Op zich vind ik het niet zo erg als ik wat minder dingetjes hoef te doen, immers ik wordt ook al een dagje ouder, maar de post ophalen is altijd één van mijn favoriete karweitjes. Maar even terug naar dat vervoer van m’n baasje. Zoals ze je al door de telefoon verteld had, hebben ze ineens in september vorig jaar bij Valys besloten dat ze m’n baasje niet meer gingen vervoeren, omdat zij ‘liggend vervoer’ zou zijn. Okay…, toegegeven, m’n baasje zit niet netjes rechtop…., maar ik ken haar niet anders als in deze houding en dat heeft eigenlijk nog nooit problemen opgeleverd. Als m’n baasje niet meer door Valys vervoerd zou worden, dan zou dat betekenen dat wij eigenlijk alleen nog maar buiten Papendrecht op stap kunnen als Bert tijd heeft om ons ergens naar toe te rijden met onze eigen bus. En dat is dus knap balen, m’n baasje is nogal een actief type, die er graag op uit trekt. Helaas kwam er geen fatsoenlijke reactie op haar brieven aan Valys en ook haar brieven aan het adres van diverse politici leverde helaas niet echt veel op. Wel had m’n baasje een prettig contact met Renske Leijten van de Socialistische Partij. Die adviseerde m’n baasje om te proberen in het televisieprogramma ‘Hart van Nederland’ van SBS 6 te komen. Het heeft even wat heen en weer gebel en geschrijf gekost, maar uiteindelijk werd m’n baasje op maandag 12 januari gebeld dat er de volgende dag om 11.00 uur een reporter en een cameraman langs zouden komen en dat het diezelfde avond nog zou worden uitgezonden. Eigenlijk had dit natuurlijk nog bij de vorige maand thuis gehoord, maar helaas was ik dat helemaal vergeten te vermelden. Daar het wel heel belangrijk is, doe ik dat dus nog maar even in deze maand. Zoals afgesproken, stond er de volgende morgen inderdaad een hele vriendelijke reporter voor de deur. Ik mocht open doen, hetgeen hij heel bijzonder vond, zo vertelde hij m’n baasje. “Ik wordt zelden door een hond ontvangen”, vertelde hij onder het genot van een kopje koffie. “Misschien kunnen we dat straks nog wel gebruiken, dat is eigenlijk wel leuk, kan je hem dat straks als de cameraman er is ook nog een keertje laten doen?” Natuurlijk kon dat, bevestigde m’n baasje. De man had alle tijd, want de cameraman stond in de file. Dat gaf m’n baasje de kans om uitgebreid haar verhaal te doen aan de uiterst vriendelijke reporter, die ook weinig sympathie kon opbrengen van de botte actie van Valys. Tegen de tijd dat de cameraman, ruim een uur later, arriveerde, was de reporter helemaal op de hoogte van de situatie. Hij had m’n baasje gevraagd te vertellen wat ze nu allemaal niet meer kon wat wij wel deden toen we nog door Valys vervoerd werden. M’n baasje somde wat zaken op; -Winkelen op Hoog Catharijne met m’n dochter -Familiebezoek, bv. naar m’n baasje’s petekindje Jesper -Naar hobbybeurzen gaan -Jelle bezoeken De reporter gaf aan dat het laatste punt het sterkste punt zou zijn. Immers, iedereen zou zich kunnen voorstellen dat het afschuwelijk is, wanneer je je licht autistische zoon niet zelfstandig zou kunnen bezoeken wanneer je dat zou willen. “Alleen…, wanneer je met die glimmende pretoogjes en je grote glimlach je verhaal vertelt, dan komt de ernst van de situatie niet over in de 3 minuten die we maximaal hebben voor het totale item. Want in die 3 minuten moeten we ook nog het commentaar van Valys en Renske Leijten zien te stoppen”, legde de reporter uit. Het verzoek was dus of m’n baasje wat ernstiger wilde kijken. Er was vooraf aan m’n baasje gevraagd om wat foto’s bij elkaar te zoeken van dingen of situaties waar ze wel heen kon toen ze nog met Valys mocht reizen, maar nu niet meer. Tja…, dat was wel even zoeken. M’n baasje kwam niet veel verder dan drie foto’s. Een waarop ze samen met haar oudste broer André staat, bij zijn vroegere caravan, een waarop ze Jesper de fles geeft, na diens doop en een waarop ze met Lobke samen steentjes staat uit te zoeken op de KreaDoe beurs. Ik kom niet eens vóór op een van die foto’s! Dat was geen probleem, volgens de reporter, m’n baasje moest gewoon blijven doorbladeren met die drie foto’s. Uiteindelijk zou het op de televisie uitzien alsof m’n baasje een hele stapel foto’s zat door te bladeren. Daarna moest ze nog een tijdje naar buiten kijken, naar de regenpijp van de schuur, terwijl de cameraman van buitenaf filmde. M’n baasje verbaasde zich er wel over dat ze zo lang moest blijven zitten kijken. ’s Avonds, toen we met z’n allen vol spanning voor de buis zaten, begreep ze wat hier de bedoeling van was. Het zag er allemaal wel heel erg dramatisch uit, m’n baasje door de ruit heen gefilmd…., alsof ze letterlijk achter de geraniums zat, nu we niet meer door Valys vervoerd werden. De ‘voice over’ onder dit stukje beeld maakt het allemaal nóg dramatischer. M’n baasje schrok best wel dat het zo’n gedramatiseerd stukje geworden was. Natuurlijk was het balen dat wij nu niet meer met de taxi weg konden (al heb ik het eigenlijk niet zo op taxi’s, zoals je weet, lief vrouwtje). Maar m’n baasje voelde zichzelf als een héle zielige gehandicapte neergezet en zo wilde ze helemaal niet gezien worden. Dat is ze ook helemaal niet! Kortom…, m’n baasje had een wat katerig gevoel overgehouden aan deze televisie uitzending. En zij niet alleen… Ook ik was verbaasd dat mijn T.V. debuut zo tegen viel. Ik had keurig op commando nogmaals de deur open gedaan voor de cameraman, ook al vond ik het allemaal wat vreemd, immers hij was toch al binnen…? Maar ook ik wilde natuurlijk als een echte stoere hulphond schitteren in die 3 minuten! Helaas…., het enige dat er over bleef van mijn optreden, was een enkele seconde waarin ik wat doelloos door de kamer rond liep! Daar hadden ze dan ruim een uur voor lopen filmen bij ons thuis…!
