Hallo Lief vrouwtje,

En toen zaten we al weer december. Andere jaren was er begin deze maand nog wel eens een lekkernij in de schoenen van de tweebeners gestopt door ‘de goedheiligman’. Er zat dan ook vaak wel iets lekkers voor mij bij. Maar dit jaar dus helemaal niet. De tweebeners waren allemaal druk met de ophanden zijnde verhuizing van Jelle naar zijn appartement.

Zelfs Ana is er druk mee geweest. Samen met mij en m’n baasje is Ana op een donderdag meegegaan naar Jelle’s appartement om alles goed schoon te maken. Ondanks dat het niet zo’n groot appartement is, was het toch een hele dag werk om de boel van het bouwstof te ontdoen. Dat is het nadeel van een nieuw gebouwde woning, daar valt nog heel wat stof te ruimen. Gelukkig kreeg ik geen witte billen meer, als ik ging liggen, want inmiddels lag de laminaatvloer er ook helemaal netjes in. Eigenlijk was alles klaar, op het schoonmaken en inrichten na. Toen wij ’s middags weer terug naar huis gingen, was Jelle’s appartement in ieder geval schoon en opgeruimd. Klaar om ingericht te worden.

Op zaterdag ben ik samen met m’n baasje in Jelle’s kamer op de woongroep al vast spullen in gaan pakken, voor zover dit ging. Bert en Jelle verhuisden zoveel mogelijk meubels van Jelle naar het appartement. Ondertussen ruimde m’n baasje in de oude kamer van Jelle de kledingkast helemaal uit en sorteerde gelijk wat weg kon en wat niet. Ik heb daar ook flink geholpen. Alles wat weg moest, liet m’n baasje gewoon op de grond vallen en dat bracht ik dan in de doos die klaar stond voor het afval. Toen Bert en Jelle terug kwamen, stond er een behoorlijke doos afval. Als laatste werd de kledingkast en de kleding verhuisd. Nu gingen m’n baasje en ik ook mee naar het nieuwe appartement.

Daar aangekomen schrok m’n baasje van de troep. Alles stond door elkaar. Hier was nog heel wat werk te verzetten! De volgende dag kregen we gelukkig hulp van m’n baasjes broer Remco en zijn maat. Ook Sjoerd en Lobke kwamen helpen. Lobke hielp met uitpakken en inruimen van de kasten. Ondertussen hielden de mannen zich bezig met het ophangen en aansluiten van de elektronica (lampen e.d.). M’n baasje coachte vanuit haar rolstoel de boel zoveel mogelijk. En ik? Ik ben dan wel een hulphond…, maar bij dit soort dingen kan ik echt niet veel helpen. Dus ben ik maar lekker naar dromenland gegaan. Aan het eind van de dag was het huisje op wat kleine dingetjes na helemaal klaar.  

En dat was maar goed ook, want vanaf 14 december zou Jelle in zijn nieuwe huis mogen blijven. De laatste nachtjes sliep Jelle nog lekker bij ons thuis, waarna hij de grote stap van echt zelfstandig wonen ging nemen. Wel een hele grote en ook spannende stap, ook voor Bert en m’n baasje. Hun eerste kind ‘op eigen benen’.

Omdat het vorig jaar goed bevallen was, zouden Lobke en m’n baasje weer samen een kerstdiner voorbereiden. De héle dag stonden ze samen in de keuken! Geen enkele aandacht voor mij hebben . Gelukkig had Bert wel aandacht voor mij. Hij begreep mij helemaal, want ondanks dat het allemaal verrukkelijk rook, mochten wij geen van beiden in de keuken komen. Als we maar in de buurt kwamen, werden we al weer weg gestuurd.

Toen alles voor het diner voorbereid was, had m’n baasje ineens weer aandacht voor mij. We gingen samen op stap, naar de kerk, voor de kerstavonddienst. In tegenstelling tot andere jaren, gingen we nu al vroeg in de avond. Er zouden 2 diensten zijn, waarvan de eerste voorgegaan werd door onze pastoor Jack. Dit was een heel bijzondere dienst, want de pastoor nam afscheid. Hij zou in het nieuwe jaar naar een andere, kleinere parochie gaan. Jammer hoor…, ik mocht onze pastoor Jack wel en hij mij ook geloof ik. Als de dienst afgelopen was, kwam hij me altijd wel even aaien.