Om het item terug te kijken, even deze button aanklikken;
De reactie van Valys was ronduit bedroevend. Ze hebben wel 3 zinnen gezegd. Dat m’n baasje liggend vervoer is, dat m’n baasje uit veiligheidsoverweging niet (meer) vervoerd wordt en op de opmerking van de reporter dat m’n baasje al ruim 8 jaar op deze manier veilig en wel vervoerd werd, zegt de man van Valys slechts; “O ja? Dat kan…”. Gelukkig is het aandeel van Renske een stuk inhoudelijker. “Er zijn héél veel andere mensen zoals Corina”, stelt ze. De staatssecretaris zou aangegeven hebben dat dit vervoer geregeld zou zijn, maar daar spreekt Renske haar twijfels over uit. Zij is heel stellig in haar mening dat hier een oplossing voor gevonden moet worden, zowel voor mijn baasje als voor álle andere mensen die tegen ditzelfde probleem aanlopen. Maarrrr…., het was allemaal niet voor niets, uiteindelijk heiligde het doel de middelen, hoorde ik m’n baasje enkele dagen later vertellen. Ze was namelijk opgebeld door een taxibedrijf uit Sliedrecht, taxi Helbro. Zij waren op het item geattendeerd en hadden vervolgens besloten dat ze m’n baasje en mij kosteloos vervoer aan zouden bieden zo lang het niet geregeld zou zijn met Valys. Daar was m’n baasje wel super blij mee. M’n baasje had namelijk inmiddels contact met diverse politici over het hele geval. Ze bleek namelijk niet de enige te zijn die ineens sinds september vorig jaar geweigerd werd door Valys. “Als ik in de gelegenheid ben om mijn vervoer op wat voor manier dan ook rond te krijgen, zal ik télkens wanneer er in de kamer over het aangepast vervoer gesproken wordt, aanwezig zijn”, liet m’n baasje weten. Met het aanbod van Helbro B.V. zou m’n baasje haar woorden kracht bij kunnen zetten. Patrick, de directeur van Helbro B.V. had al voordat hij contact met m’n baasje had opgenomen, contact gehad met ‘Hart van Nederland’. Deze hadden het idee om een soort ‘surprise overval’ te doen en ineens met de camera voor de deur te staan bij ons, samen met een busje van Helbro. Gelukkig vond Patrick dit niet zo’n goed idee. Hij wilde liever eerst even overleggen met m’n baasje en ook kijken of de stoel goed en veilig vast te zetten was. Via Stichting Hulphond is hij uiteindelijk in contact gekomen met m’n baasje, die erg blij was dat Patrick niet meegewerkt had met de ‘surprise overval’. Hij kwam vooraf bij m’n baasje langs. Ze hebben de hele ochtend met elkaar zitten kletsen over de vervoerskwestie. Patrick bekeek de stoel van m’n baasje heel kritisch en gaf aan geen enkel probleem te zien in het vervoer. Er zou alleen een verlengde gordel moeten komen om over de stoel heen te doen, zodat m’n baasje ook goed gefixeerd zou zitten in de taxi, maar die zou Patrick gelijk gaan bestellen. Hij vroeg of m’n baasje nog een keer mee wilde werken aan een uitzending bij ‘Hart van Nederland’. Dat wilde zij wel, maar dan wel onder de voorwaarde dat zij niet weer als een zielig onmondige gehandicapte zou worden afgebeeld. Natuurlijk begreep m’n baasje ook wel dat een uitzending een mooie reclame voor Helbro B.V. zou zijn en dat gunde m’n baasje hen natuurlijk van ganser harte! En zodoende kwam er op 26 januari opnieuw een reporter en een cameraman bij ons langs. Helaas waren het 2 andere mensen, dus moest er opnieuw het nodige doorgesproken worden. Ze hadden bedacht dat het een leuk idee was voor de uitzending, wanneer ze bij ons thuis zouden filmen, om vervolgens met de taxi naar Jelle te rijden. Daar zouden ze dan ook filmen dat ik samen met m’n baasje bij Jelle naar binnen zou gaan. De groepsleiding zou overigens zorgen dat ze met de overige bewoners weg zouden zijn. Zij zouden een hapje gaan eten bij de Mc Donalds. M’n baasje had vooraf wel een paar duidelijke voorwaarden gesteld waaronder ze mee wilde werken; Het moest niet weer een zielig item worden. M’n baasje wilde duidelijk in beeld krijgen dat haar strijd nog lang niet gestreden was. Zij had inmiddels een voorbeeldbrief gemaakt voor iedereen die in soortgelijke situatie zat. Deze brief had m’n baasje op het internet gezet en konden mensen downloaden en naar het ministerie van VWS sturen. Die hadden namelijk inmiddels laten weten dat ze druk bezig waren met een soort noodoplossing voor m’n baasje. Met de voorbeeldbrief zouden mensen een dringend verzoek doen ook gebruik te mogen maken van deze noodoplossing. Daarnaast wilde m’n baasje duidelijk vermeld hebben dat Jelle licht autistisch is. Jelle zelf wilde wel meewerken aan deze uitzending, op voorwaarde dat het geen ‘klef gedoe’ zou worden. Immers, hij moest de volgende ochtend wel weer gewoon naar zijn werk en zijn maten kunnen. Hij wilde dus geen zoen geven, had hij gezegd. Dit begreep m’n baasje en wilde ze natuurlijk ook respecteren, dus heeft zei ze duidelijk tegen de reporter dat ze Jelle, bij aankomst in Hoornaar niet ging zoenen.
Toen de mensen van SBS aankwamen, mocht ik
de deur weer open doen. Ook deze reporter vond dit wel leuk en wilde dit
gefilmd hebben. Dus moest ik nóg een keer de deur open doen, in dit geval
voor de taxichauffeuse, die overigens al lang bij ons binnen gezeten had.
Heel even heb ik getwijfeld of ik hier nou wel weer aan mee zou werken.
Straks zouden ze mij wéér zo sukkelig in beeld
Na het opendoen, gingen we naar de taxi. Ondanks dat ik normaal duidelijk laat zien dat ik het gewoon niet zo heb op taxi’s, besloot ik tot opluchting van m’n baasje deze keer goed mee te werken en keurig op commando de taxi in te springen. En wat denk je…., deed ik zó m’n best…, moest het nog twee keer over!!! Tijdens het rijden werd Patrick, van Helbro, geïnterviewd. Hij gaf aan dat het vervoer van m’n baasje helemaal geen probleem was. Voor dit interviewtje reden we speciaal een rondje door onze wijk. Was wel volle bak in die taxi, want naast de grote stoel van m’n baasje, zat Patrick op een stoel, hing de reporter tussen 2 stoelen in en hing de cameraman over de rugleuning van een andere stoel heen. En tussen al die wielen en benen moest ik ook nog ergens een plekje zien te vinden. Ik vond dat allemaal maar niks en ben er dus maar even bij blijven staan. Na het interviewtje, reden we terug naar ons huis, waar de cameraman en reporter in hun eigen auto stapten en Patrick ook in zijn eigen auto. Zo reden we in colonne richting Hoornaar. M’n baasje kon het helemaal goed vinden met Wilma, de taxichauffeuse. Zij vertelde dat Patrick tegen haar had gezegd dat zij m’n baasje moest gaan rijden, waarop Wilma hem had gevraagd of dat soms die mevrouw van T.V. was. Toen Patrick dat bevestigde, had ze voor de grap gezegd dat ze dan ook wel op T.V. wilde komen. “Dat wordt geregeld!” had Patrick gezegd. Maar zó serieus had Wilma het niet bedoeld! Ze was ook best wel een beetje nerveus, maar uiteindelijk ging het allemaal prima. Ze reed lekker rustig. Dat was fijn voor m’n baasje, maar ook voor mij! Toen we in Hoornaar aankwamen, stond Jelle ons al op te wachten, samen met de mensen van ‘Hart van Nederland’. Toen m’n baasje er eenmaal uit was, zei Jelle heel droog; “Hoi!” De reporter merkte daarop op: “Zo begroet je je moeder toch niet, Jelle!? Krijgt ze niet eens een kus?!” M’n baasje keek verontschuldigend naar Jelle, die vervolgens besloot toch maar een zoen te geven aan zijn moeder. Al kletsend liepen we naar binnen. Daar zijn ze ook nog een knap tijdje aan het filmen geweest. Ze gingen Jelle en m’n baasje vragen stellen en m’n baasje bracht een paar keer de voorbeeldbrief onder de aandacht. Ook trok m’n baasje haar shirt helemaal glad. Ze had speciaal voor deze uitzending een shirt gepimpt met de tekst; “I’m a winner”. Een stille hint aan Valys, dat ze niet op ging geven voordat het goed geregeld zou zijn. Toen ‘hét erop stond’ pakten de cameraman en reportster in en namen afscheid. M’n baasje gaf nógmaals aan dat ze het héél belangrijk vond dat het stukje over de voorbeeldbrief en over de strijd die nog niet ten einde was, er in zouden blijven. Hier zouden ze rekening mee houden, zegden ze m’n baasje toe. Gelukkig bleven wij nog even bij Jelle. Ik vind het altijd wel erg gezellig bij hem en mag dan ook graag even met hem kroelen. Daar hadden we nu uitgebreid de gelegenheid toe. Maar niet voor lang, helaas…, want Jelle’s groepsgenoten kwamen thuis en die wilden natuurlijk wel weten hoe het gegaan was. Jelle straalde helemaal toen hij vertelde over hoe het zat met het geluid en de camera en zo. Dit hadden ze hem laten zien toen hij samen met de cameraman op ons stond te wachten en ook een keer tijdens het interview informeerde Jelle even wat er nou precies gebeurde met het geluid. Ach ja…, voor mij was het inmiddels al een beetje routine geworden, maar voor Jelle was dit zijn eerste T.V. debuut. Toen Jelle enthousiast aan zijn groepsgenoten ging vertellen wat er gebeurd was, besloot m’n baasje dat wij ook weer eens terug naar Papendrecht zouden gaan. Zij hadden voor Jelle eten meegebracht en dat zou ander koud worden. Het was dan ook al lang etenstijd, merkte ik aan mijn knorrende maag. Op de terugweg naar Papendrecht kletsten Wilma en m’n baasje nog wat verder over deze toch wel spannende dag. Wilma zou ons overigens al weer heel snel gaan rijden, want er stond een commissievergadering over het contractvervoer op de planning, in Den Haag en daar zou Wilma ons naar toe rijden.
Voor het terugkijken van het 2e item, klik
deze button aan;
In eerste instantie was m’n baasje alleen van plan geweest om naar de commissievergadering van de ministeries Verkeer en Waterstaat en VWS te gaan, maar iemand op de afdeling van VWS had m’n baasje telefonisch laten weten dat er tijdens de daarop aansluitende commissievergadering van VWS over het gehandicaptenbeleid iets gezegd zou gaan worden dat m’n baasje heel blij zou maken. Dusss…, besloot m’n baasje dan maar naar beide vergaderingen te gaan. Dat betekende dat wij al vroeg in actie kwamen, want rond 9.00 uur kwam Wilma ons al ophalen. Ze vertelde dat ze het best eng vond om de grote stad Den Haag in te moeten. “Leve de TomTom!”, probeerde m’n baasje haar gerust te stellen. Uiteindelijk ging het ook allemaal prima hoor, een ruim uur later stapten m’n baasje en ik uit voor het 2e Kamergebouw. Voordat we naar binnen mochten, moesten we eerst een hele procedure doorlopen. De beveiligingsbeambte legde uit wat er ging gebeuren. Eerst moesten alle spulletjes van m’n baasje door een röntgenapparaat. “Mevrouw, u heeft een schaar in uw tas en die mag u niet mee naar binnen nemen”, zei de beveiligingsbeambte tegen m’n baasje. “Dat is een stomaschaar”, verduidelijkte m’n baasje. “Ohw…., sorry, dan heb ik niks gezegd….”, stamelde de man. Nadat m’n baasje al haar spulletjes weer terug had gekregen en de man haar jas in de beveiligde garderobe had gehangen, vertelde hij dat de commissievergaderingen in twee verschillende zaaltjes werden gehouden. De vergadering over het contractvervoer taxi’s zou van 10.30 uur tot 12.00 uur in de Groen van Prinstererzaal zijn en van 12.30 uur tot 15.30 uur zou dan de vergadering over het gehandicaptenbeleid, van VWS in de daarnaast gelegen Thorbeckezaal zijn. “Maar helaas moet u wel tussendoor hier uit komen checken”, verontschuldigde de beveiligingsbeambte. Dat vond m’n baasje niet zo’n probleem. Eigenlijk vond ze dat wel handig, dan zou ze mij gelijk even een plasje laten doen. Ze had me ook al wel even geprobeerd te laten plassen voordat we naar binnen gingen, maar dat lukte niet zo best. Er was daar op dat Binnenhof helemaal geen gras! Toen m’n baasje alles weer terug op haar rolstoel had gehangen en de tassen voorzien waren van een label, m’n baasje een sticker met Groen van Prinstererzaal’ op haar shirt geplakt had gekregen, was het de bedoeling dat wij deze zaal zouden rijden. Zoals ik al zei, dat was de bedoéling…., maar zo eenvoudig ging dat niet… De grote rolstoel van m’n baasje paste niet door de beveiligingspoortjes. Dus moest er voor een andere route gekozen worden, waarvoor een speciale beveiligingsbeambte opgetrommeld moest worden. We gingen een grote hal door met allemaal imposante beelden, daarna door allerlei gangetjes en tenslotte moesten we ook nog in een piépkleine lift… Nou heb ik het sowieso niet op liften…, maar als ze dan óók nog eens zo klein zijn dat ik haast niet meer naast de rolstoel pas…., dan vind ik dat dus helemáál niks…! En blijkbaar was ik niet de enige…, want die beveiligingsbeambte besloot dat hij zich daar niet ook nog eens bij ging persen, dus die zou de trap nemen en ons boven opwachten. Ik kon er echt niets aan doen, ik stond te hijgen of ik een zware astma-aanval had. M’n baasje zat inmiddels ook lekker te zweten…, kortom…, we waren blij toen we boven waren….