 Op 1^e kerstdag begonnen de tweebeners traditiegetrouw met het uitpakken van de pakjes onder de boom. Ze hadden vooraf weer lootjes getrokken en zo voor elkaar kadootjes gekocht. Alleen…, voorgaande jaren werd er ook altijd door elk van de kinderen voor één van de dieren hier in huis een kadootje gekocht en dit jaar…, vonden Bert en m’n baasje dit niet nodig. “Er ligt nog zóveel in de kast voor Gompie en Pino en voor de ratjes wordt tussendoor wel wat gekocht als het nodig is” redeneerden zij. Nou hoor….. . Ik vind kadootjes uitpakken juist altijd zo leuk… en dan zou ik nu dus nu gewoon mislopen, omdat de grote tweebeners vinden dat er wel genoeg dieren snoeperijen in huis zouden zijn. Alsof zij niet voldoende zeepjes, deo’s en andere zaken die ze voor elkaar kopen, in de kast hebben staan!

Maar tot mijn grote vreugde bleek er tóch een pakje voor Gompie in de kerstkadootjes zak te zitten! Lobke was het gelukkig niet eens met de gedachtegang van Bert en m’n baasje. Zij had dus maar besloten zelf iets voor mij te kopen. “Omdat hij het altijd zo leuk vind, mam”, verklaarde zij.

Begin van de avond werd het door Lobke en m’n baasje bereidde kerstdiner geserveerd. Ook ik kreeg deze dag wat lekkere extra’s. Zo mocht ik bij uitzondering een blokje kaas van de schaal met hapjes die ’s middags op tafel had gestaan. Alleen verpestte de natuur het wel voor mij. Ik kan er namelijk niets aan doen dat ik begin te speekselen als ik verwacht iets lekkers te krijgen. Zo gauw ik het lekkers ruik, begint het al. Na het eerste blokje kaas, zag ik dat er nog veel meer blokjes op die schaal stonden. Tja… en ik ben nu eenmaal stápelgek op kaas…

“Getver mam…, Gompie zit te kwijlen!” hoorde ik Lobke zeggen. “Sssst…!!! Zou ik wel hebben willen roepen, maar ja…, dat kan ik niet. Maar toen was het kwaad al geschied ook. “Nee Gomp, je krijgt niet meer. Daar ga je van lopen kwijlen en daar heb ik geen zin in”, liet m’n baasje me weten. Ze stuurde haar kwijlende maatje de bench in . Gelukkig lag er onder de kerstboom wel een groot bot voor mij. Lobke had dit verzorgd, lief van haar hé? Die heb ik toen gekregen, zo had ik toch mijn eigen lekkers.

Op 2^e kerstdag zijn we bij opa en oma Hamerpagt geweest. Dat was wel heel gezellig, Remco, Debbie en Jesper waren er ook. Bij opa en oma lig ik altijd graag op het kleed. Dat voelt zo lekker warm aan. Daar kan ik altijd heerlijk op wegdromen. En dat was maar goed ook, want de tweebeners hadden besloten dat ze aan tafel gingen zitten bakken. Snap je dat nou, lief vrouwtje? Hebben ze in de keuken alle ruimte, een groot kookstel en grote pannen, waar alles bij elkaar klaargemaakt kan worden. Gaan ze met van die kleine ‘poppen-kookstelletjes’ met ‘ieniemienie-pannetjes’ zitten priegelen. Maar goed…, zal wel weer zo’n tweebener ding zijn, waar viervoeters niets van begrijpen.

Ik was niet de enige die eind deze maand erg nerveus was voor het vuurwerk. Ook Jelle had het haast niet meer van de zenuwen. Alleen op een heel andere manier als ik. Ik zou blij zijn als het straks allemaal weer voorbij is met dat geknal en Jelle kon haast niet wachten totdat het oudjaarsdag was en hij helemaal los kon gaan met al zijn vuurwerk. Hij had via internet een hele grote doos vol met vuurwerk aangeschaft. Als hij dat maar niet te dicht bij ons huis af ging steken. Hoe verder weg, hoe liever!