M’n baasje, die inmiddels best dorst had
gekregen, informeerde bij de beveiligingsbeambte of het mogelijk was om
ergens een kopje koffie te krijgen of kopen of zo. De beste man regelde een
kopje koffie voor m’n baasje. In het zaaltje aangekomen, begeleide de
beveiligingsbeambte ons naar een tafel die aan de rand van de publieke
tribune stond. Daar zette hij de koffie voor m’n baasje neer en deed m’n
baasje voor mij wat water (heeft ze altijd bij zich) in mijn bakje. Het was
wel maar een heel klein beetje, maar er lag vloerbedekking en m’n baasje was
veel te bang dat ik er naast zou gaan liggen slobberen. Volgens haar ben ik
een slordige drinker
Niet veel later begon de vergadering, waar
ik overigens weinig van meegekregen heb. Ik heb de hele tijd lekker liggen
doezelen op het warme zachte tapijt. Als ik mijn ogen open deed, zag ik m’n
baasje heftig ‘ja’ of ‘nee’ knikken en hier en daar afkeurend kijken. Later
hoorde ik haar tegen Bert vertellen dat het niet is toegestaan om geluid te
maken als je op de publieke tribune zit, anders wordt je eruit gezet. “Maar
niemand kan me toch verbieden met lichaamstaal duidelijk te maken wat ik er
van vindt”, vertelde ze triomfantelijk. Van dat geen geluid maken…, dat wist
ik niet hoor…. Ik lag dan ook op een gegeven moment duidelijk hoorbaar te
snurken, hetgeen volgens m’n baasje een beetje op de lachspieren van sommige
politici werkte. Toen ze dit merkte, heeft ze het niet direct gestopt, maar
pas na een paar minuten, door mij even aan te stoten. Ach…, zo heb ik toch
ook, onbewust, nog mijn kleine bijdrage aan het politieke debat
geleverd
Als je inhoudelijk wilt weten hoe het daar verder tijdens die vergadering gelopen is, dan verwijst ik je even naar een verslag op het internet op http://rolstoelvervoer.123forum.nl “Ja, ja…, ik weet dat jij niks met computers op hebt…! Daarom heeft m’n baasje dit verslag speciaal voor jou op papier bijgesloten. Maar dat voert een beetje te ver voor in mijn dagboek hoor… Want eerlijk is eerlijk…, verder heb ik persoonlijk, op het lekker warme zachte tapijt ter plaatse na, niet zoveel op met politiek. Tijdens de vergadering loopt er een suppoost rond die zorgt dat de politici voorzien zijn van drinken en dergelijke. Dit geldt echter niet voor de mensen op de publieke tribune. Behalve…, voor mijn baasje…! Die had immers ook een kopje staan en zat ook nog eens half wel- half niet op de publieke tribune. Dus de suppoost kwam ook haar kopje keurig vullen. M’n baasje werd daar dus prima verzorgd, die hele vergadering! Het was een vriendelijke man, die tegen het eind naar ons toe kwam en zei dat het dan wel de bedoeling was dat wij weer even naar buiten zouden gaan en dan opnieuw aan zouden melden, maar dat hij dat onzin vond gezien het gedoe om ons het gebouw door te krijgen. Hij zou dus gaan regelen dat iemand van de beveiliging een sticker voor die Thorbeckezaal zou komen brengen voor op m’n baasje’s shirt. Tja…, regels zijn regels…, zonder sticker, niet naar de volgende zaal. De suppoost van de andere zaal liep even met mij en m’n baasje mee en zei tegen de suppoost van de Thorbeckezaal goed voor m’n baasje te zorgen. Dit gebeurde vervolgens ook hoor! M’n baasje kreeg zelfs een kom soep aangeboden. Dat sloeg zij niet af, ze was best een beetje flauw geworden van al die tijd binnen. Bovendien maakte ze zich ook wel een klein beetje zorgen over mij. Immers…, ik had voor het laatst een plas gedaan toen Bert me die ochtend uitgelaten had. Nu we niet even naar buiten moesten, of zelfs niet konden…, “hoe moet dat nou met Gomp…? Ik zal hem maar niet teveel drinken geven…” bedacht m’n baasje, waarop ik een klein bodempje in m’n bakje kreeg.
Lang tijd om over mijn sanitaire probleem na
te denken had m’n baasje niet, want niet veel later kwamen de politici van
het ministerie van VWS binnen. Eén van hen, Marjo van Dijken van de PVDA
kwam m’n baasje en mij nog even persoonlijk begroeten. Jahá…, lief vrouwtje,
jouw Gompie leert steeds meer mensen kennen hier in de politiek. Wie weet
krijg ik nog eens politieke ambities
Toen de 2e commissievergadering er uiteindelijk ook op zat, moesten wij weer door een speciale beveiligingsbeambte naar buiten begeleidt worden. Er was echter belangrijk bezoek bij onze premier, dus mochten we niet door een bepaald gedeelte van het gebouw waar we die ochtend wel door gegaan waren. Een voordeel was wel dat we nu in een veel grotere lift terecht kwamen, dat beviel mij een stuk beter. Op de vloer van het gedeelte waar we nu door liepen, lagen grote marmeren tegels op de vloer. Er was heel veel glas en er stonden grote potten met enorme planten erin. Op een gegeven moment zakte ik door mijn achterpootjes. M’n baasje, die dit zag, trok ineens heel abrupt aan mijn riem en hield mij heel kort bij de wagen, terwijl ze heel streng: “Gompie side!” zei. Wat was dit nu weer….!?! Thuisgekomen hoorde ik m’n baasje tegen Bert vertellen dat ze enorm geschrokken was, omdat ik midden in de gang van het 2e Kamergebouw behoefte wilde gaan zitten doen. “Gomp had natuurlijk niet meer de tijd gehad om tussen de 2 vergaderingen door even een plas te doen en hij dacht natuurlijk dat we al buiten waren, door al die grote planten en die marmeren tegels”, verduidelijkte ze. Nou ja zeg….! Wat een ónzin was dit! Wat dacht m’n baasje wel niet van mij! Een week later gingen m’n baasje en ik opnieuw naar Den Haag. Deze keer besloot ik toch maar even een ‘piepie’ te doen voordat we het gebouw binnen gingen. Toen we na de vergadering weer naar de uitgang werden begeleid, informeerde m’n baasje of het ook mogelijk was dat we weer dezelfde lift konden gebruiken als de vorige keer toen we weg gingen, immers die was lekker ruim. De beveiligingsbeambte vond het prima, dus gingen we weer door de lange gang met de glanzende marmeren tegels. Wederom zakte ik wat door m’n achterpoten… Nee…, niét om te piepieën, zoals m’n baasje de vorige keer veronderstelde, immers ik had nog niet zo lang geleden al een plas gedaan, buiten bij de boom. Ik werd gewoon een beetje naar van die gladde spiegelende tegels. Wat een vreselijke dingen! En te belachelijk voor woorden dat m’n baasje gewoon kon denken dat ik daar binnen zou gaan zitten ‘piepieën’ zeg! Gelukkig zag ze dit nu zelf ook wel in, want thuisgekomen vertelde ze tegen Bert dat ze het helemaal verkeerd gezien had de vorige keer. “Die arme Gomp was gewoon een beetje bang op die gladde vloer”. Uiteindelijk hebben onze bezoekjes aan Den Haag wel effect gehad, want er werd al heel snel een maatwerkoplossing aan mij en m’n baasje aangeboden. Daarvoor werd m´n baasje gebeld door iemand van Connexxion, de vertelde dat wij voortaan alleen nog maar door taxi Stam B.V. uit Dordrecht vervoerd zouden worden, waar we ook naar toe wilden en waar we ook vandaan opgehaald moesten worden. M´n baasje moest voor het boeken van een rit niet meer naar Valys bellen, maar rechtstreeks contact opnemen met taxi Stam B.V.
M´n baasje was blij dat er nu in ieder geval
voor haarzelf een oplossing was, maar dat vond ze inmiddels niet meer
voldoende. Ze wilde dat er voor iedereen die in een soortgelijke situatie
verkeert, een oplossing zou komen. Daarom reisden we nog verschillende
keren terug naar Den Haag, waar m´n baasje met diverse mensen gesprekken
voerde. Ze kreeg steun van diverse politici en ook van een deskundige op dit
terrein. Het allermooiste zou zijn een structurele oplossing, maar helaas
zit dat er voorlopig nog niet in. Wel heeft de staatssecretaris van VWS, mw.
Bussemaker, uiteindelijk in een brief aan de voorzitter van de 2e
kamer laten weten dat iedereen die zich bij haar zou melden met een
dergelijk vervoersprobleem, een maatwerkoplossing aangeboden zou krijgen. Om
andere mensen in soortgelijke situatie te helpen, heeft m'n baasje een
standaardbrief gemaakt, die mensen kunnen downloaden, hun eigen gegevens
even aanpassen, uitprinten en posten. Met deze brief verzoeken mensen om ook
een maatwerkoplossing te krijgen aangeboden. En nu maar hopen dat het voor
anderen net zo succesvol zal zijn, als het voor mij en m'n baasje was.
Ach..., niet geschoten is altijd mis, nietwaar?
Dus als u een soortgelijk
vervoersprobleem hebt als m'n baasje, print dan de
Op zich was dit een positieve stap, alleen…, hoe moesten mensen te weten komen dat ze zich konden melden voor zo´n maatwerkoplossing, vroeg m´n baasje zich af. Ze besloot zoveel mogelijk informatie via het internet te verspreiden, ook via mijn site. Daarnaast zocht m´n baasje contact met diverse patiëntenverenigingen hierover. Zo ook met Stichting Hulphond. M’n baasje hoopte dat er een vermelding in het ‘Hulphondennieuws’ zou kunnen komen. Helaas hadden ze echter net besloten bij Stichting Hulphond dat ze wat meer ‘back to basic’ zouden gaan en zich beperken tot de echte hulphondenzaken in het ‘Hulphondenieuws’. Kim, met wie m’n baasje en ik al een paar keer demonstraties gegeven hadden, adviseerde m’n baasje om eens contact te zoeken met YUUB. Mogelijk zouden zij er iets mee kunnen in hun tijdschrift. Het belangrijkste is dat m’n baasje en ik weer kúnnen reizen. Zo…, het reisgedoe besproken, de maand januari nog even bij gekletst en dan nu eindelijk écht naar de maand Februari. Want Februari is natuurlijk een héle belangrijke maand… Dan ben ik namelijk jarig. En jarig…, betekent Kadootjes!!!