Het trillen op mijn pootjes was namelijk weer in zijn volle omvang terug gekomen. Tja…, nu kon m’n baasje er niets tegen doen, de laatste dagen van het jaar mag dat geknal van de politie helaas, wat mij betreft. Wel hadden ze nog weer, net als vorig jaar, ‘vuurwerktraining’ gedaan, met een geluidsopname, die m’n baasje dan ineens aanzette en ook harder en zachter, met de afstandsbediening, terwijl iedereen in huis gewoon doorging met wat hij aan het doen was. Maar op een gegeven moment had ik door dat dit niet buiten was, maar uit onze radio kwam, dus reageerde ik er niet meer op. Op advies van Yvonne van Stichting Hulphond, kreeg ik inmiddels ook al dagen standaard een paar keer per dag ‘Rescue Bach bloesemdruppels’. Maar nu het knallen weer in zo’n hevigheid losbarstte, hielp zelfs dit niet veel meer. Ik durfde haast niet meer te bewegen, zo bang was ik.

M’n baasje kon dit niet langer meer aanzien, dus besloot ze de dierenarts te bellen. Misschien zou die wel iets hebben dat mij zou kalmeren, dacht ze. Helaas had de dierenarts ook geen wondermiddel. Het enige dat ze had, was een tabletje waar ik van zou gaan slapen, maar dat zou alleen zijn voor oudjaar, rond middernacht. Dan zou ik een paar uurtjes helemaal gaan slapen. Maar ja…, ze konden me moeilijk dagen achter elkaar in slaap houden natuurlijk.

Verder had de dierenarts hetzelfde advies als Yvonne, de ‘Rescue-druppels’. De dosering mocht van de dierenarts wel behoorlijk opgevoerd worden. De 4 druppels die Yvonne geadviseerd had, vond de dierenarts wat aan de zuinige kant bij zoveel stress. Dus kreeg ik vanaf toen elke paar uur een volle pipet met druppels. Volgens Sjoerd werd ik helemaal dronken van al de alcohol die in de druppels verwerkt zat. Maakte mij niet uit, als ik maar iets rustiger kon worden. Mijn hart maakte nu overuren! En of het nu van de alcohol kwam weet ik niet, maar ik werd na enkele dagen echt rustiger, zelfs als er een harde knal vlak achter bij ons op het pleintje was.

Op oudjaarsdag was Jelle al vroeg bij ons. Hij kwam binnen, groette en ging gelijk naar buiten om zijn vuurwerk af te gaan steken. We hebben hem haast de hele dag niet meer binnen gezien. ’s Avonds speelden de tweebeners spelletjes. Een van die spelletjes zorgde heel even voor stress bij mij. Ze lieten namelijk houten schijfjes met kracht door een houten bak glijden, waar ze op het eind met een knal in een vakje belandden. Bij de eerste paar knallen, kwam ik wat zenuwachtig mijn bench uit en stond ik hard te hijgen. Maar gelukkig werd dit al snel minder, toen ik merkte dat iedereen gewoon verder ging en er geen aandacht aan besteedde. Van mij mochten ze wel ophouden met die herrie, maar goed, mijn huisgenoten hadden er duidelijk plezier in, dus vooruit maar.

Halverwege de avond werd het whiteboard weer uit de gang gehaald en gingen de tweebeners hun traditionele oudejaarsavond spel spelen. 1 Persoon trekt een kaartje met een woord en gaat dit tekenen. De anderen moeten raden wat het is. Wie het raad, krijgt een punt en mag dan zelf een kaartje trekken en tekenen.

Dit speelden ze net als andere jaren tot ongeveer een kwartier voor middernacht, waarna Bert de bubbels in de champagneglazen ging schenken. Terwijl hij hier mee bezig was, brak er een pootje van een van de glazen af. Snel werd er een nieuw glas uit de doos opgediept, maar het lukte niet meer om klokslag middernacht klaar te staan om te proosten. Dus proostten de tweebeners pas toen het nieuwe jaar al een paar minuten oud was. Zou het breken van het pootje een voorbode zijn van wat komen ging in 2010 voor ons?

 Nou ja…, in ieder geval namens mij en natuurlijk mijn huisgenoten,

voor jou en degene die je lief zijn, lief vrouwtje.