Het ging overigens weer net als vorig jaar;
overdag werd er helemaal geen aandacht aan mijn verjaardag besteed. Maar ik
wist dat m’n baasje het niet vergeten was, want de dag ervoor waren wij
samen in de dierenwinkel en daar liep m’n baasje allemaal lekkere dingetjes
voor mij uit te zoeken. Een pak met hondentandenborstels om op te knauwen,
een zak met koffiebrokjes en een heel groot bot. Toen het meisje achter de
toonbank opmerkte dat ik behoorlijk verwend ging worden, vertelde m’n baasje
dat dit best mocht, omdat ik de volgende dag jarig zou zijn. Daarop liep het
meisje naar de bak met kluiven en haalde er een kluif gevuld met pens uit.
“Die krijgt hij dan van ons”, zei ze. Ik wilde hem al aanpakken, maar
helaas…, dat ging niet door. M’n baasje wil niet dat ik stinkende dingen
eet, omdat anders haar kleding daar ook naar zou gaan ruiken als ik haar
help met uitkleden. Toen m’n baasje dit tegen het meisje vertelde, legde ze
de kluif weer terug! Gelukkig pakte ze er een andere voor in de plaats, die
niet gevuld was. Maar helaas mocht ik ook deze kluif niet aanpakken. “Morgen
als je jarig bent”, zei het meisje. Ik stond inmiddels een beetje te
kwijlen…Kon er echt
Bert had gebak gehaald voor de tweebeners en m’n baasje stond in de keuken mijn taartje te maken. Het wordt elk jaar voller op mijn taartje. Er stonden nu al 8 kleine koekkluifjes ingeprikt; voor elk jaar 1 kluifje.
Het taartje bleef echter nog even
onaangebroken, want ik mocht eerst mijn kadootjes uitpakken. Zoals je weet,
lief vrouwtje, ben ik daar helemaal verzot op! Eerst kreeg ik een kadootje
van Lobke. Gelukkig helpen de tweebeners mij altijd wel een beetje
Tja…, volgens m’n baasje was het een
‘touwfrisbee’. M’n baasje gooide hem door de kamer, richting de keuken.
Vervolgens verzocht ze mij om die zogenaamde ‘touwfrisbee’ weer op te halen
en bij haar terug te brengen. Nadat ze hem een paar keer weggegooid had en
mij verzocht hem weer bij haar terug te brengen, was ik er zat van. “Gooi
hem dan niet weg, als je hem steeds terug wilt”, dacht ik. Ik besloot hem
dus maar snel op te bergen in
M’n baasje was ondertussen de kaart aan het
voorlezen, die jij ook in de envelop had gestopt, lief
Om wat jij daar over geschreven had, wilden de tweebeners graag een foto maken waarop ik met het grote bot in mijn mond zat. Tja…, er zitten heel soms, zoals op dit soort momenten, ook best nadelen aan mijn dagboek hoor, lief vrouwtje. Soms zijn ze gewoon té enthousiast in het maken van mooie plaatjes bij mijn belevenissen, lief vrouwtje. Maar ik had nu echt even helemaal geen zin om daar aan mee te werken. Hoe ze ook hun best deden…, Gompie weigerde even als fotomodel. Telkens als ze klaar stonden met de camera, legde ik dat grote bot weer neer. Ik wilde gewoon lekker verder met kadootjes uitpakken, snápten ze dat dan niet!? Gelukkig hebben ze het na een paar pogingen opgegeven en gingen we verder met wat écht belangrijk was vandaag… Kadootjes uitpakken!!!
Toen alles uitgepakt was, mocht ik mijn
taartje op gaan eten. Ik hield alles goed in
Jammer voor Pino, zij kreeg geen taartje. Zij was dan ook niet jarig. Maar om te zorgen dat ik even in alle rust mijn taartje op kon smullen, had m’n baasje wel een paar hondenbrokjes bij Pino’s plekje neergelegd. Maf beest hoor…, een kat die gek is op hondenbrokken. Ik bleef in ieder geval op mijn hoede, het zou me toch niet gebeuren dat Pino aan míjn taartje ging zitten, dat wilde ik tegen iedere prijs zien te voorkomen!
Terwijl ik mijn taartje stond op te
smikkelen, waren Sjoerd en Lobke druk bezig mijn
Alleen…, toen de foto gemaakt was…, werden sommige dingen gelijk weggelegd! Potjandorie! Zie je nou wel dat ik het in de gaten moet houden! De eetbare spulletjes had ik eigenlijk in m’n buik willen bewaren en de speeltjes in m’n bench. Daarom had ik ze gelijk in m’n bench gelegd toen ik ze gekregen had. Volgens mij gaat dat elk jaar zo. Eigenlijk zou ik gewoon niet meer mee moeten werken aan die kadootjes-foto! Maar goed, gelukkig borg m’n baasje niet alles dat ik gehad had op. De knauwbal en de stuiterbal, die ik van Lobke had gekregen, het grote bot van Bert en m’n baasje, het botje van de mevrouw uit de dierenwinkel en natuurlijk het sloopspeeltje, sorry…, ik bedoel de touwfrisbee van jou, lief vrouwtje, mocht ik gelijk houden. De 4 granen-hamburgers en het granenbot van Jelle, de 3 knauwtandenborstels van Bert en m’n baasje, de 2 botjes van jou, de buffelhuiden schoentjes van Lobke en de snackworst van Sjoerd en de hondenparfum, borg m’n baasje wel op. Dat laatste; die hondenparfum, daar was ik echt niet blij mee. Die mocht m’n baasje wat mij betreft overigens wel gelijk opbergen in die grote grijze kast die bij ons in de tuin staat en door de tweebeners Kliko genoemd wordt. Ik begrijp werkelijk niet dat ze me zo iets kado doen. Daar kan ik toch niet blij mee zijn! Ik vind dat spul vréselijk!!! Ik was net zo blij dat het vorige flesje leeg was… Als het nou een lékker luchtje zou zijn… Bijvoorbeeld ‘rotte vis’ of ‘dooie kikker’…, dat zou ik wel lekker vinden. Maar nee hoor…, dit flesje rook al weer net zo beroerd als het vorige flesje, naar een mengeling van afwasmiddel en pepermunt. En weet je wat nog het állerergste is, lief vrouwtje…, dat ze me hier helemaal met die zogenaamde hondenparfum onderspuiten als ik net door een puur-natuur parfum heb liggen rollen. Ik verwacht toch ook niet dat m’n baasje zich besproeit met een ‘rotte-vis-parfummetje’? Inmiddels is mij wel duidelijk geworden dat zij daar niet zo van houdt. Net zo goed overigens als m’n baasje best wel weet dat ik echt niet zo van die mensen-parfummetjes hou. Waarom moet dat dan wel over mij heen gespoten worden als ik net mezelf in een lekker luchtje gewenteld heb!?! Hoe zou m’n baasje het vinden als ze net haar eigen eau de toilet opgedaan heeft bij zichzelf en ik gooi een rotte vis op haar schoot. Wédden dat ze dan boos wordt!?! Zoals je ziet, lief vrouwtje, is er heel wat afgefotografeerd op mijn verjaardag. Overigens was dat niet de enige keer dat ik vaak op de foto ging. Ik ben namelijk ook nog mannequin geweest, écht waar! Er is bij ons thuis een hele dag een echte fotograaf over de vloer geweest. Eerst was m’n baasje door Stichting Hulphond benaderd met de vraag of zij aan een fotosessie wilde deelnemen voor een freelance fotograaf. Hij wilde een dag uit het leven van een hulphond in een fotoserie vastleggen. Eigenlijk had Stichting Hulphond dus beter aan mij kunnen vragen of ik mee wilde werken. Immers, het ging om mij. Maar goed, ik wilde daar wel aan meewerken hoor. De bedoeling was dat de man 1 hele dag bij ons langs zou komen om een dag uit mijn leven vast te laten leggen. M’n baasje had hem wel al van tevoren verteld dat er dan ook heel veel momenten zouden zijn dat er niets te fotograferen zou zijn op zo’n dag. Immers, ik ben niet vanaf dat ik wakker wordt ’s ochtends, totdat ik ’s avonds weer ga slapen, aan het werk. Maar dat maakte Jan, de fotograaf niet uit. Hij wilde het liefst gelijk aan het begin van de dag aanwezig zijn. Er werd een dag afgesproken en zo stond Jan ’s ochtends om 9.00 uur bij ons voor de deur. M’n baasje lag nog op bed, wij waren net wakker. Jan wilde fotograferen dat ik mijn ‘goedemorgen-knuffel’ kreeg van m’n baasje. Daarna moest hij beneden wachten totdat m’n baasje gewassen en wel beneden zou komen. Rian, onze hulp, gaf Jan wat koffie. Zoals altijd knapte ik nog een uiltje terwijl Rian m’n baasje hielp met wassen en aankleden. Toen zij rond 10.30 uur daarmee klaar waren, gingen we naar beneden en brak voor mij één van de belangrijkste momenten van de dag aan; etenstijd! Gek genoeg maakte Jan hier geen foto’s van. Raar hoor…, zo’n belangrijk moment en dat dan niet vastleggen… Hetzelfde gold overigens ook voor de koffietijd. Ik geef m’n baasje dan eerst altijd een ‘High-Five’, waarna ik mijn koffiebrok krijg. M’n baasje vertelde dit vooraf nog tegen Jan, maar hij heeft het niet gefotografeerd…. Uiteindelijk zijn de meeste foto’s gemaakt toen we ’s middags naar het park gingen. Het was niet zulk best weer, er viel een dunne miezer regen en het was allemaal erg nat en modderig in het park. Normaal gesproken gaat m’n baasje onder dit soort weersomstandigheden echt niet met het tennisballen-zwiepding spelen met mij. Maar deze keer dus wel. Dat was dus boffen. Jan ging midden op het grasveld in het park staan, terwijl m’n baasje de tennisbal wegzwiepte. Ze probeerde niet teveel in de richting van Jan te gooien, omdat m’n baasje bang was dat Jan dan helemaal onder de modderspetters zou komen te zitten. Maar na een paar keer gooien verzocht Jan m’n baasje zelf om meer in zijn richting te gooien. “Dan zit je dadelijk helemaal onder de modder hoor, want naast de bal die vast veel spetters geeft, zal Gompie ook voor de nodige spetters zorgen als hij vlak voor je op zijn ‘ho-ijzers’ gaat en dan zit je dadelijk helemaal onder de modder hoor”, waarschuwde m’n baasje hem. Jan verzekerde m’n baasje dat hem dat niet uitmaakte, hij was wel wat gewend en wilde een paar mooie foto’s, dus dat nam hij voor lief. Ik zag Jan amper staan, was slechts op mijn bal gefixeerd, dus inderdaad met veel gespetter kwam ik vlak voor Jan tot stilstand. Na diverse keren gooien, informeerde m’n baasje of Jan voldoende materiaal had. Toen dit het geval bleek, verlieten we het modderige park. Jan probeerde zijn broek een beetje af te kloppen. Tja…, hij was gewaarschuwd door m’n baasje… Eigenlijk was het de bedoeling geweest om gelijk door te lopen naar de supermarkt, waar ik dan wat boodschappen aan zou geven aan m’n baasje. Maar m’n baasje besloot dat ik zo vies als ik geworden was in het park, niet naar de supermarkt kon. Dus gingen we eerst nog even terug naar huis, waar m’n baasje mij een beetje afdroogde en m’n jasje een beetje schoonpoetste. Toen dat gebeurd was, gingen we alsnog naar de supermarkt, bij ons achter. Nadat we toestemming voor het fotograferen hadden gevraagd, gingen we met z’n drieën naar binnen. Eerst moest ik een zak chips uit een laag schap pakken voor m’n baasje. Helaas stond Jan er nog niet helemaal goed voor toen ik de zak pakte, dus moest het nog een keer over. Maar m’n baasje zei dat ze niet zo’n zin had om dadelijk een heleboel zakken chips te moeten kopen en de zakken die ik zou pakken, die moest ze ook meenemen. Het zou immers niet echt fris zijn wanneer we ze weer gewoon terug in het schap zouden leggen, nadat ik ze in mijn mond gehad zou hebben. Zodoende werd het volgende een zak met dropjes. Die zouden Jelle, Sjoerd en Lobke wel weer opeten, bedacht m’n baasje. Toen de spulletjes in de tas zaten, mocht ik de tas dragen van m’n baasje. Ook hiervan maakte Jan verschillende foto’s. Toen we weer thuis waren, sprak Jan een nieuwe dag af om nog eens terug te komen voor meer foto’s. Hij moest namelijk nog naar een andere klus, dus kon het deze dag niet afmaken. M’n baasje gaf aan dat ze het dan wel prettiger vond om dit in een halve dag te doen. “We kunnen dan best wat dingetjes een beetje in scene zetten hoor. Is voor Gompie geen probleem en voor mij ook niet. Tenslotte doen we dat op een demonstratie ook niet”, gaf m’n baasje aan. Maar Jan wilde liever alleen spontane foto’s maken; “Dat heb ik nodig om de juiste sfeer vast te leggen vanuit mijn hoofd”, legde Jan uit. De week daarop kwam Jan nog weer een middag terug. Ofschoon ze het in eerste instantie hebben proberen te vermijden, hebben we uiteindelijk toch maar wat dingetjes in scene gezet. Als we dat niet gedaan zouden hebben, dan had Jan misschien nog wel 1 of 2 dagen langs moeten komen. M’n baasje is zelfs nog even terug naar bed gegaan, waar ik haar, zoals ik dat in de avond altijd doe, geholpen met uitkleden. Niet helemaal natuurlijk…, alleen haar sokken T-shirt (m’n baasje had daar nog een hemdje onder hoor). Ook wilde Jan nog weer even terug naar de winkel. Daar mocht ik weer wat boodschappen uit het schap pakken en de tas terug naar huis dragen. Ik vind het altijd helemaal geweldig als ik de tas mag dragen. Dan voel ik me helemaal trots en loop ik kwispelend naast de stoel. Mensen reageren daar ook altijd heel positief op; “Ach…, kijk die hond nou…, wat liééééfff!”, hoor ik dan regelmatig. Alleen daarom al vind ik het leuk. Thuis gekomen heb ik m’n baasje weer even geholpen met haar jas uittrekken, waarna we binnen nog wat met het balletje gespeeld hebben. Daarna ben ik lekker gaan liggen maffen in m’n bench. Daar maakte Jan ook nog een paar foto’s van, waarna hij afscheid van mij en m’n baasje nam. Hij beloofde de foto’s zo spoedig mogelijk op te sturen naar m’n baasje. Zij vroeg of ze alsjeblieft al het fotomateriaal mocht hebben, dus niet alleen wat er uitgesorteerd was om te gaan plaatsen, maar ook de andere foto’s. Uiteindelijk heeft m’n baasje inderdaad alle gemaakte foto’s gekregen. Vooral met de foto’s die Jan in het park gemaakt had, was m’n baasje heel erg blij. Zo mooi als Jan deze gemaakt had, kreeg zij ze nooit gemaakt. Lief vrouwtje, m’n baasje zorgt binnenkort dat jij al deze foto’s te zien gaat krijgen. Ik was overigens niet de enige voor wie er deze maand een fotograaf over de vloer geweest is. Naar aanleiding van een gesprekje dat m’n baasje met iemand in Den Haag had gehad, zou er een klein stukje met grote foto in het aprilnummer van het tijdschrift ‘Markant’ komen te staan. Markant is een blad voor mensen die werkzaam zijn in de gehandicaptenzorg. Nou moet ik eerlijk zeggen, het viel mij wel een beetje tegen dat ik niet ook op de foto mocht. Tenslotte was m’n baasje toch ook mee op de foto gegaan bij die ‘dag uit mijn leven als hulphond’… Maar nee hoor…, de fotograaf van het blad Markant wilde liever alleen mijn baasje maar op de foto. “Nou…, dan toch niet…”, dacht ik, waarna ik een beetje chagrijnig in m’n bench ben gaan liggen. Overigens was die man ook zo klaar hoor. Binnen een kwartier was hij al weer weg. Het zal best een aardige foto gaan worden hoor…, maar vast niet hálf zo interessant als wanneer ík erbij had mogen zitten.
En zo zijn we aan het einde van de maand
februari gekomen. M’n baasje gaat gelijk verder aan de maand Maart, dus even
geen
|
|
|
brengen
en ik had geen voorwaardes hieromtrent gehoord uit de mond van m’n baasje…
Maar goed…, uiteindelijk besloot ik ze maar het voordeel van de twijfel te
geven… Het leek me ook wel heel stoer, als jij mij op T.V. aan het werk zou
zien, lief vrouwtje. En ik moet zeggen…, deze keer hebben ze het keurig in
beeld gebracht. Jouw eigenste Gompie als filmster…! 
.
. Overigens
bleef ook de lichaamstaal van m’n baasje niet onopgemerkt. Zo kwam Jolande
Sap (van Groen Links) tijdens de schorsing even naar m’n baasje toe om haar
sympathie te betuigen.
niets
aan doen hoor, er was nu zoveel lekkers aan mijn neus voorbij gegaan! Met
een papieren zakdoekje veegde m’n baasje m’n mond schoon, waarna we richting
huis gingen. En toen begon het lange wachten…, tot de volgende avond.
met uitpakken. Het afscheuren van het gekleurde papier vind ik altijd wel
erg leuk, maar dat plakband is voor mij gewoon niet te doen hoor. Toen ik
mijn 1e kadootje eenmaal uit het papier had, ging ik het gelijk
in veiligheid brengen door het in mijn bench te leggen. 
Tussen
alle gekleurde papiertjes, zat ook weer een grote witte envelop van jou,
lief vrouwtje. Altijd helemaal spannend wat er in zit. M’n baasje had hem al
een beetje open gescheurd voor mij, dus ik kon zo de inhoud eruit trekken.
Héérlijk!!! Drie botten en of dat nog niet genoeg was, zat er ook nog een
heerlijk ‘sloopspeeltje’ bij.
m’n bench, dan kon m’n baasje er niet meer bij, kon ze hem ook niet meer
wegwerpen. Ik zag hier de lol niet zo van in hoor. Gooien en apporteren doe
je met een balletje, niet met een ding van touw, vind ik. Dingen van touw
zijn gemaakt om lekker op je gemak uit te gaan liggen pluizen. 
kadootjes
uit de bench te pakken. Met een schuin oogje hield ik dat wel in de gaten.
Wat gingen ze daar mee doen!?! Ze waren bezig alles netjes bij elkaar te
leggen, zodat ik even samen met mijn kadootjes op de foto kon. Nou…, daar
wilde ik wel even aan meewerken.
uitgebreide
afscheidsknuffel. Pak er nog lekker even een vers kopje koffie of thee bij,
lief vrouwtje, dan kan je snel weer verder lezen over mijn belevenissen in
de maand maart....
